Η λεία - Yrsa Sigurdardottir

Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία της Yrsa και μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές μου αρέσει σαν συγγραφέας, σε άλλα βιβλία λιγότερο και σε άλλα περισσότερο (πχ η Εκδίκηση εξακολουθεί να είναι από τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία). Το συγκεκριμένο δεν μου άρεσε καθόλου. Καθόλου όμως. Ήταν απλά οριακά ανεκτό ώστε να μην το παρατήσω, αν και το σκέφτηκα αρκετές φορές. 

Το βρήκα υπερβολικά φλύαρο. Ειδικά η ιστορία της Γιοχάνα (μιας εθελόντριας της ομάδας διάσωσης που ψάχνει τους αγνοούμενους) ήταν τόσο ανούσια φλύαρη που δυσκολευόμουν να την παρακολουθήσω. Πολλές περιγραφές σκέψεων και κινήσεων που δεν είχαν κανένα απολύτως νόημα ή σημασία για την ιστορία, απλά με έβγαζαν από το κλίμα και την (όποια) ατμόσφαιρα. Μην παρεξηγηθώ, όλο το βιβλίο ήταν γεμάτο με ανούσιες λεπτομέρειες, απλά στη Γιοχάνα το κακό παραέγινε. 

Επίσης, μου φάνηκε προχειρογραμμένο. Υπήρχαν πολλά σημεία που χρειάστηκε να τα διαβάσω ξανά και ξανά μπας και καταλάβω τι έγινε, ήταν απρόσεχτα γραμμένο. Θα βάλω παράδειγμα, δεν μπορώ να περιγράψω :

".....Έτσι, δεν πρόσεξε τις μικρές, υγρές πατημασιές στον διάδρομο. Οι πατημασιές αυτές δεν υπήρχαν εκεί νωρίτερα. Όταν όμως κοίταξε προς τον μεγάλο χώρο που στέγαζε τα δυο μεγάλα κιβώτια του ραντάρ, δεν μπόρεσε να μην προσέξει πως οι πατημασιές έσβηναν σιγά σιγά πάνω στη σκάλα, που οδηγούσε στον θόλο...". 

Τι έγινε τώρα ακριβώς; Πότε τις πρόσεξε τις ριμάδες τις πατημασιές; 

Και άλλο ένα: 

"Έπειτα ακούμπησε την πλάτη του στον τοίχο, κάθετα στο παράθυρο. Έτσι, θα μπορούσε να κοιτάζει έξω, χωρίς να χάνει από τα μάτια του την καφετέρια.

Κάθισε εκεί για μερικά λεπτά, χτυπώντας κατά διαστήματα το τζάμι και φωνάζοντας προς την ίδια κατεύθυνση, λες και ήθελε να τον ακούσει κάποιος που μάλλον βρισκόταν έξω. Στο τέλος, ξεκόλλησε την πλάτη του από τον τοίχο και βγήκε από την καφετέρια".  

Πού καθόταν τελικά αυτός, στην καφετέρια ή έξω από αυτήν; 

Δεν ξέρω, ήταν πολλές οι αβλεψίες αυτού του επιπέδου και μαζί με την άσκοπη φλυαρία με κούρασαν.

Υπήρχαν κάποιες καλές σκηνές αλλά δεν ήταν επαρκείς. Όχι μόνο σε ποσότητα, δεν ήταν ούτε καν αρκετά έντονες ώστε να με βγάλουν από το κλίμα βαρεμάρας στο οποίο μπήκα διαβάζοντας το βιβλίο. Ας πούμε, όταν διάβασα έξι σελίδες (τυχαίο το νούμερο) για το τι σκέφτηκε η Γιοχάνα, πόσο κουρασμένη ήταν και τι έφαγε (όχι και τόσο τυχαίες οι αναφορές), καθόλου δεν με ένοιαξε που μέσα σε μια μόλις γραμμή ένιωσε κρύα δάχτυλα να την ακουμπάνε και τρόμαξε. Χάθηκε η αίσθηση μέσα στην πολυλογία. 

Αυτά. Σαν να το έγραψε άλλος συγγραφέας ήταν. Προτιμήστε κάποιο από τα υπόλοιπα δικά της. 

Βαθμολογία: - (σιγά μην βάλω και βαθμό, σίγουρα πολύ πολύ χαμηλά). 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Διασώστες στο Λοουνσοράιβι αναζητούν μια ομάδα αγνοούμενων.

Τι γύρευαν αυτοί οι άνθρωποι στην ερημιά το καταχείμωνο; Και γιατί εγκατέλειψαν το καταφύγιό τους, ακατάλληλα ντυμένοι, ευάλωτοι στις άγριες καιρικές συνθήκες;

Την ίδια ώρα, παράξενα συμβάντα παρατηρούνται στον απομονωμένο σταθμό των ραντάρ στο Στόκσνες.

Εδώ τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται — είτε πρόκειται για μια λίμνη αίματος στο πάλλευκο, απάτητο χιόνι, κάπου μακριά από τον πολιτισμό, μια ανωμαλία στο ραντάρ, ένα παιδικό παπουτσάκι που εμφανίζεται απροσδόκητα ολόκληρες δεκαετίες μετά την εξαφάνισή του ή μια τρύπα στα βράχια που φαίνεται πως παρασέρνει ανθρώπους στον χαμό τους…

Το νέο μυθιστόρημα της συγγραφέα της "Εκδίκησης" που θα κάνει το αίμα σας να παγώσει.

Η έξοδος των Θρακών - Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης

Ιστορικό μυθιστόρημα που αφορά την μαύρη σελίδα της ανταλλαγής πληθυσμών της Θράκης όταν μετά την ήττα της Ελλάδας στην Μικρά Ασία η Ανατολική Θράκη παραχωρήθηκε στην Τουρκία και οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής διατάχθηκαν να μετακινηθούν εντός της σημερινής ελληνικής επικράτειας. 

Το κύριο μέρος της ιστορίας εκτυλίσσεται στην Μακρά Γέφυρα (ή Ουζούν Κιοπρού), μια πόλη που τότε, στην αρχή της ιστορίας το 1890, είχε μεγάλο αριθμό Ελλήνων κατοίκων. Η καθημερινότητά τους (που προφανώς ήταν παρόμοια σε όλες τις αγροτικές περιοχές) περιγράφεται πολύ παραστατικά, όπως και οι μεταξύ τους σχέσεις και τα προβλήματα που είχαν με τους Τούρκους διοικητές της περιοχής. Οι τοπικές ενδυμασίες, οι αγροτικές εργασίες, οι συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα, τα τρόφιμα- όλα περιγράφονται και μάλιστα ενσωματωμένα με εξαιρετικό τρόπο στην ροή της ιστορίας, διάσπαρτα σε όλο το κείμενο μέχρι και το τέλος του βιβλίου. Ο συγγραφέας γράφει στον πρόλογό του ότι περιόρισε την ντοπιολαλιά στο ελάχιστο για να μην κουράσει τους αναγνώστες, εγώ εύχομαι να είχε πιο έντονη παρουσία στο κείμενο, θα ταίριαζε. 

Βρήκα την ιστορία εξαιρετική. Οι χαρακτήρες είναι ολοζώντανοι, αυτός ο Αναστάσης σαν να ξεπροβάλλει από τις σελίδες. Συνήθως τους χαρακτήρες που είναι των άκρων (πολύ καλοί ή πολύ κακοί) δεν τους συμπαθώ, εδώ όμως ο συγκεκριμένος μίλησε στην καρδιά μου. Μάλλον επειδή ενσαρκώνει τον ιδανικό εκείνο Έλληνα που πάνω σε αυτόν και σε άλλους σαν αυτόν στηρίχτηκε η επανάσταση και η δημιουργία του ελληνικού κράτους. Και οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι εξαιρετικοί, με την καλοσύνη ή με την κακία τους, καθένας θα έλεγες ότι θα μπορούσε να είναι αληθινό πρόσωπο, μπερδεύεται η μυθοπλασία με την πραγματικότητα. 

Στα δύσκολα τώρα. Η περιγραφή των ιστορικών γεγονότων στο συγκεκριμένο βιβλίο έγινε με αριστοτεχνικό τρόπο. Αυτό που έψαχνα εγώ από το βιβλίο, αυτό που ήθελα, ήταν να υπάρχει σε μεγάλη έκταση καταγραφή της ιστορίας αλλά να είναι ενσωματωμένη στην πλοκή. Να μη με κουράσει, να μη μοιάζει με σχολικό βιβλίο ιστορίας, να είναι σωστά κατανεμημένα τα γεγονότα στο κείμενο ώστε να ξεκουράζεται το μυαλό μου. Αλλά ταυτόχρονα να μην λείπει κάτι. Να καταλάβω τί έγινε τότε (ίσως και το γιατί), πώς φτάσαμε στο σημείο το ίδιο το ελληνικό κράτος να διατάξει τους υπηκόους του να φύγουν από τα σπίτια τους και να περάσουν τον Έβρο για να ζήσουν σε άλλο τόπο. 

Και το βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα. Ελπίζω πως τα γεγονότα όπως καταγράφονται είναι σωστά και αντικειμενικά, έχει κάνει άλλωστε έρευνα ο συγγραφέας- φαίνεται και από τη βιβλιογραφία. Όλο το κείμενο το διάβασα πολύ εύκολα, μόνο σε κάποια ελάχιστα σημεία προς το τέλος, όταν τα γεγονότα πυκνώνουν και οι εξελίξεις είναι γρήγορες, μόνο τότε αντιλήφθηκα ότι χρειαζόταν να συγκεντρωθώ παραπάνω. Συγκεκριμένα: όταν περιγράφονται τα γεγονότα που συνέβησαν ανάμεσα στον Βενιζέλο και στο Παλάτι, και στο κείμενο που παρατίθεται αυτούσιο από τα απομνημονεύματα του Μαζαράκη στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου (σύνολο περίπου τέσσερις σελίδες σε όλο το βιβλίο, για τόσο χρειάστηκε να συγκεντρωθώ πολύ). Εξαιρετική καταγραφή ιστορίας, κατανοητή από όλους. 

Συγκινήθηκα πολλές φορές, έζησα από μακριά την εποχή, κατάλαβα πολλά πράγματα. Μπράβο στον συγγραφέα που ένιωσε "την υποχρέωση να αποτίσει φόρο τιμής στη μνήμη των παππούδων του" και έγραψε αυτό το βιβλίο. 

Ακολουθεί (ελαφρώς τοπικιστικό) παραλήρημα μικρής έκτασης, είστε ελεύθεροι να μην το διαβάσετε και να πάτε κατευθείαν στο οπισθόφυλλο παρακάτω. 

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα αναφέρεται σε μια μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας για την οποία φοβάμαι ότι ελάχιστοι γνωρίζουν. Ο ντόπιος πληθυσμός της Θράκης ξέρει: μεγάλος αριθμός από εμάς, μην πω οι περισσότεροι,  είμαστε απόγονοι των Ελλήνων κατοίκων της Ανατολικής Θράκης που εκδιώχθηκαν από την περιοχή το 1922. Και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη αντίδραση από το ελληνικό κράτος το οποίο απ' ότι φαίνεται ενέδωσε στις απαιτήσεις των Δυνάμεων της εποχής και απλά παρέδωσε στην Τουρκία την περιοχή και διέταξε τους Έλληνες υπηκόους να περάσουν τον ποταμό Έβρο και να μετακινηθούν στην (τωρινή) Ελλάδα. "Τουρκόσποροι" και αυτοί, πρόσφυγες.  Το φριχτό αυτό γεγονός του ξεριζωμού χιλιάδων κατοίκων επισκιάστηκε από την προηγηθείσα καταστροφή της Σμύρνης και φαντάζομαι αποτελεί και μια σελίδα της ιστορίας που δεν κάνει κανέναν περήφανο, οπότε δεν δόθηκε η έκταση που αρμόζει. 

Ψάχνω χρόνια να βρω μυθιστορήματα που αφορούν την "ανταλλαγή πληθυσμών" της Θράκης. Και να πεις ότι δεν διαβάζω πολύ ή δεν παρακολουθώ τις νέες κυκλοφορίες;;; Έχω βρει μόνο τρία. Τα δύο από αυτά ιστορικά (το παρόν και το "Κυνηγημένοι από την Ιστορία"- και τα δύο γραμμένα από Εβρίτες), το άλλο βασισμένο σε αληθινή ιστορία (Μερτζανή- το δάκρυ της Θράκης). Και αυτό το γράφω ελπίζοντας να με βγάλετε λάθος και να μου γράψετε δεκάδες προτάσεις βιβλίων. 

Διαβάστε αυτό το βιβλίο όσοι ενδιαφέρεστε για την ιστορία της χώρας μας. Για να δείτε που μπορεί να οδηγήσει ο διχασμός, η έλλειψη συνεννόησης. Διαβάστε το και εσείς που θέλετε να μάθετε πέντε πράγματα παραπάνω για την ιστορία της χώρας μας, για τα λάθη που γίνονται και πληρώνονται με αίμα και δάκρυα. Αλλά και εσείς που απλά θέλετε να διαβάσετε ένα καλογραμμένο βιβλίο με ζωντανούς χαρακτήρες. 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ένα βιβλίο «φόρος τιμής» στην εκατόχρονη επέτειο από τον βάναυσο ξεριζωμό του πληθυσμού της Ανατολικής Θράκης· ένα έργο ζωής, μία «υποχρέωση», όπως λέει ο ίδιος, στη μνήμη των παππούδων του, που δεν σταμάτησαν ποτέ να ατενίζουν με νοσταλγία και βαθύ πόνο τα πατρογονικά εδάφη τους, εκεί, πέρα, στην απέναντι μεριά του Έβρου… 

Απόσπασμα από το βιβλίο:

«Μαύρη πέτρα έριξες πίσω σου, καπετάνιο! Καλώς ήρθες στον τόπο σου!» είπε φωναχτά ο δεσπότης. Ο γέρος γέλασε πικρά. Ύστερα, με όση δύναμη είχε μέσα στη γέρικη ψυχή του, απάντησε δείχνοντας με το χέρι του: «Η πατρίδα μου είναι πέρα, δέσποτα! Πέρα! Η Ανατολική Θράκη. Εκεί είναι όλα· πατεράδες, μανάδες, αδέρφια, παιδιά, φίλοι, σπίτια, χωράφια… η ψυχή μας! Μας τα πήραν όλα, τίποτα δε μας αφήσαν· μόνο λίγες ρίζες… Εδώ είμαι μουσαφίρης, δέσποτα, πρόσφυγας· πάει να πει ξένος!» Απόλυτη σιγή επικράτησε. Ο γέρος πήρε ακόμα μια βαθιά ανάσα και συνέχισε: «Σήμερα είναι 19 του Οκτώβρη. Πάνε τριάντα χρόνια, δέσποτα, από τη μέρα που αφήσαμε τα σπίτια μας και περάσαμε το ποτάμι! Ακόμη θαρρώ πως είναι ψέμα. Σαν σήμερα ήταν, 19 του Οκτώβρη του 1922…» Ο γέροντας σωριάστηκε στο κρύο πλακόστρωτο, με το βλέμμα πέρα, στην Ανατολική Θράκη. Τα μαυροπούλια χαμηλοπέταξαν, πήραν την ψυχούλα του και έφυγαν για πέρα… στη μόνη πατρίδα που αγάπησε όλη του τη ζωή. Εκεί που τον περίμενε η μανούλα του, ο πατέρας του, ο φημισμένος καπετάν Κρυωνάς, κι ο γιος του.

Ας σωπάσει για πάντα - Jason Rekulak

Ο πρωταγωνιστής είναι ο Φρανκ, ο οποίος μετά από χρόνια αποξένωσης από την κόρη του δέχεται με έκπληξη και χαρά πρόσκληση για τον γάμο της. Αποφασισμένος να επανορθώσει για τα λάθη που έκανε και να μην αφήσει την ευκαιρία για επανασύνδεση να χαθεί, πηγαίνει στο κτήμα ιδιοκτησίας της οικογένειας του γαμπρού όπου πρόκειται να γίνει ο γάμος. Όμως δυστυχώς τον περιμένουν πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις που έχουν ως αποτέλεσμα να αρχίσει να φοβάται για την ασφάλεια της κόρης του. Εμείς παρακολουθούμε τις σκέψεις και τις εναλλαγές των συναισθημάτων του όσο προσπαθεί να αποφασίσει αν όντως υπάρχει κίνδυνος και αν πρέπει να παρέμβει. 

Για όσους έχετε διαβάσει τις "Κρυμμένες ζωγραφιές" να σας προλάβω και να πω ότι αυτό το βιβλίο δεν είναι ίδιας θεματολογίας. Εδώ, για εμένα κυριαρχεί ο προβληματισμός του συγγραφέα σχετικά με το κατά πόσο έχει το δικαίωμα ο γονιός να παρέμβει στη ζωή του ενήλικου παιδιού του όταν θεωρεί ότι κάνει λάθος επιλογές. Με προβλημάτισε όσο εξελισσόταν η ιστορία, σκεφτόμουν συνέχεια τι θα έκανα εγώ αν δημιουργούνταν στο μυαλό μου η ιδέα ότι η αλήθεια δεν είναι αυτή που παρουσιάστηκε στο παιδί μου. Και επίσης, προβληματίστηκα στο πού είναι το όριο ανάμεσα στο να στηρίξεις το παιδί σου στις αποφάσεις που παίρνει και στο να επιτρέψεις να φέρεται ασύδοτα ή ανεύθυνα. Πολύ ωραίος προβληματισμός, πολύ ιδιαίτερο και το θέμα με το οποίο επέλεξε να ασχοληθεί ο συγγραφέας. 

Είναι ένα μυθιστόρημα με γρήγορη ροή που προβάλλει με όμορφο τρόπο τον κοινωνικό προβληματισμό του συγγραφέα παράλληλα με την λύση του μυστηρίου με το οποίο ασχολείται, όπως κάνουν εξάλλου και πολλά ακόμη αστυνομικά μυθιστορήματα. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω θρίλερ; Ναι, με την έννοια ότι σε κρατάει σε εγρήγορση, γυρνάς τις σελίδες με ένταση και ενδιαφέρον για το αν θα συμβεί κάτι κακό σε κάποιον από τους πρωταγωνιστές. Προφανώς όχι με την έννοια του θρίλερ που δίνουμε στις ταινίες, δεν είναι τρομαχτικό το βιβλίο. 

Το βρήκα εξαιρετικό, μου άρεσε πολύ. Διαβάζεται γρήγορα, έχει μικρά κεφάλαια που βοηθάνε να διαβάσεις "ένα κεφάλαιο ακόμη πριν πας για ύπνο" και δεν είναι ιδιαίτερα βίαιο- ελάχιστα για την ακρίβεια. Καλή ανάγνωση σε όσους το επιλέξετε. 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Έχουν περάσει τρία χρόνια από την τελευταία φορά που ο Φρανκ είχε νέα από την κόρη του και είναι συντετριμμένος από την αποξένωσή τους... Όμως ένα απροσδόκητο τηλεφώνημά της αλλάζει τα πάντα: η Μάγκι παντρεύεται και θέλει να τη συνοδεύσει ο πατέρας της στην εκκλησία. Ο Φρανκ είναι πανευτυχής. Επιτέλους έχει την ευκαιρία να συμφιλιωθεί μαζί της.

H Μάγκι παρέλειψε να αναφέρει ότι παντρεύεται τον Έινταν Γκάρντ¬νερ, τον γιο ενός δισεκατομμυριούχου. Όταν φτάνει στο πολυτελές κτήμα δίπλα στη λίμνη, όπου θα γίνει ο τριήμερος γάμος, ο Φρανκ μπαίνει σε σκέψεις: ο Έινταν είναι κλειστός και τον αποφεύγει· η Μάγκι δεν του δίνει καθόλου σημασία· και το πιο περίεργο, οι ντόπιοι σιχαίνονται τους Γκάρντνερ.

Θα καταφέρει ο Φρανκ να ανακαλύψει την αλήθεια για τον αρραβωνιαστικό της Μάγκι πριν να είναι πολύ αργά;