Ο γάτος του Ένισγιουλ - Lili Hayward

Πέρασα καλά διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Η ιστορία κυλά ήρεμα, χωρίς μεγάλες εντάσεις, δεν σε αγχώνει. Και ήταν ευρηματική η εμπλοκή στην ιστορία μιας γάτας, μου άρεσε πολύ. 

Η ιστορία της Τζες όσον αφορά την προσωπική της ζωή έχει μια σχετικά αναμενόμενη πορεία, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη. Έχει αυτήν την ηρεμία της καλογραμμένης ιστορίας που μπορείς να μαντέψεις τι θα γίνει μετά αλλά συνεχίζεις να διαβάζεις γιατί ενδιαφέρεσαι για τους χαρακτήρες. Από την άλλη, όσα συμβαίνουν στο κτήμα, στο σπίτι και στην ευρύτερη περιοχή δεν είναι τόσο συνηθισμένα. Υπάρχουν αρκετές μεταφυσικές παρεμβολές, εικόνες από το παρελθόν και ήχοι που εμφανίζονται στην Τζες και δημιουργούν ένταση προσθέτοντας "κάτι διαφορετικό". Μακάρι αυτές οι σκηνές να ήταν περισσότερες, τις χάρηκα αληθινά. 

Μου άρεσε, να έχετε υπόψιν σας το συγκεκριμένο βιβλίο για τις στιγμές που θέλετε να διαβάσετε μια όμορφη ιστορία που δεν θα σας αγχώσει ούτε θα σας καταπιέσει για να συγκινηθείτε. Επίσης, μη φοβηθείτε λόγω του εξωφύλλου, η ευρύτερη περίοδος των Χριστουγέννων έχει επιλεγεί από τη συγγραφέα για να μας περιγράψει κάποια από τα έθιμα της Κορνουάλης (εκεί διαδραματίζεται η ιστορία), δεν πρόκειται για ένα γλυκανάλατο Χριστουγεννιάτικο βιβλίο. 

Βαθμολογία: 7/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Πάντα υπήρχε μία γάτα στο Ένισγιουλ… και πάντα θα υπάρχει…

Όταν ο φίλος της την εγκαταλείπει ξαφνικά, η Τζέσαμιν Πάικ αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει για τα καλά τη ζωή της. Έτσι, μετακομίζει στο Ένισγιουλ, μια παμπάλαιη αγροικία στην Κορνουάλη, και καταπιάνεται με τη διαδικασία ανακαίνισης ενός παρατημένου σπιτιού. Έχει όμως καλή παρέα: έναν όμορφο, υπερόπτη γάτο που περιφέρεται λες και το μέρος του ανήκει.

Το Ένισγιουλ όμως κρύβει μυστικά. Οι θρύλοι του τόπου μιλούν για ένα πνεύμα που κατοικεί στην περιοχή κι έναν αρχαίο μονόλιθο που φυλάει την κοιλάδα. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, η Τζες ανακαλύπτει θησαυρούς από το παρελθόν του Ένισγιουλ και… παίρνει μέρος στη διαμάχη για το μέλλον του. Διότι η Τζες έχει γίνει πια κομμάτι μιας ιστορίας που κρατά εδώ και πεντακόσια χρόνια. Μιας ιστορίας για τη γη, την αγάπη, τη φιλία, το Γιούλταϊντ… κι έναν πολύ ξεχωριστό γάτο.

Οι χάρτες των υπέροχων σωμάτων μας - Maddie Mortimer

Κάτι δεν πήγε καθόλου καλά ανάμεσα σε εμένα και το συγκεκριμένο βιβλίο και τελικά δεν μου άρεσε καθόλου. 

Η βασική πρωταγωνίστρια είναι η Λία, που λίγο μετά τα σαράντα της εμφανίζει για δεύτερη φορά καρκίνο. Κοντά σε αυτήν, παρακολουθούμε και τη ζωή των πιο κοντινών συγγενικών της προσώπων, ενώ υπάρχει και η διήγηση από κάποιον άλλο, έναν τρίτο αφηγητή. 

Δεν κατάλαβα τίποτα από το βιβλίο. Δεν ένιωσα κανένα συναίσθημα, ο τρόπος διήγησης με κούρασε, το λεξιλόγιο το βρήκα πολύ εξεζητημένο- το ίδιο και τη δομή των προτάσεων, μου ήταν όλα κουραστικά. Θα μπορούσα υπερβάλλοντας βέβαια να πω ότι δεν υπήρχε ροή στην ιστορία. Μια το παρόν, μια το παρελθόν, μια η κόρη και μια οι άλλοι συγγενείς- πάνω που ξεκινούσε να δημιουργείται κάποιο ίχνος συμπάθειας για τη Λία άλλαζε το θέμα και έφευγε το οποιοδήποτε συναίσθημα. Και ξέρεις κάτι; Δεν νιώθω να διάβασα ένα βιβλίο που αφορά μια καρκινοπαθή. Πιο πολύ μου φαίνεται ότι ήταν η ιστορία μιας οικογένειας αλλά χωρίς να επιμείνει σε κάτι, χωρίς να μας αφήσει να δούμε τα συναισθήματα των προσώπων. 

Για να μην πω για τον μυστήριο, εξαιρετικά αντιπαθητικό, εκνευριστικό και ακατανόητο "αφηγητή", που μέχρι την τελευταία σελίδα δεν κατάλαβα ποιος ήταν. Μια πίστευα ότι είναι η αρρώστια που εξαπλώνεται και μια ένας αθέατος παρατηρητής της ζωής της, μια ότι είναι το μυαλό της μια οι επιθυμίες της μια τα όνειρά της...Μέχρι το τέλος δεν κατάλαβα. Και εμφανιζόταν κάθε τρεις και λίγο, διέκοπτε τη ροή της ιστορίας και μιλώντας εντελώς ακατανόητα έλεγε τα δικά του. (Πείτε ελεύθερα ότι δεν καταλαβαίνω από τέχνη ή ό,τι άλλο θέλετε, ούτε που με νοιάζει, εγώ τις περισσότερες φορές δεν καταλάβαινα καθόλου τι έλεγε). Έχανα το νόημα, δεν έβρισκα τον λόγο για τον οποίο γράφτηκαν αυτά που διάβαζα και αδυνατούσα να τα συνδέσω με την πλοκή, όσο προσεχτικά και να το διάβαζα. 

Καταλαβαίνω ότι ήθελε να γράψει κάτι διαφορετικό, μπράβο για την όμορφη παρουσίαση και την εικόνα που παρουσιάζει το κείμενο (περιστασιακά είναι λίγο σαν να ζωγραφίζει με τα γράμματα), αλλά δεν μου άρεσε. Προφανώς κάτι δεν κατάλαβα από το μυθιστόρημα, δεν μπορεί τόσος κόσμος να ενθουσιάστηκε και εγώ να το κοιτάω σαν να διαβάζω Λατινικά. 

Βαθμολογία: 2- 3/10, ίσως και χαμηλότερα

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Κάτι κινείται με κακόβουλη χαρά μέσα στο σώμα της Λία, μαθαίνοντας τη ζωή της με κάθε λεπτομέρεια.

Κάτι που αλλάζει σχήματα και διαφεύγει ταξιδεύει μέσα της απ’ άκρη σ’ άκρη. Εξαπλώνεται.

Η Λία, ο άντρας της και η κόρη τους είναι μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ώσπου μια ξαφνική διάγνωση απειλεί να εκτροχιάσει τις ζωές τους.

Καθώς ο εισβολέας κατακτά το σώμα της και η ιστορία της γίνεται ιστορία του, η Λία θέλει κι άλλο χρόνο. Θέλει να ζήσει, να χαρεί την κόρη της, που μόλις μπαίνει στην εφηβεία.

Και να κλείσει επιτέλους τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Αλλά πώς μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας τα γεγονότα που μας σημάδεψαν, όταν το ίδιο μας το σώμα είναι αυτό που φέρει τα σημάδια; Και υπάρχει άραγε η στιγμή που είμαστε έτοιμοι να πούμε αντίο;

Ένα μυθιστόρημα που ακροβατεί με τόλμη ανάμεσα στο προσωπικό και στο καθολικό, στη θλίψη και στην ελπίδα.

Μια ιστορία για το τι σημαίνει να ενηλικιώνεσαι, ακόμη και στο τέλος της ζωής σου.

Μια ιστορία για το φως και το σκοτάδι που κατοικούν μέσα μας, μέσα στα υπέροχα, μοναδικά σώματά μας.

Η μόνη που απέμεινε - Riley Sager

Είχα καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο μυστηρίου που να μου αρέσει τόσο πολύ. Αρχικά, μου άρεσε η ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας. Ο χώρος που κινούνται οι πρωταγωνιστές είναι ένα τριώροφο αρχοντικό σπίτι χτισμένο στην άκρη ενός γκρεμού πάνω από τη θάλασσα. Σκοτεινοί διάδρομοι, ήχοι από τη θάλασσα και τον αέρα αλλά και άλλοι, απροσδιόριστης προέλευσης, παλιά έπιπλα γεμάτα σκόνη και καλυμμένα πορτρέτα. Δωμάτια άλλοτε μεγαλόπρεπα αλλά σήμερα πια παρατημένα και ένα σπίτι που όταν χτίστηκε ήταν φαντασμαγορικό και τώρα σταδιακά καταρρέει. 

Υπάρχει όλο το προσωπικό που θα περιμέναμε να συναντήσουμε σε ένα τέτοιο σκηνικό: ο κηπουρός, ο μάγειρας, η καθαρίστρια και η οικονόμος η οποία είναι ακριβώς όπως ταιριάζει-  απεριόριστα στριφνή. Και φυσικά οι δύο γυναίκες πρωταγωνίστριες: Η Λενόρα, κόρη του νεκρού ιδιοκτήτη, στα εβδομήντα της πια και παράλυτη σχεδόν ολοκληρωτικά. Και η Κιτ, κάτοικος της περιοχής που δουλειά της είναι να φροντίζει τη Λενόρα. 

Η ιστορία όπως την έστησε ο συγγραφέας είναι πειστική. Εξηγεί και αναλύει το καθετί οπότε στο τέλος δεν είχα απορίες, απάντησε προκαταβολικά μέσα από την ιστορία στις ενστάσεις μου. Έχει και αρκετές ανατροπές στην πλοκή τις οποίες δεν προέβλεψα, με έπιασε απροετοίμαστη και τις χάρηκα. Μέχρι πολύ αργά στο βιβλίο αμφιταλαντευόμουν αν ήταν η δεν ήταν η Λενόρα αυτή που σκότωσε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, οπότε μπράβο του για το στήσιμο και επειδή κατόρθωσε να με κρατήσει μπερδεμένη μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Το βιβλίο είναι ωραίο και ατμοσφαιρικό, διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα, αξίζει στ' αλήθεια να το διαβάσετε. 

Βαθμολογία 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Μπορεί τώρα οι φόνοι της οικογένειας Χόουπ να είναι ένα τραγούδι που ακούγεται στα σχολικά προαύλια – όταν όμως συνέβησαν, μια αιματοβαμμένη νύχτα του 1929, συγκλόνισαν την ακτή του Μέιν. Αν και οι περισσότεροι υποθέτουν ότι πίσω από τους φόνους κρυβόταν η δεκαεφτάχρονη Λενόρα, η αστυνομία δεν κατάφερε ποτέ να το αποδείξει. Η Λενόρα αρνήθηκε την ενοχή.

Τώρα βρισκόμαστε στο 1983, και η Κιτ ΜακΝτίρι καταφτάνει στο μαραζωμένο Χόουπς Εντ για να αναλάβει τη φροντίδα της Λενόρας, που καθηλωμένη σε αμαξίδιο δεν μπορεί πια να μιλήσει και ο μόνος τρόπος επικοινωνίας της με την Κιτ είναι μια παλιά γραφομηχανή. Μια νύχτα, η Λενόρα χρησιμοποιεί τη γραφομηχανή για να κάνει μια δελεαστική πρόταση: να πει στην Κιτ τα πάντα.

Καθώς η Κιτ βοηθάει τη Λενόρα να γράψει τα γεγονότα που οδήγησαν στο μακελειό, αποκαλύπτεται ότι πολλά πράγματα έχουν μείνει κρυφά. Σιγά σιγά η Κιτ αρχίζει να υποψιάζεται ότι η Λενόρα μπορεί να μη λέει όλη την αλήθεια – και ότι η φαινομενικά άκακη γυναίκα την οποία φροντίζει ίσως να είναι πολύ πιο επικίνδυνη απ’ όσο νόμιζε στην αρχή.