Οι βασικοί πρωταγωνιστές είναι δύο: η Μάλορι και ο μικρός Τέντι, με την ιστορία να προχωρά σε συνάρτηση με την εξέλιξη της μεταξύ τους σχέσης. Υπάρχουν φυσικά και άλλα άτομα που παίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά εμείς επικεντρωνόμαστε στα όσα ζει και σκέφτεται κυρίως η Μάλορι. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες περιγραφές χαρακτήρων και δεν μου έλειψε κιόλας κάτι τέτοιο, αρκούν όσα μαθαίνουμε για τους δύο πρωταγωνιστές.
Πρόκειται για μια ιστορία σωστά στημένη, με προσεγμένες δόσεις πραγματικότητας και μεταφυσικού. Μέχρι το τέλος αμφιταλαντευόμουν για το αν υπάρχει όντως μια υπερφυσική δύναμη που καταλαμβάνει τον Τέντι ή αν η εξήγηση είναι πολύ πιο απλή. Μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο οδηγούνταν οι εξελίξεις, δεν μάντεψα το τέλος- δεν προσπάθησα κιόλας ιδιαίτερα, άφησα την ιστορία να με πάει όπου θέλει με τον ρυθμό που επέλεξε ο συγγραφέας. Και πραγματικά, οι ζωγραφιές που υπάρχουν στις σελίδες του βιβλίου είναι εξαιρετικές, χωρίς αυτές δεν θα ήταν ίδιο το αποτέλεσμα όσο κι αν προσπαθούσε να περιγράψει τοπία και εικόνες ο συγγραφέας. Μπράβο λοιπόν για την εικονογράφηση, εξαιρετικά έξυπνη κίνηση.
Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτό το βιβλίο ως τρόμου; Νομίζω ναι, με τον τρόπο που θεωρούνται "τρόμου" τα βιβλία του Stephen King. Δεν είναι δηλαδή ότι κοιτούσα κάτω από το κρεβάτι μου ή ότι φοβόμουν τα σκοτεινά σημεία του σπιτιού μου, αλλά μια ανατριχίλα την ένοιωσα. Δεν έχει λεπτομερείς περιγραφές πτωμάτων και φόνων, είναι εξευγενισμένος ο τρόμος που προσφέρει οπότε πιστεύω μπορείτε να το διαβάσετε και να το ευχαριστηθείτε και όσοι απεχθάνεστε τα πολλά αίματα και τις σφαγές.
Βαθμολογία: 9/10
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Η Μάλορι Κουίν μόλις έχει βγει από την απεξάρτηση όταν πιάνει δουλειά ως μπέιμπι σίτερ του πεντάχρονου Τέντι. Ενθουσιάζεται με τη νέα της δουλειά. Έχει δικό της δωμάτιο, καθώς και τη σταθερότητα που τόσο λαχταρά. Δένεται γρήγορα με τον Tέντι, ένα γλυκό, ντροπαλό αγόρι που έχει μονίμως μαζί του το μπλοκ ζωγραφικής και το μολύβι του. Οι ζωγραφιές του είναι συνηθισμένες: δεντράκια, λαγουδάκια, λουλουδάκια.
Μια μέρα όμως ζωγραφίζει κάτι διαφορετικό: έναν άντρα σ’ ένα δάσος να σέρνει το άψυχο σώμα μιας γυναίκας.
Οι δημιουργίες του Τέντι γίνονται όλο και πιο σκοτεινές, και τα ανθρωπάκια του γρήγορα μετατρέπονται σε ρεαλιστικά σκίτσα που υπερβαίνουν κατά πολύ τις ικανότητες ενός πεντάχρονου. Η Μάλορι αρχίζει να αναρωτιέται μήπως πρόκειται για κλεφτές ματιές σε έναν ανεξιχνίαστο φόνο, που ίσως τις στέλνει μια υπερφυσική δύναμη. Παρότι καταλαβαίνει πόσο παράλογη μοιάζει αυτή η σκέψη, η Μάλορι προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τις ζωγραφιές και να σώσει τον Τέντι πριν να είναι πολύ αργά.
«Κάθε βράδυ κάνουμε παρέα» λέει ο Τέντι.
«Κοιμάται κάτω από το κρεβάτι μου και την ακούω που τραγουδάει».


