10/6/19

Το εγκαταλειμμένο πανδοχείο, Anna Katharine Green


Έχουν κάτι αυτά τα μυθιστορήματα μυστηρίου του 19ου αιώνα που τα κάνει διαφορετικά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα.  Κατά τη γνώμη μου δεν είναι τόσο η πλοκή και η ιστορία όσο η ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Στην εποχή μας, όσοι διαβάζουμε αστυνομική λογοτεχνία ή μυθιστορήματα τρόμου είμαστε συνηθισμένοι στην σκοτεινή ατμόσφαιρα που κυριαρχεί σε αυτά και παρόλα αυτά το συγκεκριμένο βιβλίο κατάφερε να με εντυπωσιάσει με τις εικόνες που μου μετέφερε και με τη γενικότερη "σκοτεινιά¨του, παρότι γράφτηκε πριν από περίπου 150 χρόνια. 
Η υπόθεση είναι απλή αλλά καλή. Η ιδιοκτήτρια ενός πανδοχείου έχει στοιχεία ότι μέσα σε αυτό έγινε η δολοφονία μιας γυναίκας και χρόνια μετά από τα γεγονότα πασχίζει να αποκαλύψει την αλήθεια. 
Μου άρεσε πολύ η μεταφορά στην εποχή που περιγράφει. Παρά το ότι πρόκειται για ένα βιβλίο πρόγονο των βιβλίων μυστηρίου και τρόμου, είναι ολοφάνερη μια ευγένεια στους ήρωες του βιβλίου, οι ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί καθώς και μια εξαιρετικά έντονη αίσθηση καθήκοντος που όλα τα συναντάμε σε μυθιστορήματα κυρίως κοινωνικής φύσεως της εποχής εκείνης. 
Μου άρεσε ακόμη και ο τρόπος που είναι γραμμένος το βιβλίο. Η ιστορία εξελίσσεται μέσω ημερολογιακών καταγραφών και γραμμάτων, ενώ μέσα από τις ιστορίες τρίτων προσώπων μαθαίνουμε όλα τα σημεία που μας ενδιαφέρουν. 
Γενικά το βιβλίο είναι πολύ καλό, αλλά όσοι επιλέξετε να το διαβάσετε θα πρέπει να έχετε στο μυαλό σας ότι γενικά είναι αργό, η ιστορία εξελίσσεται μεν, αργά δε, και επίσης δεν έχει πολλές εντάσεις.  

Βαθμολογία: 7/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ένα νεαρό ζευγάρι νεόνυμφων, καθ' οδόν για τον μήνα του μέλιτος, βρίσκει κατάλυμα για μια βραδιά στο πανδοχείο της κυρίας Τρούαξ. Το δωμάτιό τους, κάτι που δε γνωρίζει ούτε η ιδιοκτήτρια, κρύβει ένα μυστικό θάλαμο. Εκείνη τη νύχτα, η νεαρή νύφη δολοφονείται και εγκαταλείπεται στον θάλαμο. Το επόμενο πρωί, το ζευγάρι αναχωρεί για τη συνέχεια του ταξιδιού του. Ποια είναι όμως η γυναίκα στην αγκαλιά του νεαρού συζύγου; Μήπως αυτή διέπραξε το έγκλημα ή πρόκειται για κάτι πολύ πιο σκοτεινό;
Ένα ερειπωμένο πανδοχείο βόρεια της Νέας Υόρκης και οι ημερολογιακές καταχωρήσεις της ιδιοκτήτριάς του, αποτελούν το σκηνικό μιας αφήγησης με πολλαπλά σημεία αναφοράς.
Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει το γοτθικό μυστήριο, την αστυνομική πλοκή και τις ιστορίες αγάπης δύο ζευγαριών. Με ιστορικό υπόβαθρο την επαναστατημένη Αμερική των τελών του 18ου αιώνα, η Άννα Κάθριν Γκριν αποδεικνύει πως κατέχει επάξια τον τίτλο της "Μητέρας της αστυνομικής μυθοπλασίας" στις Η.Π.Α, με το πρώτο της αστυνομικό μυθιστόρημα να προηγείται εννέα χρόνια του πρωτοεμφανιζόμενου Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και του θρυλικού Σέρλοκ Χολμς. 

4/6/19

Η Αγκάθα στο Οριάν Εξπρές, Lindsay Jayne Ashford



Να σας πω την αλήθεια, όταν ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο πίστευα ότι θα υπάρχουν στην πλοκή στοιχεία που να παραπέμπουν στο πώς και γιατί εμπνεύστηκε η Αγκάθα Κρίστι την υπόθεση για το βιβλίο της "Έγκλημα στο Οριάν εξπρές". Εκ των υστέρων και ξαναδιαβάζοντας το οπισθόφυλλο, διαπιστώνω ότι μόνο τον εαυτό μου μπορώ να κατηγορήσω για αυτήν την λανθασμένη αντίληψη.

Η Αγκάθα ταξιδεύει με το Οριάν Εξπρές για τη Βαγδάτη, με σκοπό να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα μια δύσκολη για την προσωπική της ζωή περίοδο. Μέσα στο τρένο γνωρίζει δυο κυρίες, την Κάθριν και τη Νάνσι, οι οποίες επίσης έχουν τα δικά τους προβλήματα και ψάχνουν τρόπο να ξεφύγουν από μια άσχημη και δύσκολη καθημερινότητα. Η συγγραφέας αφιερώνει χρόνο στην προσωπική ιστορία της καθεμιάς από τις τρεις γυναίκες, αν και δίνει περισσότερη έμφαση στην ιστορία της Αγκάθα. Μέσα από τις σκέψεις και τις αναμνήσεις των τριών γυναικών μας καλεί να αντιμετωπίσουμε σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, να προβληματιστούμε μαζί τους για το αν και πόσο έφταιξαν και τι θα μπορούσαν να είχαν κάνει διαφορετικά ώστε να μη χρειαστεί να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις που τους ανάγκασαν να μπουν στο τρένο και να ξενιτευτούν στη Βαγδάτη.
Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ στο βιβλίο είναι ο τρόπος που η συγγραφέας ζωντάνεψε την Αγκάθα Κρίστι. Έδειξε μια απλή γυναίκα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει όσο καλύτερα μπορεί την καθημερινότητα, αγωνιά για την οικογένειά της, ζηλεύει και ανησυχεί, αλλά επίσης αγαπά και αφοσιώνεται. 
Μου άρεσε επίσης πολύ η περιγραφή του ταξιδιού με το Οριάν Εξπρές. Περιγράφονται επαρκώς όλα όσα συνέβαιναν στο πολυτελές τρένο, τα κουπέ, τα φαγητά, η χωροταξία του τρένου, το πλήρωμα και ο τρόπος που αντιμετωπίζονταν κάποιες δύσκολες καταστάσεις όταν προέκυπταν. Επίσης, μέσα από τα μάτια της Αγκάθα μας δίνει και κάποιες σταγόνες από την καθημερινότητα των εργαζομένων στις ανασκαφές της Βαγδάτης, των Βεδουίνων, καθώς και λίγα βασικά στοιχεία της αρχαίας ιστορίας της περιοχής. 
Είναι ένα πάρα πολύ καλό μυθιστόρημα εποχής που αφορά κυρίως τις ανθρώπινες σχέσεις, ξεκάθαρα κοινωνικό αλλά καλογραμμένο, με έντονες εικόνες και ωραίες περιγραφές. Δεν θα το χαρακτήριζα γυναικείο, σε καμία περίπτωση, οι αντρικοί χαρακτήρες που συμμετέχουν στην ιστορία έχουν πολύ σημαντικό ρόλο στην πλοκή, και επίσης παρά τη σοβαρότητα κάποιων θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται λείπει τελείως ο μελοδραματισμός που πολύ συχνά συναντάμε σε κοινωνικά μυθιστορήματα. 

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Σε µια προσπάθεια να ξεπεράσει το τραυµατικό της διαζύγιο µε τον Άρτσι Κρίστι, η Αγκάθα Κρίστι ταξιδεύει µε το Οριάν Εξπρές µε προορισµό τη Βαγδάτη. Σε αντίθεση, όµως, µε τον διάσηµο ήρωά της, τον Ηρακλή Πουαρό, δεν µπορεί να διευθετήσει µε τόση τάξη τα µυστήρια που συναντά σε αυτό το µοιραίο ταξίδι.

Η Αγκάθα δεν είναι η µόνη στο τρένο που έχει µυστικά. Οι δύο συνταξιδιώτισσές της έχουν κι εκείνες τα δικά τους βάρη. Ο γάµος της Κάθριν Κίλινγκ κατέληξε σε τραγωδία, σπρώχνοντάς τη σε µια δεύτερη σχέση βυθισµένη στο ψέµα. Η νιόπαντρη Νάνσι Νέλσον παραπαίει απεγνωσµένη καθώς προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι είναι έγκυος από άλλο άντρα.

Οι τρεις γυναίκες δεν αποκαλύπτουν το παρελθόν τους η µία στην άλλη. Καθώς όµως το τρένο κατευθύνεται προς τη Μέση Ανατολή, οι παράλληλες τροχιές των ζωών τους θα διασταυρωθούν µε απρόβλεπτες συνέπειες…

Ατµοσφαιρικές εικόνες, σασπένς και βαθύ συναίσθηµα είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της συγκινητικής ιστορίας για τη δύναµη των µυστικών και τον αδελφικό δεσµό που αναπτύσσεται ανάµεσα στους ανθρώπους όταν µοιράζονται τον πόνο τους.

31/5/19

Κάπου χωρίς να το ξέρουμε, Μεταξία Κράλλη


Στο βιβλίο "Κάπου χωρίς να το ξέρουμε" παρακολουθούμε τη ζωή του Μάχου και της Χρύσας από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι τη δεκαετία των 40 τους. Κατά τη γνώμη μου το βιβλίο αυτό είναι ο ορισμός του κοινωνικού μυθιστορήματος. Τόσο οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές όσο και τα άτομα που τους περιβάλλουν είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, δεν διαφέρουν σε κάτι από εμάς και τον κοινωνικό μας περίγυρο. Είναι άνθρωποι της μεσαίας κοινωνικής τάξης που προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους όσο πιο άνετα και όμορφα γίνεται.
Βρίσκω πολύ όμορφο και πρωτότυπο τον τρόπο που είναι χωρισμένα τα κεφάλαια. Το καθένα αντιστοιχεί σε μια χρονιά που κάτι σημαντικό έγινε στη χώρα μας, κάτι που σημάδεψε τη σύγχρονη Ελληνική ιστορία. Σε κάθε μια από αυτές τις χρονιές μαθαίνουμε για την πορεία του Μάχου και της Χρύσας, παρακολουθούμε τις εξελίξεις στη ζωή τους καθώς και την πορεία τους στο εργασιακό και στο κοινωνικό τους περιβάλλον. Για εμένα που απ' ότι φαίνεται είμαι κοντά στην ηλικία με τη συγγραφέα ήταν όμορφο να θυμάμαι αυτές τις στιγμές, αλλά επίσης μπορούσα με ευκολία να κάνω την αντιστοίχιση στην πορεία της δικής μου ζωής.
Μου άρεσε επίσης πολύ η περιγραφή του χαρακτήρα του καθενός από τους δύο πρωταγωνιστές. Χωρίς αναλύσεις, χωρίς περιττά λόγια τους παρακολουθούμε να μεγαλώνουν και να διαμορφώνουν το χαρακτήρα τους, πώς από μικρά παιδιά γίνονται ενήλικες που καλούνται να πάρουν αποφάσεις σημαντικές για την πορεία της ζωής τους, πώς επιδρούν στο χαρακτήρα τους οι σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους ή με μέλη της οικογένειάς τους.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως οι σχέσεις των πρωταγωνιστών με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους παρουσιάστηκαν εξαιρετικά αληθινές, η συγγραφέας δεν έκανε καμία προσπάθεια να ομορφύνει την πραγματικότητα, αφού μέσα σε μια οικογένεια σίγουρα θα υπάρχουν κόντρες, θάνατοι αλλά και κάποιες φορές θα τύχει τα μέλη της να απομακρυνθούν το ένα από το άλλο.
Το βιβλίο είναι ήρεμο, χωρίς τις εντάσεις που συναντούμε πολλές φορές σε κοινωνικά μυθιστορήματα - και εννοώ αυτά που οι πρωταγωνιστές περνούν τα πάνδεινα και στο τέλος συναντούν την πραγματική ευτυχία. Εδώ έχουμε μια όμορφη αποτύπωση της πραγματικής σύγχρονης ζωής των Ελλήνων πολιτών που ανήκουν στη μεσαία τάξη, μια όμορφη καταγραφή της πορείας της ζωής τους.
Γενικά, μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι ένα όμορφο ανάγνωσμα, ήρεμο και καλογραμμένο που είμαι σίγουρη ότι θα κρατήσει εξαιρετική συντροφιά σε όποιον επιλέξει να το διαβάσει.

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Χρύσα και Μάχος, Μάχος και Χρύσα. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ένας μαθητής και μια μαθήτρια. Που μετά γίνονται ένας φοιτητής και μια φοιτήτρια. Και μετά ένας χημικός μηχανικός και μια δικηγόρος. Ζουν στην Αθήνα. Δηλαδή… όχι πάντα. Ερωτεύονται – ο Μάχος περισσότερο από τη Χρύσα. Ταλαιπωρούνται – η Χρύσα περισσότερο από τον Μάχο. Ίσως όμως κι όχι… Ενθουσιάζονται, πενθούν, διασκεδάζουν, πέφτουν και ξανασηκώνονται. Οι δρόμοι τους διασταυρώνονται πολλές φορές, χωρίς όμως ποτέ να συναντηθούν οι δυο τους. Κι αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό που όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται να ζήσουν, φαίνεται να τους ξεφεύγει. Γιατί στην αληθινή ζωή τα πράγματα δεν έρχονται πάντοτε όπως θα έπρεπε να έρθουν. Ή μήπως όχι;

Μια ιστορία για δυο ανθρώπους στην ίδια πόλη, ένα βιβλίο για τις χαρές και τις λύπες που φέρνουν μαζί τους τα χρόνια καθώς περνούν, αλλά και για τη μαγεία που μας περιμένει στην επόμενη στροφή, όταν πια έχουμε πάψει να πιστεύουμε σε αυτήν.