Ο Βασιλιάς των αρουραίων - James Clavell

Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων πολέμου στο Τσάνγκι της Σιγκαπούρης, το καλοκαίρι λίγες βδομάδες πριν το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για μια εξαιρετική απεικόνιση της καθημερινότητας των αιχμαλώτων και της κοινωνίας που δημιούργησαν.

Όλη η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τον Βασιλιά, έναν Αμερικάνο που έχει καταφέρει να λειτουργεί ως μεσάζοντας για αγοραπωλησίες ανάμεσα στους αιχμαλώτους και στους φύλακες του στρατοπέδου, κερδίζοντας για τον εαυτό του μεγάλα χρηματικά ποσά που εξασφαλίζουν σε αυτόν και τον κύκλο του μια πιο άνετη διαβίωση. Δίπλα του βρίσκεται ο Πίτερ, ο οποίος κάποια στιγμή αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες του Βασιλιά και από τότε δέθηκε μαζί του. 

Βρήκα το μυθιστόρημα εξαιρετικό σε όλους τους τομείς με τους οποίους ασχολείται. Σε κάποια σημεία μου θύμισε λίγο το βιβλίο "Μια ημέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς" και είναι λογικό, η ζωή των κρατουμένων δεν μπορεί να διέφερε πολύ όπου και αν βρισκόταν το στρατόπεδο. Οι περιγραφές της δυσφορίας από την ζέστη και τα έντομα, οι αρρώστιες, η πείνα, ο φόβος, η ανησυχία για τις οικογένειες που βρίσκονται μακριά - αν ζουν-  είναι παρόντα κάθε στιγμή και μάλιστα με μεγάλη ένταση. Θα ήθελα περισσότερες περιγραφές του χώρου που κινούνταν οι αιχμάλωτοι και των καταλυμάτων τους. Δεν λείπουν από το βιβλίο, απλά εγώ θα ήθελα να είναι περισσότερες. Σίγουρα όμως καλύφθηκα από τις περιγραφές των συναισθημάτων, οι σκέψεις τους είναι δοσμένες πολύ αναλυτικά και παραστατικά, ανά πάσα στιγμή ήξερα πώς νιώθει και τι σκέφτεται ο καθένας από τους δύο πρωταγωνιστές. 

Ολόκληρο το βιβλίο είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο ώστε ο Βασιλιάς να παρουσιάζεται από την ανθρώπινη πλευρά του. Βοηθά όσους νιώθει φίλους και προσπαθεί να έχει όσο πιο άνετη διαβίωση γίνεται. Και ενώ είναι λογικό να απεχθάνεσαι έναν τέτοιο χαρακτήρα αφού δεν διαφέρει σε κάτι από έναν μαυραγορίτη, εγώ στο τέλος έπιασα τον εαυτό μου να τον συμπονώ. Τόσο καλά είναι δοσμένη η προσωπικότητά του από τον συγγραφέα. 

Πρόκειται για ένα πολύ ωραίο βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα παρά τον όγκο του. Βοηθά σε αυτό και το ότι έχει πολλούς καλογραμμένους διαλόγους οι οποίοι δίνουν μεγάλη ένταση στην ροή της ιστορίας και φέρνουν στο μυαλό σενάριο ταινίας. Ειδικά όσοι είστε οπαδοί της λογοτεχνίας που αναφέρεται στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο να το πάρετε, είναι από τα σπάνια βιβλία που αναφέρονται σε εκείνη την περίοδο αλλά διαδραματίζονται σε χώρο εκτός Ευρώπης. 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η κυριότερη προκεχωρηµένη βάση της Βρετανίας στην Ασία ήταν η Σιγκαπούρη. Η πτώση της πόλης σήμανε την απώλεια των ∆υτικών Ινδιών – και όλων των συµµαχικών δυνάμεων. Εκατόν πενήντα χιλιάδες άντρες πιάστηκαν αιχμάλωτοι και ελάχιστοι απ’ αυτούς κατάφεραν να επιβιώσουν στα σχεδόν τέσσερα χρόνια αιχμαλωσίας.

Στο Τσάνγκι, το πλέον διαβόητο στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου της Ασίας, µόνο ένας στους δεκαπέντε έγκλειστους είχε τη δύναμη, την τύχη και την εξυπνάδα να επιβιώσει. Η τροφή σπάνιζε και οι συνθήκες ήταν ανυπόφορες, αλλά υπήρχαν τρόποι να απαλύνεις το μαρτύριο, αν γνώριζες τον κατάλληλο άνθρωπο. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο αποκαλούμενος Βασιλιάς, αλλά είχε κι εκείνος την τιμή του – και σε ένα στρατόπεδο διαβόητο για τη σκληρότητα, την αδικία και τη διαφθορά του, ήταν ο πιο μισητός απ’ όλους…

Ο Βασιλιάς των Αρουραίων είναι µια ιστορία επιβίωσης, το καλύτερο μυθιστόρημα της αγγλικής γλώσσας για τα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου των Ιαπώνων. Μία μυθιστορηματική αφήγηση του τρόμου εκείνων των ημερών από την πένα του αριστοτέχνη James Clavell, που επέζησε του Τσάνγκι και ξέρει τι είναι ικανός να κάνει κανείς για να επιβιώσει…

Ο γάτος του Ένισγιουλ - Lili Hayward

Πέρασα καλά διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Η ιστορία κυλά ήρεμα, χωρίς μεγάλες εντάσεις, δεν σε αγχώνει. Και ήταν ευρηματική η εμπλοκή στην ιστορία μιας γάτας, μου άρεσε πολύ. 

Η ιστορία της Τζες όσον αφορά την προσωπική της ζωή έχει μια σχετικά αναμενόμενη πορεία, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη. Έχει αυτήν την ηρεμία της καλογραμμένης ιστορίας που μπορείς να μαντέψεις τι θα γίνει μετά αλλά συνεχίζεις να διαβάζεις γιατί ενδιαφέρεσαι για τους χαρακτήρες. Από την άλλη, όσα συμβαίνουν στο κτήμα, στο σπίτι και στην ευρύτερη περιοχή δεν είναι τόσο συνηθισμένα. Υπάρχουν αρκετές μεταφυσικές παρεμβολές, εικόνες από το παρελθόν και ήχοι που εμφανίζονται στην Τζες και δημιουργούν ένταση προσθέτοντας "κάτι διαφορετικό". Μακάρι αυτές οι σκηνές να ήταν περισσότερες, τις χάρηκα αληθινά. 

Μου άρεσε, να έχετε υπόψιν σας το συγκεκριμένο βιβλίο για τις στιγμές που θέλετε να διαβάσετε μια όμορφη ιστορία που δεν θα σας αγχώσει ούτε θα σας καταπιέσει για να συγκινηθείτε. Επίσης, μη φοβηθείτε λόγω του εξωφύλλου, η ευρύτερη περίοδος των Χριστουγέννων έχει επιλεγεί από τη συγγραφέα για να μας περιγράψει κάποια από τα έθιμα της Κορνουάλης (εκεί διαδραματίζεται η ιστορία), δεν πρόκειται για ένα γλυκανάλατο Χριστουγεννιάτικο βιβλίο. 

Βαθμολογία: 7/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Πάντα υπήρχε μία γάτα στο Ένισγιουλ… και πάντα θα υπάρχει…

Όταν ο φίλος της την εγκαταλείπει ξαφνικά, η Τζέσαμιν Πάικ αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει για τα καλά τη ζωή της. Έτσι, μετακομίζει στο Ένισγιουλ, μια παμπάλαιη αγροικία στην Κορνουάλη, και καταπιάνεται με τη διαδικασία ανακαίνισης ενός παρατημένου σπιτιού. Έχει όμως καλή παρέα: έναν όμορφο, υπερόπτη γάτο που περιφέρεται λες και το μέρος του ανήκει.

Το Ένισγιουλ όμως κρύβει μυστικά. Οι θρύλοι του τόπου μιλούν για ένα πνεύμα που κατοικεί στην περιοχή κι έναν αρχαίο μονόλιθο που φυλάει την κοιλάδα. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, η Τζες ανακαλύπτει θησαυρούς από το παρελθόν του Ένισγιουλ και… παίρνει μέρος στη διαμάχη για το μέλλον του. Διότι η Τζες έχει γίνει πια κομμάτι μιας ιστορίας που κρατά εδώ και πεντακόσια χρόνια. Μιας ιστορίας για τη γη, την αγάπη, τη φιλία, το Γιούλταϊντ… κι έναν πολύ ξεχωριστό γάτο.

Οι χάρτες των υπέροχων σωμάτων μας - Maddie Mortimer

Κάτι δεν πήγε καθόλου καλά ανάμεσα σε εμένα και το συγκεκριμένο βιβλίο και τελικά δεν μου άρεσε καθόλου. 

Η βασική πρωταγωνίστρια είναι η Λία, που λίγο μετά τα σαράντα της εμφανίζει για δεύτερη φορά καρκίνο. Κοντά σε αυτήν, παρακολουθούμε και τη ζωή των πιο κοντινών συγγενικών της προσώπων, ενώ υπάρχει και η διήγηση από κάποιον άλλο, έναν τρίτο αφηγητή. 

Δεν κατάλαβα τίποτα από το βιβλίο. Δεν ένιωσα κανένα συναίσθημα, ο τρόπος διήγησης με κούρασε, το λεξιλόγιο το βρήκα πολύ εξεζητημένο- το ίδιο και τη δομή των προτάσεων, μου ήταν όλα κουραστικά. Θα μπορούσα υπερβάλλοντας βέβαια να πω ότι δεν υπήρχε ροή στην ιστορία. Μια το παρόν, μια το παρελθόν, μια η κόρη και μια οι άλλοι συγγενείς- πάνω που ξεκινούσε να δημιουργείται κάποιο ίχνος συμπάθειας για τη Λία άλλαζε το θέμα και έφευγε το οποιοδήποτε συναίσθημα. Και ξέρεις κάτι; Δεν νιώθω να διάβασα ένα βιβλίο που αφορά μια καρκινοπαθή. Πιο πολύ μου φαίνεται ότι ήταν η ιστορία μιας οικογένειας αλλά χωρίς να επιμείνει σε κάτι, χωρίς να μας αφήσει να δούμε τα συναισθήματα των προσώπων. 

Για να μην πω για τον μυστήριο, εξαιρετικά αντιπαθητικό, εκνευριστικό και ακατανόητο "αφηγητή", που μέχρι την τελευταία σελίδα δεν κατάλαβα ποιος ήταν. Μια πίστευα ότι είναι η αρρώστια που εξαπλώνεται και μια ένας αθέατος παρατηρητής της ζωής της, μια ότι είναι το μυαλό της μια οι επιθυμίες της μια τα όνειρά της...Μέχρι το τέλος δεν κατάλαβα. Και εμφανιζόταν κάθε τρεις και λίγο, διέκοπτε τη ροή της ιστορίας και μιλώντας εντελώς ακατανόητα έλεγε τα δικά του. (Πείτε ελεύθερα ότι δεν καταλαβαίνω από τέχνη ή ό,τι άλλο θέλετε, ούτε που με νοιάζει, εγώ τις περισσότερες φορές δεν καταλάβαινα καθόλου τι έλεγε). Έχανα το νόημα, δεν έβρισκα τον λόγο για τον οποίο γράφτηκαν αυτά που διάβαζα και αδυνατούσα να τα συνδέσω με την πλοκή, όσο προσεχτικά και να το διάβαζα. 

Καταλαβαίνω ότι ήθελε να γράψει κάτι διαφορετικό, μπράβο για την όμορφη παρουσίαση και την εικόνα που παρουσιάζει το κείμενο (περιστασιακά είναι λίγο σαν να ζωγραφίζει με τα γράμματα), αλλά δεν μου άρεσε. Προφανώς κάτι δεν κατάλαβα από το μυθιστόρημα, δεν μπορεί τόσος κόσμος να ενθουσιάστηκε και εγώ να το κοιτάω σαν να διαβάζω Λατινικά. 

Βαθμολογία: 2- 3/10, ίσως και χαμηλότερα

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Κάτι κινείται με κακόβουλη χαρά μέσα στο σώμα της Λία, μαθαίνοντας τη ζωή της με κάθε λεπτομέρεια.

Κάτι που αλλάζει σχήματα και διαφεύγει ταξιδεύει μέσα της απ’ άκρη σ’ άκρη. Εξαπλώνεται.

Η Λία, ο άντρας της και η κόρη τους είναι μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ώσπου μια ξαφνική διάγνωση απειλεί να εκτροχιάσει τις ζωές τους.

Καθώς ο εισβολέας κατακτά το σώμα της και η ιστορία της γίνεται ιστορία του, η Λία θέλει κι άλλο χρόνο. Θέλει να ζήσει, να χαρεί την κόρη της, που μόλις μπαίνει στην εφηβεία.

Και να κλείσει επιτέλους τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Αλλά πώς μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας τα γεγονότα που μας σημάδεψαν, όταν το ίδιο μας το σώμα είναι αυτό που φέρει τα σημάδια; Και υπάρχει άραγε η στιγμή που είμαστε έτοιμοι να πούμε αντίο;

Ένα μυθιστόρημα που ακροβατεί με τόλμη ανάμεσα στο προσωπικό και στο καθολικό, στη θλίψη και στην ελπίδα.

Μια ιστορία για το τι σημαίνει να ενηλικιώνεσαι, ακόμη και στο τέλος της ζωής σου.

Μια ιστορία για το φως και το σκοτάδι που κατοικούν μέσα μας, μέσα στα υπέροχα, μοναδικά σώματά μας.