25/5/17

Endgame- Οι κανόνες του παιχνιδιού, των Φρέι και Τζόνσον- Σέλτον



Κρίμα, πολύ κρίμα. Δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν υπήρχε το μεγάλο, ωραίο, έντονο φινάλε που θα ταίριαζε σε μια τριλογία. Οι μακροσκελείς βαρετές και ανούσιες περιγραφές υπήρχαν και εδώ, και μάλιστα ήταν δοσμένες με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσα να φτιάξω εικόνα στο μυαλό μου. Κοινώς: διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα και δεν καταλάβαινα τι διαβάζω και για ποιο λόγο τα διαβάζω. Η βασική υπόθεση θα μπορούσε να καλύψει 20 σελίδες, άντε 50 με κάποιες σάλτσες, όλες οι υπόλοιπες ήταν περιττές.
Επίσης δεν υπήρχε καμία περαιτέρω ανάλυση χαρακτήρων και καμιά απολύτως ανάλυση συναισθημάτων, και αυτό με ενόχλησε πολύ κάποιες στιγμές που η πλοκή απαιτούσε συναισθηματισμό.
Τέλος πάντων, ζορίστικα αλλά το τελείωσα.

Βαθμολογία: 2/10

Το δεύτερο βιβλίο:http://kiallovivlio.blogspot.gr/2017/05/endgame.html

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
Στο Κάλεσμα, ο kepler 22b είπε στους Παίκτες: «Οι κανόνες του Endgame είναι απλοί. Βρείτε τα κλειδιά με τη σειρά και φέρτε τα σ’ εμένα».
Για τη Σάρα, τον Ιάγκο, την Άσλινγκ, τον Μακάμπι, τη Σάρι, τον Αν και τον Χιλάλ, το Endgame έχει φτάσει στην τελική φάση. Το Κλειδί της Γης και το Κλειδί του Ουρανού έχουν βρεθεί και απομένει ένα: το Κλειδί του Ήλιου. Είναι το μοναδικό που μπορεί να βοηθήσει έναν Παίκτη να σώσει τον πολιτισμό του, ενώ οι υπόλοιποι θα χαθούν. Και μόνο ένας μπορεί να νικήσει.
Ίσως, όμως, οι κανόνες να μην είναι τόσο απλοί. Ίσως το kepler 22b να τους έχει διατυπώσει λάθος. Ίσως να υποτίμησε τους Παίκτες.
Δυτική Βεγγάλη, Ινδία
Ο Μακάμπι έχει το Κλειδί της Γης και το Κλειδί του Ουρανού και είναι αποφασισμένος να βρει το Κλειδί του Ήλιου. Παίζει για να κερδίσει. Αλλά στο Endgame όλα μπορεί να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη.
Καλκούτα, Ινδία
Ο Αν Λιου Παίζει για τον θάνατο. Τα τικ του έχουν επιστρέψει, το μυαλό τού παίζει περίεργα παιχνίδια. Σκοπός του είναι να σταματήσει το Endgame και να καταστρέψει τον κόσμο.
Σικίμ, Ινδία
Η Άσλινγκ, η Σάρα, ο Ιάγκο, η Σάρι και ο Χιλάλ έχουν την ίδια αποστολή• να σταματήσουν το Endgame. Το Κλειδί του Ήλιου δεν πρέπει να βρεθεί. Διότι γι’ αυτούς τους Παίκτες οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αλλάξει.
Για όποιον λόγο κι αν Παίζουν, όμως, όλοι οι Παίκτες έχουν κάτι κοινό: είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν για να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους.

Endgame- Το κλειδί του ουρανού, των Φρέι και Τσόνσον- Σέλτον


Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Μάλλον με απογοήτευσε. 
Οι παίχτες που έχουν μείνει συνεχίζουν να "παίζουν" , δημιουργούνται καινούριες συμμαχίες και φυσικά πεθαίνουν μερικοί ακόμη μέχρι να βρεθεί και το δεύτερο κλειδί και να τελειώσει το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας. 
Λοιπόν. Βαρέθηκα να διαβάζω για τις υπερφυσικές ικανότητες των παιχτών. Έλεος δηλαδή, δώδεκα ανήλικοι ήταν, όσο και να έχουν εκπαιδευτεί μου είναι αδύνατον να δεχτώ ότι ελέγχουν τον πόνο, γνωρίζουν τα πάντα (από τις αρχαίες θρησκείες μέχρι αποκωδικοποίηση και φυσικά όλες τις πολεμικές τέχνες) και εκτός από όλα αυτά είναι πνευματικά ώριμοι και έχουν και ηγετικές ικανότητες.
Επίσης βαρέθηκα με τις αναλυτικές περιγραφές. Δε νομίζω ότι υπήρχε λόγος να είναι τόσο λεπτομερειακές οι περιγραφές ολων (μα όλων, ανεξαιρέτως) των μαχών, με κούρασε πολύ και από κάποιο σημείο και μετά απλά τα διάβαζα χωρίς να προσπαθώ να αναπαραστήσω την εικόνα στο μυαλό μου. Και δεν ήταν μόνο στις μάχες οι λεπτομερείς περιγραφές: δεν μου χρειαζότανε να ξέρω ότι "ακολούθησε το αυτοκίνητο πηγαίνοντας ανατολικά, μετά βόρεια, μετά ανατολικά, βόρεια και πάλι ανατολικά " . 
Κατά τα άλλα καλό ήταν ...... Ασχολείται περισσότερο και με τους υπόλοιπους παίχτες που τους είχε περάσει λίγο γρήγορα στο πρώτο βιβλίο και η περιγραφή του χαρακτήρα του καθενός είναι σαφής, οπότε τώρα πια καταφέρνω να ξεχωρίσω τους παίχτες και δεν τους μπερδεύω πια μεταξύ τους. 
Αυτά, πάω να διαβάσω το τελευταίο μέρος τώρα.

Βαθμολογία: 4/10

Το πρώτο βιβλίο: http://kiallovivlio.blogspot.gr/2016/12/endgame.html

Το οπισθόφυλλο: 
Το να κινείσαι, να μάχεσαι και να Παίζεις βοηθάει σε ένα πράγμα τουλάχιστον.
Στο να ξεχνάς.
Το Endgame είναι εδώ.
Ο κόσμος αρχίζει να καταρρέει, να τρελαίνεται. Όμως οι Παίκτες συνεχίζουν να Παίζουν. Το Κλειδί της Γης βρέθηκε. Απομένουν δύο κλειδιά και εννέα Παίκτες.
Κουίνς, Νέα Υόρκη
Η Άσλινγκ Κοπ επιδιώκει το ακατόρθωτο: να σταματήσει το Endgame. Αλλά προτού προλάβει να γυρίσει σπίτι για να ανασυγκροτηθεί, την προσεγγίζουν πράκτορες της CIA, που γνωρίζουν τα πάντα για το Endgame, και της προσφέρουν τη βοήθειά τους είτε για να σταματήσουν το παιχνίδι είτε για να αναδειχθεί νικήτρια.
Βασίλειο του Αξούμ, Αιθιοπία
Ο Χιλάλ ιμπν Ίζα αλ-Σαλτ, αν και παραμορφωμένος, είναι ζωντανός. Και ξέρει κάτι που οι υπόλοιποι Παίκτες αγνοούν: ότι τα kepler παρενέβησαν, αν και θα έπρεπε να είναι αμέτοχα. Όμως, οι Αξουμίτες έχουν ένα μοναδικό μυστικό που μπορεί να τους βοηθήσει να λυτρώσουν την ανθρωπότητα – και ίσως να νικήσουν τα όντα πίσω από το Endgame.
Λονδίνο, Αγγλία
Η Σάρα Άλοπεϊ βρήκε το πρώτο κλειδί. Είναι μαζί με τον Ιάγκο – και προπορεύονται. Η Σάρα, όμως, αδυνατεί να συγχωρήσει τον εαυτό της για τον θάνατο του Κρίστοφερ και την πυροδότηση του Γεγονότος. Το μόνο που μπορεί να κάνει για να κρατήσει τους δαίμονες μακριά είναι να Παίξει, να Παίξει για να νικήσει.
Το Κλειδί του Ουρανού –όπου κι αν είναι, ό,τι κι αν είναι– είναι το επόμενο. Και οι εννέα Παίκτες δε θα σταματήσουν μπροστά σε τίποτα για να το αποκτήσουν.
Το Endgame είναι εδώ.

17/5/17

Φονικό δάσος, της κ. Sara Blaedel


Ας αρχίσω με το βασικότερο: Το βιβλίο είναι συνέχεια ενός άλλου, του "Ξεχασμένα κορίτσια", οπότε θα ήταν καλύτερα να ξεκινήσετε διαβάζοντας το άλλο πρώτα. Εγώ δεν το ήξερα και διάβασα κατευθείαν το "Φονικό δάσος". Γίνεται φυσικά αναδρομή στα γεγονότα του παρελθόντος και τα βασικά στοιχεία εξηγούνται, αλλά σίγουρα θα είναι πιο εύκολο να κατανοήσεις το χαρακτήρα και τις αντιδράσεις της Λουίσε αν έχεις διαβάσει τα βιβλία με τη σειρά. 
Η βασική ιστορία αφορά την εξαφάνιση ενός εφήβου, τον οποίο η Λουίσε και ο συνεργάτης της (ο Άικ) αναλαμβάνουν να βρουν. Δευτερευόντως παρακολουθούμε την εξέλιξη της προσωπικής ιστορίας της Λουίσε η οποία καλείται να λύσει θέματα από το παρελθόν της ώστε να μπορέσει να αφεθεί στη σχέση της με τον νέο της σύντροφο.
Μου άρεσε που προσπάθησε να βάλει μέσα στο βιβλίο στοιχεία της σκανδιναβικής μυθολογίας, αυτός ήταν εξάλλου και ο λόγος για τον οποίο ήθελα να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Όμως τελικά τα στοιχεία αυτά ήταν ελάχιστα, για την ακρίβεια ήταν απλή αναφορά σε κάποιους Θεούς με την ιδιότητά τους (πχ η "τάδε" ήταν Θεά της γονιμότητας) και δεν με κάλυψαν, ήλπιζα ότι οι αναφορές στην "αναβίωση" της αρχαίας θρησκείας θα ήταν περισσότερες.
Επίσης δεν υπήρχαν αρκετές περιγραφές του χαρακτήρα της Λουίσε, το μόνο συναίσθημα που κατάφερε να μου μεταφέρει από αυτήν ήταν ο θυμός της και το άγχος της κάποιες συγκεκριμένες στιγμές. Αφήνω βέβαια μια μικρή επιφύλαξη να γίνεται καλύτερη ανάλυση του χαρακτήρα της στο προηγούμενο βιβλίο...
Γενικά θα πρέπει να πω ότι δεν με ενθουσίασε. Η ιστορία σαν αστυνομική είναι καλή, η εξέλιξη γρήγορη και δεν βαριέσαι διαβάζοντάς το, η επεξήγηση είναι σωστή και η δομή εντάξει, όμως δεν με κάλυψε. Φαντάζομαι ότι απλά δεν μου ταίριαξε ο τρόπος που γράφει η συγγραφέας.

Βαθμολογία: 5/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
Η ντετέκτιβ Λουίσε Ρικ επιστρέφει στην υπηρεσία της, στο Τμήμα Ειδικών Ερευνών, μετά από παρατεταμένη άδεια. Η νέα υπόθεση που της αναθέτουν –η εξαφάνιση ενός δεκαπεντάχρονου αγοριού– μοιάζει να της δίνει μια μοναδική ευκαιρία να ρίξει φως σε κάποια αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τον μυστηριώδη θάνατο του φίλου της, τα οποία εξακολουθούν να τη στοιχειώνουν δεκαπέντε χρόνια μετά.
Η έρευνα της Λουίσε για την εξαφάνιση του αγοριού θα την οδηγήσει πίσω στον χρόνο και θα της δώσει τη δυνατότητα να επανασυνδεθεί με ανθρώπους από το δικό της παρελθόν. Θα την οδηγήσει όμως και στον σκοτεινό κύκλο των οπαδών μιας αρχαίας σκανδιναβικής θρησκείας, οι οποίοι συνδυάζουν τις τελετές τους με όργια και δολοφονίες και δεν έχουν τον παραμικρό σεβασμό ούτε για τους φιλικούς ούτε για τους οικογενειακούς δεσμούς.
Στο Φονικό δάσος μπορεί να συναντήσεις τον θάνατο. Και κάτι ακόμη πιο τρομακτικό. Το Χθες.

5/5/17

Σκοτεινή Ύλη, του κ. Blake Crouch


Σίγουρα το βιβλίο αυτό είναι από τα πιο ευφάνταστα που έχω συναντήσει, αφού ο συγγραφέας βασίζεται στη θεωρία των υπερχορδών και την κβαντική φυσική για να βάλει τις βάσεις για ένα ολόκληρο μυθιστόρημα. Και το θέμα είναι ότι καταφέρνει με απλά λόγια και παραδείγματα να εξηγήσει τις βασικές έννοιες επαρκώς ώστε να γίνουν κατανοητές , οπότε πλέον και όλη η περιπέτεια του ήρωα αποκτά μια αληθοφάνεια.
Γενικά δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει ένταση στο βιβλίο, κυρίως υπάρχει περιέργεια για το τι ακριβώς συμβαίνει (στην αρχή του βιβλίου), τι θα γίνει μετά και ποιες αποφάσεις θα πάρει ο πρωταγωνιστής. Υπάρχουν και σημεία που η εξιστόρηση είναι επίπεδη, όχι όμως βαρετή. 
Το συστήνω σε όσους έχουν τη διάθεση να διαβάσουν ένα βιβλίο που κατά πάσα πιθανότητα θα τους αναγκάσει να σκεφτούν "τι θα γινόταν αν..."

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
"Είσαι ευτυχισμένος με τη ζωή σου;"
Αυτές είναι οι τελευταίες λέξεις που ακούει ο Τζέισον Ντέσεν πριν ο μασκοφόρος απαγωγέας του τον αφήσει αναίσθητο. Πριν ξυπνήσει και ανακαλύψει πως είναι δεμένος σε ένα φορείο και περιτριγυρίζεται από άγνωστους ανθρώπους με στολές βιολογικής προστασίας. Πριν ένας άνθρωπος, που ο Τζέισον δεν είχε ποτέ ξανά συναντήσει, του πει χαμογελώντας: "Καλώς ήρθες πίσω, φίλε μου".
Στον κόσμο όπου ξυπνά, η ζωή του Τζέισον δεν είναι αυτή που γνωρίζει.
Η γυναίκα του δεν είναι η γυναίκα του. Ο γιος του δεν γεννήθηκε ποτέ. Κι εκείνος δεν είναι πια ένας συνηθισμένος καθηγητής Φυσικής, αλλά μια βραβευμένη ιδιοφυΐα με αξιόλογα επιτεύγματα. Επιτεύγματα του ακατόρθωτου.
Τελικά ποιος είναι ο πραγματικός κόσμος, αυτός που θυμάται ή αυτός που ζει τώρα; Πώς μπορεί να γυρίσει πίσω στους ανθρώπους που αγαπάει;
Η απάντηση βρίσκεται σε μια διαδρομή πιο εξωφρενική και τρομακτική απ’ οτιδήποτε θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Μια διαδρομή που θα τον αναγκάσει να αντιμετωπίσει το βαθύτερο έρεβος του εαυτού του σαν να έπρεπε να πολεμήσει έναν τρομερό, φαινομενικά ανίκητο εχθρό.
Η Σκοτεινή Ύλη είναι μια ιστορία με αριστοτεχνική πλοκή, καθηλωτική αλλά και τρυφερή, πνευματικά απαιτητική αλλά και βαθιά ανθρώπινη. Ένα αδυσώπητα ανατρεπτικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που μιλάει για τις επιλογές, τους δρόμους που δεν πήραμε και το πόσο μακριά είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε για να διεκδικήσουμε τη ζωή που θέλουμε.

2/5/17

πάσΠορτ, της κ. Ελεονώρας Σουρλάγκα


Το βιβλίο αφορά την περιπέτεια υγείας της κ. Σουρλάγκα , και αναφέρεται στη χρονική περίοδο λίγο πριν μάθει ότι πάσχει από καρκίνο μέχρι και (περίπου) το τέλος της θεραπείας της. Αν και το θέμα είναι βαρύ και στενάχωρο, το ίδιο το βιβλίο δεν σε αφήνει με κατάθλιψη, αντίθετα, σε αναγκάζει να μπεις στη διαδικασία αναθεώρησης του τρόπου με τον οποίο ζεις και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεις τους οικείους σου.
Δεν θέλω να πω πολλά για το τμήμα του βιβλίου που αφορά τη νόσο και τη θεραπεία της, μόνο ότι η συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά ως προς την περιγραφή των χημειοθεραπειών και των ακτινοβολιών με όλες τις παρενέργειες, χωρίς να ζητά τον οίκτο σου, να παραφουσκώνει ή να εξωραΐζει τίποτα (ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε σε εμένα). 
Ο κύριος λόγος που συστήνω αυτό το βιβλίο είναι το κομμάτι του που αφορά στον ψυχισμό του ασθενή, όπως τον περιγράφει και τον αναλύει η (ψυχολόγος στο επάγγελμα) κ. Σουρλάγκα. Εκτός από την προφανή αλλαγή που έρχεται στην καθημερινότητα του στενού οικογενειακού κύκλου όταν κάποιο μέλος της νοσεί, υπάρχουν και αλλαγές στις σχέσεις με τους φίλους. Ο τρόμος που προκαλείται στο άκουσμα της λέξης "καρκίνος" κάνει τον καθένα να αντιδρά διαφορετικά, αναλόγως του χαρακτήρα του, είτε είναι ο ασθενής είτε κάποιος από τους οικείους του. Δεν υπάρχει πουθενά στο βιβλίο στυγνή καταγραφή των γεγονότων, αντίθετα παντού υπάρχει ανάλυση των συναισθημάτων του καθενός και προσπάθεια επεξήγησης της αντίδρασης και της συμπεριφοράς του. Βρήκα κομμάτια από τον εαυτό μου σε πολλούς από τους φίλους της συγγραφέως, και μέσα από τα γραφόμενά της αναγκάστηκα να κοιτάξω μέσα μου και να προσπαθήσω να καταλάβω τον τρόπο που αντιδρώ και εγώ σε δύσκολες καταστάσεις. 
Επίσης θέλω να επισημάνω ότι επειδή όταν νόσησε τα παιδιά της ήταν μικρά σε ηλικία, υπάρχουν μέσα περιγραφές των καταστάσεων που βίωσαν ως οικογένεια, τα συναισθήματα των παιδιών, οι αντιδράσεις τους....Και όλο αυτό το τμήμα του βιβλίου (κατά τη γνώμη μου ) είναι ένα μάθημα για όλους, αφού δεν διστάζει να επισημάνει τα λάθη που έκανε. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, οι δύσκολες καταστάσεις είναι πιθανόν να χτυπήσουν και τη δική μας πόρτα και καλά θα είναι να είμαστε προετοιμασμένοι (όσο γίνεται να είμαστε προετοιμασμένοι μέσα στην ασφαλή πανέμορφη ζωούλα μας) ώστε να υπάρχει στην άκρη του μυαλού μας ένα γενικότερο πλάνο αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων.

Με όλα αυτά που έγραψα φαίνεται ότι θα πλαντάξετε στο κλάμα και θα φουσκώσετε το κεφάλι σας με σκέψεις για τη ζωή και το θάνατο, όμως δεν είναι έτσι. Είναι αισιόδοξα γραμμένο το βιβλίο, σε κάποια σημεία μάλιστα είναι τόσο ανάλαφρα γραμμένο που μπορεί και να γελάσεις λίγο. Δεν μου άφησε καθόλου δυσάρεστο αίσθημα, ίσα- ίσα αισθάνομαι τυχερή που το διάβασα, νομίζω ότι με βοήθησε να βάλω κάποιες ζοφερές σκέψεις μου σε τάξη.
Σημειώνω για να μου μείνει από το βιβλίο (με δικά μου λόγια) : Φοβόμαστε περισσότερο το άγνωστο ακριβώς επειδή είναι άγνωστο. Όταν του δώσουμε όνομα και "γενικά χαρακτηριστικά" αρχίζει και γίνεται πιο οικείο, λιγότερο τρομαχτικό. Για αυτό βοηθάει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, να μην αφήνουμε να δημιουργούνται τρομαχτικοί μύθοι. 

Βαθμολογία: 10/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
Το πάσΠορτ περιγράφει την αληθινή περιπέτεια της ηρωίδας και συγγραφέα του: διαπραγματεύεται ανεπανάληπτα το πώς μια ιατρική διάγνωση, ενώ αρχικά σε οδηγεί σε απόγνωση, προσφέρει τελικά επίγνωση και μπορεί να σου αλλάξει για πάντα τη ζωή.
Ακριβώς γι’ αυτό η συγγραφέας ονομάζει την εμπειρία που αφηγείται στο πάσΠορτ περιπέτεια:
«Τη λέξη “περιπέτεια” πάντα τη φανταζόμουν να περιπλανιέται φορώντας μποτάκια, ίσως γιατί μου θύμιζε προσκόπους στο δάσος να μαζεύουν ξύλα για να ανάψουν φωτιά. Όταν την έβρισκα χωμένη σε νοήματα σοβαρά, στενοχωριόμουν, λες και ασφυκτιούσε. Δυσφόρησα πολύ, λοιπόν, όταν γιατροί, γνωστοί και φίλοι άρχισαν να μιλούν για την “περιπέτεια” της υγείας μου, επιχειρώντας να της βγάλουν τα μποτάκια και να της φορέσουν παντόφλες.
Το επόμενο διάστημα περιπλανήθηκα πολύ, πότε με τις παντόφλες στους διαδρόμους του νοσοκομείου κρατώντας το σταντ του ορού και πότε με τα μποτάκια στην εξοχή κρατώντας το τιμόνι του ποδηλάτου μου.
Θέλησα να γράψω για την περιπλάνηση αυτή, για τις σκέψεις που γέννησε και τις αλλαγές που έφερε στη ζωή μου. Αποτύπωσα τα περιστατικά όπως έγιναν, τους διαλόγους όπως ειπώθηκαν και τους ανθρώπους με τα πραγματικά τους ονόματα. Κι όταν τελείωσα – αφού δεν ήταν μυθιστόρημα – αναρωτήθηκα τι βιβλίο έγραψα. Ο χαρακτηρισμός χρονικόμου φαινόταν πομπώδης και η λέξη μαρτυρία στεγνή.
Ώσπου κάπου διάβασα ότι ο Αριστοτέλης, στην Ποιητική, ορίζει τη λέξη “περιπέτεια” ως την αλλαγή μιας κατάστασης στην αντίθετή της. Τότε, μέσα από συνειρμούς και αναμνήσεις, “είδα” τον εαυτό μου στο τρομακτικό δάσος της αρρώστιας να προσπαθεί να συντηρήσει μια φωτιά κι αυτούς που μ’ αγαπούν να της προσθέτουν προσανάμματα για να φουντώσει, να διώξει το φόβο και το σκοτάδι και να φωτίσει μερικές απλές, αλλά πολύ παρηγορητικές αλήθειες. Και κατάλαβα ότι, με τη βοήθειά τους, ξεκινώντας από μια αρρώστια κατέληξα να νιώθω ακριβώς το αντίθετο – πιο υγιής και συντροφευμένη από ποτέ. Έτσι, κάτω από τον τίτλο του βιβλίου σημείωσα: μια αληθινή περιπέτεια. Αφού ο Αριστοτέλης συμφωνεί, ποια είμαι εγώ που θα διαφωνήσω;»