20/2/24

Μεγαλώνοντας ένα αυτιστικό παιδί - Άδα Σταματάτου

Η ζωή μου με τον Γιάννη

Ένα non fiction βιβλίο γραμμένο από την Άδα, μια γυναίκα που ο γιος της, ο Γιάννης, γεννήθηκε με αυτισμό. Η Άδα λοιπόν αποφάσισε να κάνει κάτι πολύ σημαντικό: να δημοσιοποιήσει στιγμές της καθημερινότητάς τους ώστε οι πιο τυχεροί που δεν έχουμε στο περιβάλλον μας αυτιστικά άτομα να γνωρίσουμε  τον αυτισμό και να μάθουμε ότι (στην βαριά του τουλάχιστον μορφή) πρόκειται για μια σοβαρή αναπηρία που χρίζει βοήθειας από το κράτος αλλά και από όλους εμάς. 

Γνωρίζω ότι κυκλοφορούν μυθιστορήματα (λίγα, αλλά υπάρχουν) που κάνουν προσπάθεια να δείξουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια παιδιών με αυτισμό. Το συγκεκριμένο βιβλίο διαφέρει επειδή είναι καταγραφή γεγονότων και συναισθημάτων από μια μητέρα. Ως γονιός, αυτόματα προσπάθησα να φέρω τον εαυτό μου στη θέση της. Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν είναι δυνατόν να ταυτιστώ, δεν γίνεται, δεν έχω τα βιώματα που χρειάζονται για να φανταστώ έστω και στο ελάχιστο τις δυσκολίες που καλείται η οικογένεια των πασχόντων να αντιμετωπίσει. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ενημερωθώ, αυτός είναι εξάλλου και ο σκοπός του βιβλίου. 

Η κοινωνία έπρεπε να μάθει ότι υπάρχουν και οι αυτιστικοί στον κόσμο. Όπως υπάρχουν οι τυφλοί, οι κωφάλαλοι, οι ανάπηροι σε αναπηρικό αμαξίδιο αλλά και οι ανάπηροι των οποίων η αναπηρία δεν έχει εικόνα. Και μια τέτοια αναπηρία είναι ο αυτισμός. 

Η Άδα μιλά για τα γεγονότα που αποτέλεσαν ορόσημο στη ζωή τη δική της και του γιου της, για την κόρη της, για τους φόβους της και για τον τρόπο που έχει βρει να εκτονώνει κάποια από την ένταση που νιώθει όλη μέρα. Μας αναφέρει και (λίγες) μεθόδους που βοήθησαν τον  Γιάννη να επιτύχει κάποιους από τους αναπτυξιακούς στόχους του, γράφει όμως και για στόχους που κατακτήθηκαν και ξαναχάθηκαν. Φυσικά μιλά και για την ανεπάρκεια της στήριξης από το Κράτος, όπως και για την δυσκολία να βρεθεί μια δομή που θα μπορέσει να βοηθήσει τα άτομα με αυτισμό να εξελιχθούν, να μάθουν κάποια από όσα πρέπει να ξέρουν για να επιβιώσουν. Και φυσικά, πάνω από όλα και κρυμμένη  πίσω από κάθε λέξη του κειμένου, είναι η απόλυτη αγάπη της προς τον γιο της και ο απόλυτος τρόμος για το μέλλον του. 

Θα έπρεπε αυτό το βιβλίο να έχει μεγαλύτερη προβολή, είναι μάθημα ζωής. Όχι για τη δύναμη που (αναγκάστηκε να) έχει η Άδα και η κάθε Άδα, αλλά επειδή είναι ένα ακόμη χαστούκι για την ανεπάρκεια της κοινωνίας μας, μια ακόμη απόδειξη ότι δεν είναι όλοι οι πολίτες ίσοι... Τουλάχιστον εμείς σε πρώτη φάση και σαν πρώτο βήμα, ας μάθουμε στα παιδιά μας να αποδέχονται τη διαφορετικότητα αφού αυτό είναι που μπορούμε εύκολα να κάνουμε. 

ΥΓ1. Έμαθα ότι υπάρχει αυτό το σήμα. Αν δείτε κάποιον να το φορά (σε καρφίτσα ή κρεμαστό) σημαίνει ότι συνοδεύει άτομο που λόγο κάποιας νοητικής αναπηρίας ή αυτισμού δυσκολεύεται να περιμένει σε ουρές ή μπορεί να αντιδράσει διαφορετικά από το αναμενόμενο. Δε μας κοστίζει ιδιαίτερα να παραχωρήσουμε τη σειρά μας αν χρειαστεί, απλά θα περιμένουμε λίγα λεπτά παραπάνω. Μπορεί όμως να διευκολύνει κατά πολύ τη μέρα κάποιου συνανθρώπου. Πατήστε εδώ: Σειρά Σου… να ενημερωθείς και να εκπαιδευτείς αν θέλετε να μάθετε περισσότερα.

ΥΓ2. Πιθανόν να έχετε γνωρίσει τη Άδα και τον Γιάννη από τη σελίδα της σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης όπου μιλά για τη ζωή τους. Παρακολουθείστε την εδώ: Η ζωή μου με τον Γιάννη, θα μάθετε πολλά.

Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια.

Μπορεί να γεννηθούν με πρόβλημα. Και; Συνεχίζουμε με το πρόβλημα.

Παλεύουμε.

Κάθε μέρα. 

Βαθμολογία: Ούτε για αστείο δεν υπάρχει βαθμολογία, η σημασία της ύπαρξης του βιβλίου είναι τεράστια. Διαβάστε το.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Μετά από τρία χρόνια καθημερινής παρουσίας στο Facebook, με δεκάδες χιλιάδες φίλους, πάμπολλες συζητήσεις και πάνω από ένα εκατομμύριο σχόλια, η σελίδα «Η ζωή μου με τον Γιάννη» έγινε βιβλίο.

Μέσα στις σελίδες του ξεδιπλώνεται ανάγλυφη και χωρίς εξωραϊσμούς η πραγματική ιστορία της μητέρας του από τη μέρα που παίρνει στα χέρια της το χαρτί της διάγνωσης ότι ο Γιάννης είναι αυτιστικός: τη μέρα που ξεκίνησε έναν τραχύ, γενναίο και συχνά μοναχικό αγώνα σε αχαρτογράφητα μονοπάτια, με μοναδικό οδηγό την αγάπη και με όπλο τη θέλησή της να ζήσει μαζί του μια ζωή φυσιολογική, πηδώντας στην πορεία τα εμπόδια της τόσο διαφορετικής και τόσο απαιτητικής καθημερινότητάς της. Ένας μαραθώνιος ζωής που γίνεται δεκάδες μαραθώνιοι αγώνες 42 χιλιομέτρων για την αποδοχή του αυτισμού στην κοινωνία. Ένα βιβλίο που θα σε κάνει να δεις τη δική σου ζωή με άλλο μάτι — και να τη ζήσεις πιο δυνατά.

Βασισμένο στην σελίδα Η ζωή μου με τον Γιάννη

12/2/24

Ο Γιος - Φίλιπ Μάγιερ

Philipp Meyer

Εδώ έχουμε ένα βιβλίο που μας περιγράφει την ιστορία μιας οικογένειας και ταυτόχρονα την ιστορία του Τέξας από τα μέσα του 19ου αιώνα έως περίπου τις μέρες μας.

Η αφήγηση γίνεται από τρία μέλη της οικογένειας των ΜακΚάλα: τον Ίλαϊ, τον Πίτερ και την  Τζίνι Αν (ή αλλιώς Τζέι Έι). Ο Ίλαϊ, γεννημένος το 1836 απάγεται από τους Ινδιάνους Κομάντσι, ζει μαζί τους και ανατρέφεται ως ισότιμο μέλος της φυλής, μαθαίνει τα ήθη και τις συνήθειές τους, γίνεται ένας από αυτούς. Κάποια στιγμή επιστρέφει στην οικογένεια από την οποία είχε απαχθεί, μαθαίνει ξανά να ζει σε πόλη και γίνεται ιδιοκτήτης μιας τεράστιας έκτασης και ενός μεγάλου κοπαδιού. Ο Πίτερ, ο γιος του Ίλαϊ, είναι ένας άνθρωπος ήπιος, ζει όμως σε εποχές όπου ο κόσμος αλλάζει και πρέπει να διατηρήσει την περιουσία της οικογένειας. Δεν είναι αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή του, δεν έχει όμως επιλογή αφού όλοι περιμένουν πολλά από αυτόν. Η Τζέι Έι, η δισέγγονη του Ίλαϊ, είναι μια σύγχρονη Αμερικανίδα που παρέλαβε μια ανασφαλή περιουσία και δημιούργησε μια οικονομική αυτοκρατορία. 

Σαφώς η ιστορία του Ίλαϊ είναι αυτή που μου άρεσε περισσότερο. Έζησε την εποχή που οι Ινδιάνοι σιγά σιγά εγκαταλείπουν την ύπαιθρο και τον τρόπο ζωής που διατηρούσαν για αιώνες και αφομοιώνονται από τους Λευκούς, σε μια περιοχή που αποτελεί σημείο διαμάχης ανάμεσα στο Μεξικό και την Αμερική. Σίγουρα η ιστορία του είναι ολόκληρη  εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλλά η αφήγηση της ζωής με τους Ινδιάνους ξεφεύγει από κάθε περιγραφή που έχω διαβάσει. Η έρευνα που έκανε ο συγγραφέας προφανώς είναι σοβαρή, (εκτός και αν όλοι οι Αμερικάνοι γνωρίζουν τον τρόπο που ζούσαν οι Ινδιάνοι, εγώ πάντως ήξερα ελάχιστα από αυτά). Πραγματικά, τα στοιχεία που μας δίνει είναι πάρα πολλά, τόσο για την καθημερινότητά τους όσο και για τον τρόπο που κυνηγούσαν, για τα όπλα και τις πολεμικές τους συνήθειες. Επειδή η αφήγηση εναλλάσσεται ανά κεφάλαιο ανάμεσα στα άτομα, ανυπομονούσα να τελειώσουν οι άλλοι δύο για να ξαναέρθει κεφάλαιο με τον Ίλαϊ. Αυτά μέχρι τη στιγμή που επιστρέφει στον "πολιτισμό", εκεί δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσα η ιστορία του. 

Οι ιστορίες του Πίτερ και της Τζέι Έι δυστυχώς δεν μπορούν να πλησιάσουν σε ένταση τη ζωή του 'Ιλαϊ. Ειδικά η Τζέι Έι ήταν λίγο σαν να έβλεπα τηλεοπτική σειρά, δεν είχε κάτι που να διαφέρει και να μου κρατήσει το ενδιαφέρον πέρα από την στρωτή αφήγηση και τον δυναμισμό της πρωταγωνίστριας. Παρομοίως και ο Πήτερ, μου ήταν σχεδόν αδιάφορος σαν χαρακτήρας. Δεν ξέρω, ίσως φταίει ότι ήταν πραγματικά πολύ καλή η ιστορία του Ίλαϊ και συγκρινόμενες με αυτήν οι ιστορίες των άλλων δύο πρωταγωνιστών χάσανε έδαφος 

Σίγουρα πάντως το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί, είναι καταγεγραμμένη ολόκληρη η ιστορία της περιοχής. 

Βαθμολογία: 6/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Τέξας, 1849. Ο Ίλαϊ ΜακΚάλα είναι μόλις δεκατριών χρόνων όταν οι Κομάντσι κάνουν μια βίαιη επιδρομή στο σπίτι του, δολοφονούν άγρια τη μητέρα και την αδερφή του και παίρνουν τον ίδιο αιχμάλωτο. Θαρραλέος και εύστροφος, προσαρμόζεται γρήγορα στη ζωή των Ινδιάνων, γίνεται ο θετός γιος του αρχηγού της φυλής και εξαπολύει έναν φοβερό πόλεμο εναντίον των εχθρών του. Έρχεται όμως η στιγμή που η αρρώστια, η πείνα και υπεράριθμοι οπλισμένοι Αμερικανοί αποδεκατίζουν τους συντρόφους του. Όταν ο Ίλαϊ απομένει μόνος, διεκδικεί μια θέση σε έναν κόσμο όπου δεν ανήκει πραγματικά. Τότε ξεκινά μια πορεία γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές, κακουχίες και τραγωδίες, μια πορεία αναλγησίας και αμείλικτου πραγματισμού, η οποία θα μεταμορφώσει και τις επόμενες γενιές των απογόνων του, μια δυναστεία γαιοκτημόνων και πετρελαιοπαραγωγών που θα συντριβεί από τις φιλόδοξες επιλογές της. Ο γιος είναι ένα επικό βιβλίο για τη βία και την εξουσία στην αιματοβαμμένη επικράτεια της αμερικανικής Δύσης. Μετά την Αμερικάνικη σκουριά, ο Φίλιπ Μάγιερ επιστρέφει με ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα που αντλεί απ’ όλες τις μεγάλες λογοτεχνικές δεξαμενές των ΗΠΑ, από τον Τζον Στάινμπεκ και τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ ως τον Κόρμακ ΜακΚάρθυ.

7/2/24

Οικογένεια Πελτιέ - Πιερ Λεμέτρ

Οικογένεια Πελτιέ

Είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς μυθιστορημάτων με τίτλο "Τα ένδοξα χρόνια" αλλά η ιστορία είναι αυτοτελής, το βιβλίο τελειώνει ομαλά και δεν αφήνει κενά ή υπόνοιες για το τι θα μπορούσε να συμβεί στο επόμενο τεύχος (που κυκλοφόρησε το 2023 στην Γαλλία), οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα στο να το διαβάσετε, δεν θα χρειαστεί να περιμένετε για να μάθετε τη συνέχεια. 

Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, ακολουθούμε τη ζωή των μελών της οικογένειας Πελτιέ στο τέλος της δεκαετίας του 1940. Οι γονείς, Λουί και Ανζέλ που έχουν ένα εργοστάσιο παραγωγής σαπουνιών στη Βηρυτό, και τα παιδιά τους που είναι ο Ζαν που ζει στο Παρίσι με τη γυναίκα του τη Ζενεβιέβ, ο Φρανσούα που επίσης ζει στο Παρίσι, ο Ετιέν που δουλεύει στη Σαϊγκόν και η Ελέν, η μικρότερη της οικογένειας. Η πλοκή αν και ισοκατανέμεται μεταξύ των παιδιών της οικογένειας, χωρικά επικεντρώνεται στο Παρίσι και στη Σαϊγκόν. 

Στο μεγαλύτερο τμήμα του βιβλίου οι ιστορίες των παιδιών διαφοροποιούνται μεταξύ τους, μόνο στο τέλος ενώνονται. Η μεταπολεμική ζωή στο Παρίσι ξετυλίγεται μπροστά μας, με ιδιαίτερη έμφαση στον τρόπο που λειτουργούσε η δημοσιογραφία και οι εμπορικές επιχειρήσεις αφού αυτές είναι οι ασχολίες των δύο αδερφών. Ταυτόχρονα μεταφερόμαστε στην Ινδοκίνα και τη Σαϊγκόν όπου η ζωή είναι τελείως διαφορετική, η καθημερινότητα είναι πιο δύσκολη τόσο λόγω των κλιματικών συνθηκών και της οικονομικής στενότητας που υπήρχε, όσο και του πολέμου με τη Γαλλία που συνέβαινε εκείνη την εποχή. Εδώ θέλει λίγη προσοχή, ο συγγραφέας περιγράφει κάποιες αρκετά φρικιαστικές σκηνές, λίγες μεν (κάνα δυό αν δεν κάνω λάθος) ικανές όμως να ταράξουν κάποιον με ευαίσθητο στομάχι. 

Αν  και το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής βασίζεται σε αυτήν, βρήκα την ιστορία του Ετιέν τη λιγότερο ενδιαφέρουσα. Η δουλειά του έχει σχέση με οικονομικά και μεταφορές χρημάτων - τομέας που μου είναι αδιάφορος και συνεπώς ελαφρώς δυσνόητος όσο απλά και αν μου τα εξηγήσεις. Απλά μπλοκάρει ο εγκέφαλος και είναι σαν να μου μιλάς άγνωστη γλώσσα, δεν καταλαβαίνω..... Από την άλλη, τα προσωπικά του έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και επίσης μου άρεσε που χρειάστηκε να ψάξω και να μάθω κάποια βασικά πράγματα για την ιστορία της Ινδοκίνας- ίσα για να καταλάβω τη χρονική στιγμή μέσα στην οποία εξελίσσεται η ιστορία. Αντίθετα, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα τη ζωή του Ζαν, συμπάθησα ακόμη και αυτή τη μέγαιρα τη γυναίκα του, με τον τρόπο της πάλευε και αυτή για μια πιο εύκολη καθημερινότητα. Μπα, όχι, ανοησίες λέω, η τύπισσα απαράδεκτη ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά εγώ τη συμπάθησα. 

Ο τρόπος που γράφει ο συγγραφέας είναι εξαιρετικός. Γρήγορη ροή, εξελίξεις που δεν περίμενα, αρκετά περιγραφικός όσον αφορά τα συναισθήματα των ηρώων του και ένα διακριτικό άρωμα από χιούμορ διάσπαρτο σε σημεία του κειμένου. Με μετέφερε στην εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία με σαφήνεια και χωρίς να κουράσει με περιττές λεπτομέρειες. Τείνει να γίνει από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. 

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Το σαρωτικό έπος της πλούσιας επιφανούς οικογένειας Πελτιέ με φόντο το μεταπολεμικό Παρίσι, τη Βηρυτό και τη Σαϊ­γκόν – ένα μυθιστόρημα απληστίας, δολοφονίας και εκδίκησης.

Τρεις ερωτικές ιστορίες, ένας συναγερμός, μια παραστρατημένη έφηβη, ο Βούδας και ο Κομφούκιος, ένας φιλόδοξος δημοσιογράφος, ένας τραγικός θάνατος, ο γάτος Ζοζέφ, μια αφόρητη σύζυγος, μια βρόμικη υπόθεση διακίνησης, μια ινκόγκνιτο ηθοποιός, μια κάθοδος στην κόλαση, ένα ανεξήγητο δυστύχημα, η ταχυδρόμος στο Λαμπεργκέμ, λευκά είδη σε χαμηλές τιμές, η επιστροφή του παρελθόντος, ένα άρωμα εξωτισμού, ένα ξαφνικό και ακαταμάχητο πάθος.

Και κάποιοι φόνοι.