Βρες το ψέμα - Amy Tintera

Πρόκειται για ένα πολύ ευχάριστο μυθιστόρημα που το τελείωσα χωρίς να το καταλάβω, πέρασα πολύ καλά διαβάζοντάς το. Πρωταγωνίστρια είναι η Λόυσι η οποία θεωρήθηκε ύποπτη για τη δολοφονία της Σάβι που συνέβη πριν πέντε χρόνια, ωστόσο δεν κατηγορήθηκε ποτέ επειδή δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν την ενοχή της. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρξε άλλος ύποπτος και η ίδια η Λούσι δεν έχει μνήμες από εκείνη τη βραδιά, οπότε η υπόθεση δεν έχει διαλευκανθεί ακόμη. Και το χειρότερο: όλοι φαίνεται να είναι πεπεισμένοι ότι είναι η δολοφόνος, ακόμη και η ίδια έχει αμφιβολίες για την αθωότητά της. 

Πρώτη του έτους - Juli Zeh

Από τα πολύ ωραία βιβλία, απορώ γιατί δεν έγινε περισσότερο γνωστό.  Δεν το ήξερα καθόλου, ούτε αυτό ούτε τη συγγραφέα, χάζευα βιβλία σε ένα βιβλιοπωλείο και απλά αποφάσισα να το πάρω γιατί μου φάνηκε ενδιαφέρον. Τελικά αποδείχτηκε πάρα πολύ καλή κίνηση.

Είναι γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο και πρωταγωνιστής είναι ο Χένινγκ, ένας πατέρας δύο νηπίων που βρίσκεται σε διακοπές με την οικογένειά του. Επιθυμώντας να μείνει λίγη ώρα μόνος του αποφασίζει να πάει με το ποδήλατο μια βόλτα ακολουθώντας μια πολύ δύσκολη ανηφορική διαδρομή. Στο πρώτο μέρος του βιβλίου εμείς παρακολουθούμε τις σκέψεις του για την καθημερινότητά του, την πίεση που νιώθει, τον φόβο και τα ψυχολογικά προβλήματά του. Εμβόλιμα υπάρχουν κάποιες αναφορές σε στιγμές της ζωής του που μας αφήνουν να τον καταλάβουμε λίγο καλύτερα. 

Το καλοκαίρι της Κάτια - Trevanian

Η ιστορία μας περιγράφει λίγες εβδομάδες από τη ζωή του πρωταγωνιστή, ενός νεαρού γιατρού με το όνομα Ζαν- Μαρκ Μονζάν, ο οποίος μόλις έπιασε δουλειά στο ιατρείο ενός μικρού χωριού. Η Κάτια Τρεβίλ, μια νεαρή που ζει με τον πατέρα και τον αδερφό της σε μια έπαυλη έξω από το χωριό, ζητά τη βοήθεια του Ζαν - Μαρκ για τον αδερφό της που έχει τραυματιστεί. Αυτό το γεγονός ήταν η αρχή μιας γνωριμίας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή του.

Ο συγγραφέας έχει δώσει τεράστια σημασία στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων των μελών της οικογένειας Τρεβίλ. Είναι φαινομενικά απλό να καταλάβεις τον κάθε ένα: ο πατέρας είναι αφηρημένος, ο αδερφός είναι κακός και υπερόπτης και η Κάτια είναι δυναμική και ταυτόχρονα υποταγμένη στον αδερφό. Συχνά όμως μέσα από τις πράξεις τους φαίνεται ότι είναι όλοι διαφορετικοί απ' ότι δείχνουν, σαν να υπάρχουν μυστικά που πρέπει να μείνουν μεταξύ των μελών της οικογένειας, πληροφορίες στις οποίες ο Ζαν - Μαρκ (και κατά συνέπεια και εμείς) δεν έχει πρόσβαση. 

Η χαμένη κόρη - Έλενα Φερράντε

Ολιγοσέλιδο κοινωνικό μυθιστόρημα. Πρωταγωνίστρια είναι η Λήδα που κοντά στα 50 της αποφασίζει να πάει διακοπές μόνη της σε ένα θέρετρο. Τυχαία παρακολουθεί κομμάτια της καθημερινότητας μιας οικογένειας της περιοχής μεταξύ των οποίων μια νεαρή μητέρα με το τρίχρονο κοριτσάκι της. Έρχονται στο νου της αναμνήσεις της ζωής της και σταδιακά μας τις περιγράφει.

Δεν είναι ευχάριστες αναμνήσεις. Συνήθως εξυμνούμε και εξιδανικεύουμε την μητρότητα και σπάνια κάποιος μιλά ανοιχτά για την απόλυτη κούραση που τη συνοδεύει- δε μιλάω μόνο για την σωματική κούραση, αναφέρομαι στην ψυχολογική εξάντληση. Εδώ η συγγραφέας εστιάζει σε αυτές τις στιγμές. Έχει πιάσει όλες τις άσχημες μέρες που έρχονται στη ζωή μιας μητέρας και έχουν σχέση με την ανατροφή των παιδιών της και τις περιγράφει. Οι μαμάδες της ιστορίας έχουν κόρες αλλά δεν είναι και τόσο διαφορετικά για όσες έχουν γιους. 

Η λέσχη ανάγνωσης και πατατόπιτας του Γκέρνζι - Mary Ann Shaffer και Annie Barrows

Προφανώς και ξίνισα τα μούτρα μου όταν έπεσε το μάτι μου στον τίτλο, απορώντας με τη λογική μερικών να βάζουν τέτοιους αλλοπρόσαλλους τίτλους στα βιβλία τους. Και προφανώς δεν το είχα ξανακούσει, ούτε σαν βιβλίο ούτε σαν ταινία. Όμως τελικά αποδείχτηκε ότι πρόκειται για ένα πολύ ωραίο κοινωνικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στην Αγγλία λίγο μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Είναι πρωτότυπα γραμμένο με την αφήγηση να γίνεται μέσα από επιστολές που ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι πρωταγωνιστές. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη ζωή της Τζούλιετ, μιας επιτυχημένης συγγραφέως που ψάχνει θέμα για το καινούριο της βιβλίο και αντί για αυτό ανακαλύπτει έναν νέο τρόπο ζωής και ανθρώπους που καταλήγει να αγαπήσει σαν συγγενείς της. 

Μόρα: Σκιές στο χιόνι - Ευαγγελία Γιάννου

Το Λιοχώρι είναι ένα μικρό ορεινό χωριό την εποχή που οι άνθρωποι ακόμη μετακινούνταν με άμαξες και ο πρόεδρος υποσχόταν ότι "θα φέρει το ηλεκτρικό στο χωριό". Ο χειμώνας είναι βαρύς και οι κάτοικοι προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με ό,τι έχουν και όπως μπορούν. Μέχρι τη στιγμή που σκοτώνεται ο Έκτορας και αφήνει μόνη την νεαρή γυναίκα του την Αμαλία, νύφη φερμένη από την πόλη. Και μετά, αρχίζουν να συμβαίνουν ασυνήθιστα γεγονότα στο χωριό, τόσο τα βράδια όσο και τη μέρα. 

Η επιλογή των πρωταγωνιστών είναι εξαιρετική, στο μυαλό μου είναι αντιπροσωπευτική του πληθυσμού που είχαν τα απομακρυσμένα από τα αστικά κέντρα χωριά κάποιες δεκαετίες πριν. Όλοι παίζουν ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, δεν ξεχώρισα κάποιον από αυτούς ως βασικό πρωταγωνιστή.  Τόσο πολύ μου άρεσε ο κόσμος που δημιούργησε η συγγραφέας που θα ήμουν απόλυτα ευχαριστημένη ακόμη κι αν ολόκληρη η ιστορία περιοριζόταν στο να μας περιγράφει τη ζωή στο Λιοχώρι, χωρίς να υπάρχουν άλλες εξελίξεις. Απλά να διαβάζω για το πώς πέρασε η μέρα της Άννας, τι σκέφτηκε ο παπάς, πώς ένιωσε η Ματούλα και περιστασιακά να γελάω με την μαμά του Αναστάση. Και ας πήγαινε έτσι όλο το βιβλίο, ας περιέγραφε απλά έναν χειμώνα στο χωριό, εγώ πάλι υπέρ ευχαριστημένη θα ήμουν. 

Ας σωπάσει για πάντα - Jason Rekulak

Ο πρωταγωνιστής είναι ο Φρανκ, ο οποίος μετά από χρόνια αποξένωσης από την κόρη του δέχεται με έκπληξη και χαρά πρόσκληση για τον γάμο της. Αποφασισμένος να επανορθώσει για τα λάθη που έκανε και να μην αφήσει την ευκαιρία για επανασύνδεση να χαθεί, πηγαίνει στο κτήμα ιδιοκτησίας της οικογένειας του γαμπρού όπου πρόκειται να γίνει ο γάμος. Όμως δυστυχώς τον περιμένουν πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις που έχουν ως αποτέλεσμα να αρχίσει να φοβάται για την ασφάλεια της κόρης του. Εμείς παρακολουθούμε τις σκέψεις και τις εναλλαγές των συναισθημάτων του όσο προσπαθεί να αποφασίσει αν όντως υπάρχει κίνδυνος και αν πρέπει να παρέμβει. 

Ο γάτος του Ένισγιουλ - Lili Hayward

Πέρασα καλά διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Η ιστορία κυλά ήρεμα, χωρίς μεγάλες εντάσεις, δεν σε αγχώνει. Και ήταν ευρηματική η εμπλοκή στην ιστορία μιας γάτας, μου άρεσε πολύ. 

Η ιστορία της Τζες όσον αφορά την προσωπική της ζωή έχει μια σχετικά αναμενόμενη πορεία, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη. Έχει αυτήν την ηρεμία της καλογραμμένης ιστορίας που μπορείς να μαντέψεις τι θα γίνει μετά αλλά συνεχίζεις να διαβάζεις γιατί ενδιαφέρεσαι για τους χαρακτήρες. Από την άλλη, όσα συμβαίνουν στο κτήμα, στο σπίτι και στην ευρύτερη περιοχή δεν είναι τόσο συνηθισμένα. Υπάρχουν αρκετές μεταφυσικές παρεμβολές, εικόνες από το παρελθόν και ήχοι που εμφανίζονται στην Τζες και δημιουργούν ένταση προσθέτοντας "κάτι διαφορετικό". Μακάρι αυτές οι σκηνές να ήταν περισσότερες, τις χάρηκα αληθινά. 

Μου άρεσε, να έχετε υπόψιν σας το συγκεκριμένο βιβλίο για τις στιγμές που θέλετε να διαβάσετε μια όμορφη ιστορία που δεν θα σας αγχώσει ούτε θα σας καταπιέσει για να συγκινηθείτε. Επίσης, μη φοβηθείτε λόγω του εξωφύλλου, η ευρύτερη περίοδος των Χριστουγέννων έχει επιλεγεί από τη συγγραφέα για να μας περιγράψει κάποια από τα έθιμα της Κορνουάλης (εκεί διαδραματίζεται η ιστορία), δεν πρόκειται για ένα γλυκανάλατο Χριστουγεννιάτικο βιβλίο. 

Βαθμολογία: 7/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Πάντα υπήρχε μία γάτα στο Ένισγιουλ… και πάντα θα υπάρχει…

Όταν ο φίλος της την εγκαταλείπει ξαφνικά, η Τζέσαμιν Πάικ αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει για τα καλά τη ζωή της. Έτσι, μετακομίζει στο Ένισγιουλ, μια παμπάλαιη αγροικία στην Κορνουάλη, και καταπιάνεται με τη διαδικασία ανακαίνισης ενός παρατημένου σπιτιού. Έχει όμως καλή παρέα: έναν όμορφο, υπερόπτη γάτο που περιφέρεται λες και το μέρος του ανήκει.

Το Ένισγιουλ όμως κρύβει μυστικά. Οι θρύλοι του τόπου μιλούν για ένα πνεύμα που κατοικεί στην περιοχή κι έναν αρχαίο μονόλιθο που φυλάει την κοιλάδα. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, η Τζες ανακαλύπτει θησαυρούς από το παρελθόν του Ένισγιουλ και… παίρνει μέρος στη διαμάχη για το μέλλον του. Διότι η Τζες έχει γίνει πια κομμάτι μιας ιστορίας που κρατά εδώ και πεντακόσια χρόνια. Μιας ιστορίας για τη γη, την αγάπη, τη φιλία, το Γιούλταϊντ… κι έναν πολύ ξεχωριστό γάτο.

Το όνομά μου είναι Μνήμη - Ann Brashares

Όταν ήμουν μικρή και άκουσα για τη θεωρία της μετενσάρκωσης εντυπωσιάστηκα. Μου φάνηκε συγκλονιστική η ιδέα της αφθαρσίας της ψυχής και το ότι αλλάζεις σώματα και ξαναζείς. Μετά άκουσα ότι δεν είναι απαραίτητο να έρχεσαι στη γη σαν άνθρωπος κάθε φορά, μπορεί να επιστρέψεις σαν ζώο (ή οτιδήποτε άλλο αρκεί να έχει καρδιά - ροή αίματος) και μου έφυγε ο ενθουσιασμός. Και μετά μεγάλωσα και μου φαίνεται (μάλλον) κακή ιδέα το να ζω ξανά και ξανά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με ενθουσιάζει η εναλλακτική του να εξαφανιστούν τα πάντα από εμένα όταν πεθάνω. Τέλος πάντων. Σκέψεις βραδινές. 

Το βιβλίο "Το όνομά μου είναι μνήμη" βασίζεται σε αυτή τη θεωρία και μάλιστα η συγγραφέας έχει πάρει πολλά στοιχεία της και τα έχει ενσωματώσει στην πλοκή. Ο βασικός πρωταγωνιστής, ο Ντάνιελ, ζει ξανά και ξανά, εκατοντάδες ζωές, και ανήκει στους ελάχιστους ανθρώπους που θυμούνται τα πάντα, από όλες τις ζωές του. Μας κάνει μια αναδρομή σε πολλές από αυτές και μας περιγράφει κάποια εξαιρετικά σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν και επηρέασαν και τις επόμενες ζωές του. Βασικό ρόλο παίζει η παρουσία μιας κοπέλας η οποία επίσης ζει πολλές ζωές, χωρίς όμως να θυμάται τις προηγούμενες. Και το ερώτημα που αιωρείται σε όλη την ιστορία είναι: θα καταφέρουν σε αυτή τη ζωή να βρεθούν και να ζήσουν μαζί; 

Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου μου άρεσε πολύ, ειδικά τα κεφάλαια που ο Ντάνιελ περιγράφει τις προηγούμενες ζωές ήταν πολύ ενδιαφέροντα. Αρκετά καλά ήταν και τα κεφάλαια που πρωταγωνιστεί η Λούσι, αν και τα βρήκα πιο υποτονικά από του Ντάνιελ. Οι τελευταίες σελίδες δεν μου άρεσαν. Ταίριαζαν με την εξέλιξη της ιστορίας, δεν μπορώ να φανταστώ άλλο τρόπο να κλείσει η ιστορία οπότε δεν ήταν αυτό που με ενόχλησε, όμως δεν μου άρεσαν.

Χαίρομαι που διάβασα το βιβλίο, ήταν πρωτότυπο το θέμα και μπράβο στη συγγραφέα που ασχολήθηκε με αυτό. 

Υ.Γ. Και αν....; Αν όντως ισχύει η μετενσάρκωση; Αν τα όνειρα είναι αναμνήσεις από άλλες ζωές; Κάποια από αυτά έστω. Αν ζούμε ξανά και ξανά, αν σε κάθε ζωή μας περιτριγυρίζουν οι ίδιες ψυχές ξανά ξαι ξανά, με άλλη όμως μορφή; Αν νιώθουμε οικεία με τις ίδιες ψυχές και επιλέγουμε σε κάθε μας ζωή να ζήσουμε κοντά τους; Αν η μαμά μας (αυτής της ζωής) είναι το παιδί που είχαμε στην προηγούμενη; Αν το αγαπημένο μας κατοικίδιο ήταν η κολλητή μας; Αν το σημερινό αφεντικό μας ήταν ο πιο μισητός μας εχθρός; Αν σιχαίνεσαι τα σταφύλια (πχ) επειδή στην προηγούμενη ζωή πνίγηκες τρώγοντας σταφύλια; Αν σιχαίνεσαι τη ζέστη επειδή "παλιά" ήσουν αιχμάλωτος πολέμου σε ένα στρατόπεδο στην έρημο και πέθανες εκεί; Αν σου αρέσει το τραγούδι επειδή ήσουν ο Έλβις; Το παρατράβηξα; Είσαι σίγουρη;;; Δικές μου σκέψεις αυτές, που τις είχα από πάντα, δεν υπάρχουν όλες στο βιβλίο...

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ο Ντάνιελ κυκλοφορεί στη γη σε αμέτρητες μετενσερκώσεις για χίλια πεντακόσια χρόνια, ψάχνοντας πάντα την αγαπημένη του. Τη βρίσκει συχνά μόνο που οι συνθήκες δεν ευνοούν τον έρωτα τους. Άλλοτε είναι γυναίκα του αδερφού του κι άλλοτε πολύ μεγάλυτερη του. Εκείνος θυμάται τα πάντα γιατί διαθέτει τη Μνήμη, όμως εκείνη δε τον αναγνωρίζει. Μονίμως κάτι συμβαίνει και χωρίζονται τη στιγμή που θα έπρεπε να ενωθούν. Όταν επιτέλους η αγαπημένη του αρχίζει να καταλαβαίνει πόσες κοινές ζωές είχαν στο παρελθόν και τον ψάχνει απεγνωσμένα, εμφανίζεται ο εχθρός τους. Τώρα κινδυνεύουν να πεθάνουν, γιατί ένα πλάσμα που σιχαίνεται την αγάπη και την καλοσύνη θέλει να τους καταστρέψει. Όμως στο τέλος και έπειτα από μεγάλο αγώνα αυτός ο άντρας κι αυτή η γυναίκα καταφέρνουν να νικήσουν και να είναι μαζί.

Με βαριά ανάσα - Βάιος Κουκκόνης

Η ιστορία ξεκινά στο τέλος του 19ου αιώνα στον Βόλο. Η περιοχή έχει πρόσφατα προσαρτηθεί στην Ελλάδα αλλά οι Τούρκοι επιτίθενται για να την κυριεύσουν ξανά. Εμείς βρισκόμαστε μέσα στο φτωχικό σπίτι μιας οικογένειας μουσουλμάνων. Η εποχή είναι δύσκολη. Εκτός από τον καθημερινό αγώνα να βρεθεί έστω και ελάχιστη τροφή για να επιβιώσουν, έχουν να αντιμετωπίσουν και την φυματίωση που σκοτώνει κόσμο χωρίς λύπηση. Από αυτήν πεθαίνει και η κόρη της οικογένειας. Η τυχαία γνωριμία με τον χριστιανό γιατρό Αλέξανδρο Πατραμάνη που ακολουθεί, θα αλλάξει την πορεία της ζωής όλων των μελών της οικογένειας. 

Μέσα από την ιστορία της Αφέτ, του Αλέξανδρου και των υπολοίπων πρωταγωνιστών, ο συγγραφέας μας μεταφέρει αρκετά στοιχεία της καθημερινότητας την εποχή εκείνη. Οι εμπλεκόμενοι στην πλοκή είναι αρκετοί και εμφανίζονται τακτικά νέα άτομα μέχρι και το τέλος, και όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν στην ιστορία. Υπάρχουν αρκετές ανατροπές τις οποίες δεν είχα υποψιαστεί μέχρι τη στιγμή που τις διάβασα. Ιδιαίτερα με εντυπωσίασε η αλλαγή στο χαρακτήρα δύο βασικών πρωταγωνιστών, με έπιασε απροετοίμαστη ο συγγραφέας. 

Δεν πρόκειται για ιατρικό μυθιστόρημα. Δεν ασχολείται δηλαδή με την φυματίωση, τα συμπτώματα, τους τρόπους θεραπείας, ούτε περιγράφει το πόσο άσχημα ένιωθαν οι ασθενείς ή τις προσπάθειες των γιατρών. Υπάρχουν φυσικά όλα αυτά μέσα, η φυματίωση παίζει βασικό ρόλο ως υπόβαθρο σε όλη την πλοκή, όμως η έμφαση δίνεται στους χαρακτήρες και στις μεταξύ τους σχέσεις. Ιδιαίτερα έντονος μέσα σε όλο το βιβλίο είναι ο φόβος και η απομόνωση που δέχονταν οι νοσούντες και οι συγγενείς τους, το στίγμα που κουβαλούσε όλη η οικογένεια όταν κάποιο μέλος αρρώσταινε και πέθαινε από το "χτικιό". 

Γενικά είναι ένα μυθιστόρημα για τη ζωή κυρίως του γιατρού Πατραμάνη αλλά περιγράφει έντονα και πολλούς από τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές. Είναι όμορφο να διαβάζεις μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, αφού το σανατόριο όντως υπήρξε και μέσα στην πλοκή ο συγγραφέας έχει ενσωματώσει πολλά στοιχεία της ιστορίας του που φαντάζομαι είναι αληθινά γεγονότα. Αν σας ενδιαφέρει το θέμα δώστε μια ευκαιρία στο βιβλίο, πιστεύω ότι θα σας αρέσει. 

Βαθμολογία 7/10 (ήθελα να είναι πιο "ιατρικό") 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Σε μια εποχή που η φυματίωση θερίζει, ο γιατρός Πατραμάνης τολμά να σταθεί απέναντι στον φόβο. Με όραμα τη φροντίδα ανθρώπων στιγματισμένων από το «χτικιό», δημιουργεί το πρώτο ορεινό σανατόριο στην Ελλάδα, έναν τόπο σωτηρίας και μνημείο πίστης και ανθρωπιάς. Στο πλευρό του, η Αφέτ, μια γυναίκα από έναν κόσμο ξένο, που διαλέγει να γίνει σύμμαχος σ’ έναν αγώνα σχεδόν χαμένο από την αρχή. Δύο ψυχές ενώνονται απέναντι στην αρρώστια, στις προκαταλήψεις και στη μοίρα.

Πόσο αντέχει ένας άνθρωπος όταν μάχεται ενάντια σε μια ολόκληρη κοινωνία; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η πίστη, όταν το τίμημα είναι η ίδια η ζωή; Μπορεί η αγάπη να σταθεί πιο δυνατή κι από τον φόβο του θανάτου;

Αυτές οι σελίδες κουβαλούν την ανάσα εκείνων που πάλεψαν με ό,τι τους ξεπερνούσε. Είναι μια ιστορία για το θάρρος, την επιμονή και τη δύναμη του ανθρώπου να δημιουργεί φως ακόμη και μέσα στο πιο πνιγηρό σκοτάδι.

Στο τέλος της Γης - David Grossman

Μου πήρε περίπου τριανταπέντε (και σε νούμερο: 35) μέρες να το διαβάσω. Δεν πήγαινε τίποτα καλά, δεν υπήρχε κανένας παράγοντας υπέρ του να συνεχίσω το διάβασμα του συγκεκριμένου βιβλίου, ωστόσο το τελείωσα. Ο λόγος; Εκτός από το προφανές - αν δηλαδή σώθηκε ή σκοτώθηκε ο γιος (κοίτα στο οπισθόφυλλο) - ήθελα να δω τι στο καλό έγραφε το χαρτάκι που τράβηξε η Όρα. Εσάς αυτό σας φαίνεται χαζό τώρα, αλλά για εμένα ήταν ένα από τα λίγα στοιχεία που μου κράτησαν το ενδιαφέρον. 

Το οπισθόφυλλο λέει ότι είναι συγκλονιστικό αντιπολεμικό μυθιστόρημα. Εγώ το διάβασα τέλος Μαΐου μέχρι τέλος Ιουνίου 2025, που σημαίνει ότι εκτός από τον πόλεμο στη Γάζα τα τελευταία σχεδόν δύο χρόνια, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν. (Ξέρω ότι γνωρίζετε όλοι τα γεγονότα, τα γράφω επειδή μετά από λίγα χρόνια θα ήθελα να μπορούν όσοι διαβάσουν την κριτική μου να την τοποθετήσουν στο σωστό χρονικό πλαίσιο). Μου ήταν λοιπόν αδύνατο να δω αντικειμενικά και χωρίς συναισθήματα τους πρωταγωνιστές, όχι όταν ξυπνάω κάθε μέρα και μαθαίνω ότι σκοτώνεται κόσμος. Και φυσικά, δεν μπορώ να το σκεφτώ σαν αντιπολεμικό μόνο και μόνο επειδή κινδυνεύει ο γιος της πρωταγωνίστριας και επειδή οι δύο άντρες πρωταγωνιστές έζησαν έναν πόλεμο. Όχι όταν σκοτώνονται κάθε μέρα αληθινοί άνθρωποι σε έναν αληθινό πόλεμο. Ακριβώς για αυτόν το λόγο σκέφτηκα να το σταματήσω, αλλά ξέρω ότι δεν υπήρχε περίπτωση να το ξαναπιάσω ποτέ οπότε φερόμενη ψυχαναγκαστικά (αν και δεν το συνηθίζω) το διάβασα όλο. 

Αν θέλετε να διαβάσετε ένα βιβλίο που να μιλά για την ιστορία των Εβραίων από τη στιγμή που πήγαν στην Παλαιστίνη, για τους πολέμους, για τη ζωή τους, για τις διαμάχες με τους Άραβες (έτσι τους λέει στο βιβλίο - έτσι τους λέω λοιπόν και εγώ) αυτό δεν είναι το κατάλληλο βιβλίο. Οι δύο άντρες πρωταγωνιστές συμμετείχαν σε έναν πόλεμο και σε αρκετά σημεία της πλοκής μιλούν για αυτόν. Δεν ξέρω σε ποιον πόλεμο αναφέρονται. Η πρωταγωνίστρια κάποια στιγμή μιλά για βομβιστές αυτοκτονίας - δεν ξέρω αν αυτό είναι μόνιμη κατάσταση στο Ισραήλ ή ήταν μια συγκεκριμένη περίοδος. Οι γιοι της στον στρατό κινδυνεύουν συνέχεια από τους Άραβες - οκ, αυτό το καταλαβαίνω, αν και το ήξερα και από μόνη μου ότι υπάρχει μονίμως μια ένταση, δεν χρειαζόταν να διαβάσω 762 σελίδες για να το καταλάβω αυτό. Επίσης, γενικά σε όλη την έκταση του βιβλίου αφήνει να διαφαίνεται μια μόνιμη ένταση ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Άραβες. Αυτά είναι όσα αναφέρει για ιστορικά γεγονότα.

Οοοολο το υπόλοιπο βιβλίο είναι η προσωπική ιστορία της Όρα, με εμβόλιμες πληροφορίες για τη ζωή του Άβραμ και του Ίλαν, των δύο αντρών που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή της. Ή μάλλον, το ένα τρίτο από το υπόλοιπο βιβλίο μιλά για τις ζωές τους και όοοοολες οι υπόλοιπες σελίδες είναι λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να απαλειφθούν. 

Πιο αναλυτικά: πολλές λεπτομέρειες. Υπερβολικά πολλές αναλύσεις. Δεν το συνηθίζω αλλά θα αντιγράψω απόσπασμα: "Αφού επιτέλους καθίσουν, έρχεται το στάδιο της επιλογής από τον κατάλογο, με τις τρελές του Άνταμ, που στο βλέμμα κάθε σερβιτόρας χαρακτηρίζεται αμέσως ως "προβληματικός", σαν εμπόδιο στην κανονική ροή εκτέλεσης της δουλειάς της εξαιτίας των ακριβέστατων και σχολαστικών οδηγιών του- μη βάλετε κρέμα γάλακτος, μπορεί το τηγάνισμα να γίνει σε τηγάνι; μήπως, Θεός φυλάξοι, υπάρχει σε καμιά σάλτσα μελιτζάνα ή αβοκάντο, σε οποιαδήποτε μορφή;- και με τις συνήθεις εξυπνάδες του Ίλαν με τη σερβιτόρα, και πάντα η Όρα εκπλήσσεται και διασκεδάζει συνειδητοποιώντας ότι είναι εντελώς τυφλός και δεν καταλαβαίνει πως η άμοιρη κοπέλα - οι άμοιρες κοπέλες, κάθε ηλικίας - τα χάνει ελαφρώς όταν τη λούζει με την πράσινη αρκτική λάμψη των ματιών του." (σελ 590-591…). Τυχαία την άνοιξα τη σελίδα, αλήθεια. Όλο το βιβλίο πάει κάπως έτσι, με κούρασε, δεν μπορούσα να παρακολουθήσω εύκολα, χανόμουν στις λεπτομέρειες. Χώρια οι τεράστιες προτάσεις. 

Άλλο κακό: είναι πυκνογραμμένο. Οι 760 σελίδες του είναι με μικρή γραμματοσειρά και πιάνουν ολόκληρη τη σελίδα. Να, θα βάλω φωτογραφία, δεν περιγράφεται όσο και να προσπαθήσω. 

Και λογικά τώρα θα με ρωτήσεις αν είναι όντως τόσο φριχτό όσο το περιγράφω. Όχι, όχι, δεν είναι. Έχουμε εδώ ένα από αυτά τα μυστήρια της λογοτεχνίας που ενώ τίποτα δεν σου αρέσει, καταφέρνεις στο τέλος να διαβάσεις όλο το βιβλίο. Αν απομονώσω όλα τα στοιχεία που δεν μου άρεσαν, η ιστορία της Όρα είναι ωραία. Είναι μια απλή γυναίκα που παρακολουθούμε τη σχέση της με τους άντρες καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της. Μιλά για την αγάπη σε πολλές μορφές της, για την πίστη στη φιλία, την ανάγκη του ανθρώπου να συνυπάρξει. Και φυσικά, μιλά για το άγχος της μητρότητας, τις αγωνίες, τον φόβο και την απόλυτη παράλυση όταν νιώθεις ότι το παιδί σου κινδυνεύει. 

Διαβάστε λίγο αν θέλετε πριν το αγοράσετε ή πριν το απορρίψετε γιατί στ' αλήθεια έχει ωραία στοιχεία. Α, spoiler alert: το πρώτο κεφάλαιο μου φάνηκε πολύ βαρετό, ακατανόητο. Στην ουσία είναι η γνωριμία των πρωταγωνιστών απλά δοσμένη με περίεργο τρόπο. Μετά γίνεται καλύτερο οπότε αν θέλετε να διαβάσετε κάποιο κομμάτι του για να δείτε αν σας αρέσει, καλύτερα να πάτε στο δεύτερο κεφάλαιο κατευθείαν. Δηλαδή από τη σελίδα 96 και μετά. (Είπαμε, γράφει πολλές λεπτομέρειες). 

Αυτά. Πάω να βρω ένα εξαιρετικά ανάλαφρο βιβλίο να διαβάσω, τύπου αρλεκιν ας πούμε να ηρεμήσει το κεφάλι μου. 

ΥΓ. Αμφιταλαντεύομαι ώρα τώρα αν θέλω να το γράψω αυτό, αλλά κόλλησα να σκέφτομαι αυτό το σημείωμα της μεταφράστριας, στη σελ. 729 όπου μιλά για την οργάνωση Μαχσόμ Γουότς: 

Βαθμολογία: 4/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Όταν ο γιος της, ο Όφερ, φεύγει για να συμμετάσχει σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, η Όρα φεύγει από το σπίτι της για να μην βασανίζεται περιμένοντας τα κακά μαντάτα που είναι σίγουρη ότι θα φτάσουν. Ελπίζει πως μ’ αυτό τον τρόπο θα αποφύγει το κακό και θα σώσει τον γιο της. Ταξιδεύοντας προς τη Γαλιλαία, σχεδόν απάγει τον Άβραμ, φίλο και εραστή της νιότης της, και επί μέρες και νύχτες περιπλανιέται στο Ισραήλ, κάνοντας το μόνο πράγμα που μπορεί για να προστατεύσει τον γιο της: μιλάει γι’ αυτόν, βιώνει την ιστορία της ζωής του.

Το Στο τέλος της γης αρχίζει με τον πόλεμο των Έξι Ημερών και φτάνει ως τις μέρες μας. Είναι ένα μυθιστόρημα για δύο άντρες, μια γυναίκα και δύο παιδιά, για την αγάπη και την ερωτική απογοήτευση, την ανδρική φιλία, τη μητρότητα και την οικογένεια, μέσα σ’ ένα κλίμα βίας και φόβου. Ένα από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά έργα της εποχής μας, γραμμένο από έναν σπουδαίο συγγραφέα, ο οποίος, χωρίς να το θέλει, κι ενώ έγραφε αυτό το μυθιστόρημα, έγινε τραγικό σύμβολο του καιρού μας.

Η πυρά - György Dragomán

Κοινωνικού περιεχομένου βιβλίο από αυτά που περιγράφουν την καθημερινότητα  των πρωταγωνιστών τους  και μέσα από την ιστορία τους περνούν κοινωνικά μηνύματα. 

Η Έμα, η έφηβη πρωταγωνίστρια, μετά το θάνατο των γονιών της πηγαίνει να ζήσει με τη γιαγιά της σε μια νέα πόλη. Το πρόβλημα είναι ότι δεν την ξέρει καθόλου τη γιαγιά, οι γονείς της είχαν διακόψει κάθε σχέση μαζί της, οπότε όλα είναι καινούρια και δύσκολα για αυτήν. Με πρωτοπρόσωπη αφήγηση μας περιγράφει τη νέα της ζωή αλλά και κάποιες στιγμές από το παρελθόν της, μας μιλά για τον τρόπο που την αντιμετωπίζουν τα παιδιά στο νέο σχολείο, την δυσκολία να κάνει φιλίες, το πόσο ζορίζεται να προσαρμοστεί στα μαθήματα και στους νέους καθηγητές.

Αλλά και μέσα στο σπίτι όλα είναι διαφορετικά από ό,τι ήξερε. Η γιαγιά φέρεται πολλές φορές περίεργα, βάζει πινελιές μαγείας πολλές φορές μέσα στη μέρα, της μιλά για το παρελθόν της και προσπαθεί με τον δικό της τρόπο να τη βοηθήσει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Γιατί, εκτός από τις αλλαγές στην οικογενειακή κατάσταση της Έμα, ταυτόχρονα η χώρα περνά από ένα δικατορικό καθεστώς σε ένα δημοκρατικό, και αυτό από μόνο του φέρνει πολλές και σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητα όλων των πολιτών, από τις οποίες δεν είναι δυνατό να εξαιρεθούν η Έμα και η γιαγιά της. 

Είναι πολύ ωραίο το βιβλίο, καλογραμμένο και πλήρες. Μόνο λίγο στο τέλος σαν να έκλεισε απότομα, έτσι μου φάνηκε. 

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ένα βαθιά πολιτικό μυθιστόρημα με την απειλητική και συνάμα ελπιδοφόρα ατμόσφαιρα ενός παραμυθιού.

Η δεκατριάχρονη Έμα μεγαλώνει σε μια χώρα της Ανατολικής Ευρώπης με δικτατορικό καθεστώς, όπου η καταπίεση δεν έχει τέλος. Όταν οι γονείς της σκοτώνονται, μπαίνει σε ορφανοτροφείο, αλλά πολύ σύντομα την παίρνει από εκεί η γιαγιά της, μια ηλικιωμένη γυναίκα την οποία η Έμα γνωρίζει για πρώτη φορά.

Και ενώ η πατρίδα της συγκλονίζεται από μια βίαιη επανάσταση, η Έμα –σαν μαθητευόμενη μάγισσα– αρχίζει να μαθαίνει τους τρόπους της Γιαγιάς, που ξέρει να λέει το φλιτζάνι, μπορεί να πληγώνει ή να γιατρεύει ανθρώπους κατά βούληση και μοιράζεται το σπίτι της με το φάντασμα του νεκρού άντρα της. Αλλά δεν είναι αυτός ο μοναδικός λόγος που οι περισσότεροι κάτοικοι της μικρής πόλης αντιμετωπίζουν τη Γιαγιά με καχυποψία και περιφρόνηση. Υποψιάζονται ότι αυτή και ο μακαρίτης σύζυγός της είχαν κάποια ανάμιξη στην εξαφάνιση επίσημων εγγράφων της μυστικής αστυνομίας του καθεστώτος.

Καθώς η Έμα μαθαίνει την ιστορία της οικογένειάς της, συνειδητοποιεί ότι πασπαλίζοντας την καθημερινότητα με λίγη μαγεία οι παππούδες της έβρισκαν μια διαφυγή από την ωμή πραγματικότητα.

Και εγένετο φως - Στέφανος Αλεξιάδης

Στο εξώφυλλο ο εκδοτικός χαρακτηρίζει το βιβλίο ως ψυχολογικό θρίλερ, αλλά προσωπικά για να θεωρήσω κάποιο βιβλίο ως θρίλερ θα πρέπει να με αγχώσει, και όσον αφορά το "ψυχολογικό" θα πρέπει να παίξει με την ψυχολογία μου. Εδώ, δεν αγχώθηκα. Το παρακολούθησα με ενδιαφέρον αλλά χωρίς να αγχωθώ, δεν ένιωσα ότι κινδύνεψε κάποιος από τους πρωταγωνιστές, όχι στα αλήθεια. Οπότε, δεν θα συμφωνήσω με τον χαρακτηρισμό του "ψυχολογικού θρίλερ". 

Ούτε αστυνομικό θα το χαρακτηρίσω. Υπερτερεί ξεκάθαρα τόσο χωρικά όσο και σε ένταση το κοινωνικό κομμάτι που μιλά για την προσωπική ιστορία του Μάρκου, του έφηβου πρωταγωνιστή, αφήνοντας το αστυνομικό να υπολείπεται. 

Δίνω πολλούς πόντους στον συγγραφέα επειδή  ασχολήθηκε με καυτό θέμα: την μοναξιά στην εφηβική ηλικία, την απομόνωση που νιώθουν κάποιοι έφηβοι είτε επειδή κάτι σοβαρό έχει συμβεί στην προσωπική τους ζωή είτε επειδή σε κάτι διαφέρουν από τους υπόλοιπους. Και επιπλέον αυτού: ασχολήθηκε και με τους κινδύνους που κρύβονται πίσω από τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

Μου άρεσε και ο τρόπος που παρουσιάζει την πλευρά του πατέρα, τις σκέψεις του και την αμηχανία του στο πώς θα διαχειριστεί την απομάκρυνση του γιου του. Εξίσου ωραία βρήκα και την προσπάθεια να εμπλέξει στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας στην πλοκή, ήταν ωραία ιδέα και την ενσωμάτωσε έξυπνα στην ιστορία. 

Γενικά, πρόκειται για ένα γρήγορο, εύκολο στην ανάγνωση μυθιστόρημα με μια ιστορία που μου κράτησε το ενδιαφέρον. 

Βαθμολογία: 5/10 (δεν είναι αυτό που υπόσχεται στο εξώφυλλο, ο λάθος χαρακτηρισμός ενός βιβλίου όσον αφορά το είδος του με ενοχλεί πολύ και μου χαλάει όλη την διάθεση). 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Δύο έφηβοι εξαφανίζονται. Ένα στοιχείο μένει πίσω: μια θήκη κινητού τηλεφώνου με έναν κίτρινο αρκούδο. Στους τοίχους βρίσκονται γραμμένες λέξεις από μια απεγνωσμένη Περσεφόνη που ψάχνει τρόπο να γλιτώσει. Ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από τον κίτρινο αρκούδο; Το φως και το σκοτάδι στο ίδιο νόμισμα, με διαφορετική όψη – το φως σού ψιθυρίζει «ζωή» την ίδια στιγμή που το σκοτάδι γελά, κρατώντας το χέρι σου. Κι εσύ προσπαθείς να φύγεις μακριά, μα κάτι σε κρατάει εδώ. Είναι το φως. Ένα βιβλίο που ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Ένα παραμύθι που ψάχνει λέξεις για να γραφτεί όσο πιο επώδυνα μπορεί. Κι όταν τα καταφέρνει, γεννιέται το φως.

Όλα τα μέρη όπου έκλαψα μπροστά σε άλλους - Holly Bourne

Η Αμελί ερωτεύεται με όλη τη δύναμη της εφηβικής της ψυχής τον Ρις, συνομήλικό της, μέλος συγκροτήματος, με πολύ όμορφη εμφάνιση, απίστευτη αυτοπεποίθηση και (δυστυχώς για αυτήν) εξαιρετικά τοξικό και χειριστικό χαρακτήρα. Εμείς παρακολουθούμε σελίδα τη σελίδα πώς η συμπεριφορά του Ρις καταστρέφει την ψυχολογία της Αμελί. 

Χωρίς να έχω επαγγελματικές γνώσεις στο θέμα της κακοποίησης πιστεύω πως στο συγκεκριμένο βιβλίο έχουμε μια πάρα πολύ καλή απόδοση των σταδίων με τα οποία αυτή εξελίσσεται. Η σχέση της Αμελί και του Ρις ξεκινά ονειρικά, φαίνεται να είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Σταδιακά όμως η συμπεριφορά του Ρις αλλάζει, κατηγορεί την Αμελί για τα πάντα, της δημιουργεί ενοχές και αίσθημα ανεπάρκειας μέχρι του σημείου όπου η ίδια πείθεται ότι φταίει για όλα, ότι της αξίζει οποιαδήποτε άσχημη συμπεριφορά υφίσταται από τον Ρις. Εμένα με έπεισε απόλυτα, οι εξελίξεις είναι τόσο σταδιακές που πραγματικά μπορώ να καταλάβω πώς η Αμελί δεν αφυπνίστηκε εγκαίρως, πώς δεν κατάλαβε ότι κακοποιείται λεκτικά από τον "φίλο" της. Και φυσικά, μπορώ να καταλάβω "γιατί δεν έφυγε όταν διέκρινε τα πρώτα σημάδια". 

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο με την Αμελί να μας διηγείται την ιστορία της σε δύο χρόνους: στις μέρες που είχε σχέση με τον Ρις και στο σήμερα όταν έχουν πια χωρίσει. Η περιγραφή των συναισθημάτων της είναι καταπληκτική, ήξερα ανά πάσα στιγμή πώς ακριβώς νιώθει η κοπέλα. Πιστεύω πως είναι αδύνατον να μην τη συμπονέσεις, όπως ακριβώς είναι αδύνατον να μην αντιπαθήσεις τον Ρις. 

Μεγάλο ερώτημα: Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται το βιβλίο; Είναι μια ιστορία κατάλληλη για μια έφηβη κοπέλα; Νομίζω απευθύνεται σε όλες της ηλικίες. Σίγουρα είναι γραμμένο με τρόπο κατάλληλο για νεαρές ηλικίες, οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές εξάλλου είναι έφηβοι. Πιστεύω πως σίγουρα είναι καλό (και διδακτικό) για ηλικίες λυκείου και πάνω, όταν τα συναισθήματα είναι πολύ έντονα και οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται ακόμη την αξία τους ούτε και το πόσο κακός μπορεί να γίνει ο συνάνθρωπός μας. Εκεί είναι ο μεγάλος κίνδυνος, έτσι νομίζω. Σε κορίτσια στα πρώτα χρόνια της εφηβείας δεν ξέρω αν θα το σύστηνα, εξαρτάται από τον χαρακτήρα του παιδιού και τη συμπεριφορά του, κάποια πιο ευαίσθητα και λιγότερο "ξεβγαλμένα" ίσως να τα τρόμαζε περισσότερο απ' ότι θα τα προστάτευε. 

Σε μεγαλύτερες ηλικίες θα το σύστηνα; Ναι, φυσικά. Σίγουρα οι μεγαλύτερες από εμάς θα κάνουμε μια αναδρομή στο δικό μας παρελθόν και (φοβάμαι πως σχεδόν όλες μας) θα βρούμε έστω και ελάχιστα στοιχεία της συμπεριφοράς του Ρις σε γνωριμίες μας- μπορεί να είναι σχέσεις αλλά μπορεί να είναι και φιλίες. Απλά οι πιο τυχερές ξεφύγαμε από τέτοιες επικίνδυνες καταστάσεις. Σε αγόρια; Επίσης ναι. Επειδή δεν έχει φύλο η κακοποίηση, είναι εξίσου εύκολο να υποστούν και τα ίδια παρόμοια συμπεριφορά από τη σχέση τους ή από φίλους τους. 

Το διάβασα πολύ γρήγορα, ήθελα να δω τι θα γίνει στη συνέχεια και αν θα καταφέρει η Αμελί να ξεφύγει από τα δίχτυα του Ρις. Το ευχαριστήθηκα σε κάθε κομμάτι του, όσον αφορά την πληρότητα της ιστορίας, όσον αφορά την δομή των κεφαλαίων (που τα περισσότερα έχουν τον σωστό αριθμό σελίδων ώστε να μπορείς να κλείσεις για λίγο το βιβλίο) και επίσης όσον αφορά το απίστευτο χιούμορ της συγγραφέως που εμφανίζεται τις πιο κατάλληλες στιγμές κάνοντας λίγο πιο ελαφριά την πολύ βαριά και στενάχωρη ατμόσφαιρα που σου δημιουργεί το θέμα. Πιστεύω ειλικρινά ότι όσοι το επιλέξετε θα το χαρείτε αληθινά. 

Βαθμολογία: 10/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Έμοιαζε με αγάπη.

Την ένιωθε σαν αγάπη.

Αλλά αυτή δεν είναι μια ιστορία αγάπης.

Η Αμελί ερωτεύτηκε παράφορα τον Ρις. Και νόμιζε πως το ίδιο ίσχυε και για κείνον. Τώρα όμως αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η πραγματική αγάπη δεν πρέπει να πονάει τόσο πολύ. Για αυτό ανατρέχει στην ιστορία τους, και πηγαίνει ξανά σε όλα τα μέρη όπου ο Ρις την έκανε να κλάψει. Επειδή αν καταλάβει τι πήγε στραβά, ίσως μπορέσει επιτέλους να μάθει πώς να τον ξεπεράσει…

Ο πόλεμος που έσωσε τη ζωή μου - Kimberly Bradley Brubaker

Νεανική λογοτεχνία απολύτως κατάλληλη και για ενηλίκους. Καθόλου βαρετή ιστορία, ίσα ίσα συγκινήθηκα κιόλας κάποιες στιγμές. 

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο στις αρχές του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Η Έιντα γεννήθηκε με μια αναπηρία και η μητέρα της τη θεωρεί "άχρηστη και ζαβή" και την κρατά φυλακισμένη στο σπίτι. Όταν τα υπόλοιπα παιδιά μετά από κυβερνητική εντολή απομακρύνονται υπό τον φόβο βομβαρδισμών, καταφέρνει και το σκάει και ακολουθεί τον αδερφό της σε μια μικρή πόλη στο Κεντ, στην εξοχή. Εκεί μαθαίνει έναν άλλο τρόπο ζωής, ζει ελεύθερη, έχει ίσα δικαιώματα με τα υπόλοιπα παιδιά. 

Έχει πολύ συγκινητικές σκηνές το βιβλίο. Είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, η ίδια η Έιντα διηγείται την ιστορία της. Η έλλειψη αποδοχής και αγάπης από τη μητέρα της την έχει κάνει να μην μπορεί να δεχτεί την αγάπη που κάποιοι προτίθενται να της προσφέρουν. Εμείς, σελίδα τη σελίδα βλέπουμε πώς αλλάζει η ψυχοσύνθεση της και πως αρχίζει να βασίζεται στις δυνάμεις της για να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. 

Το μόνο που δεν μου άρεσε είναι ότι η συγγραφέας δεν αιτιολογεί πουθενά την συμπεριφορά της μητέρας, η οποία παρουσιάζεται αναίσθητη και σκληρή, αδιάφορη και για τα δύο της παιδιά, εξαιρετικά κακιά και καταστροφική για την Έιντα. Κατανοώ όμως ότι πρόκειται για νεανικό βιβλίο και σκοπεύει να μιλήσει για την διαφορετικότητα και την δύναμη της αγάπης. 

Είναι πολύ ωραίο, δεν έχει την αποδοχή που του αξίζει από το ελληνικό κοινό, δεν το ήξερα καθόλου, κατά λάθος βρέθηκε στα χέρια μου και πολύ κακώς. Χαίρομαι πολύ που το διάβασα,  πάρτε το άφοβα για εσάς η τα παιδιά σας. 

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Το βιβλίο αφηγείται τη συγκινητική ιστορία ενός γενναίου κοριτσιού την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η δεκάχρονη Έιντα, ξεπερνώντας τις κακουχίες της καθημερινής της ζωής, δραπετεύει με τον αδερφό της στη βρετανική επαρχία. Εκεί ξεκινάει μια νέα ζωή μαθαίνοντας το αυτονόητο: πως έχει ίσα δικαιώματα με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας της. Παράλληλα, τα δύο αδέρφια αναπτύσσουν μια δυνατή σχέση με τη Σούζαν Σμιθ, τη γυναίκα που τα παίρνει υπό την προστασία της. Θα αποδειχτεί άραγε ο δεσμός τους αρκετά ισχυρός ώστε να τους κρατήσει ενωμένους, παρά τον πόλεμο και τις συνθήκες που απειλούν να τους χωρίσουν;

(Ενημερώθηκα ότι έχει και δεύτερο μέρος, μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ για αυτό).

Με δανεικά τακούνια - Τζότζο Μόις

Το συγκεκριμένο βιβλίο μου κράτησε πολύ καλή παρέα, το διάβασα πολύ γρήγορα και με ευχαρίστηση. 

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από δύο γυναίκες, τη Σαμ και τη Νίσα. Η καθημερινότητά τους είναι τελείως διαφορετική και μέσα από την εξιστόρηση της ζωής τους η συγγραφέας θίγει με όμορφο τρόπο αρκετά κοινωνικά ζητήματα. 

Η Νίσα είναι παντρεμένη με έναν πολύ πλούσιο άντρα, ζει μια ζωή που φαίνεται αξιοζήλευτη με τα ακριβά ρούχα, τα παπούτσια και τα συνεχή ταξίδια στο εξωτερικό. Είναι όμως έτσι; Ο έφηβος γιος της είναι εσώκλειστος σε ιδιωτικό σχολείο και όταν χρειάζεται βοήθεια από τους φίλους της ανακαλύπτει ότι στην πραγματικότητα είναι ολομόναχη. Όσο τη γνωρίζουμε μαθαίνουμε περισσότερα για τη ζωή της και τις δυσκολίες της και τελικά, καταφέρνει να γίνει ένα συμπαθητικό πρόσωπο. 

Η ζωή της Σαμ μοιάζει πιο πολύ στις δικές μας. Επιβιώνει με το εισόδημα από τη δουλειά της, έχει έναν σύζυγο που πρόσφατα έμεινε άνεργος και μια κόρη στα πρώτα χρόνια της νεότητας της. Έχει επίσης ένα αφεντικό που την υποτιμά και γονείς που περιμένουν από αυτήν περισσότερα από όσα μπορεί να δώσει. Δεν μπορεί, κάτι από όλα αυτά θα σας ακούγεται οικείο...

Οι ζωές των δύο γυναικών έρχονται σε επαφή όταν μπερδεύονται οι σάκοι τους στο γυμναστήριο. Το αποτέλεσμα είναι να βρεθεί η μια με τα ρούχα της άλλης σε μια ήδη δύσκολη στιγμή στις ζωές τους. Το πώς θα χειριστεί η καθεμιά την κατάσταση θα το διαβάσετε, όπως και τη σημασία που θα έχουν τα δανεικά παπούτσια στην πλοκή. 

Μου άρεσε πολύ, τόσο η ιστορία όσο και οι χαρακτήρες, πρωτεύοντες και βοηθητικοί. Ειδικά οι αλλαγές στη Νίσα (την πλούσια) είναι εξαιρετικά δοσμένες. Ενώ στα περισσότερα βιβλία (ή ταινίες) εκνευρίζομαι όταν μια κακομαθημένη πλούσια μετατρέπεται στο τέλος σε ένα καλό αξιαγάπητο πλάσμα, εδώ πείστηκα. Και ναι, αυτό προφανώς αποδεικνύει το ταλέντο της συγγραφέως αλλά επίσης δείχνει μελέτη της πλοκής και του εν λόγω χαρακτήρα. Μιλά όμορφα για τις οικογενειακές σχέσεις, για την πίεση που ασκείται στις γυναίκες με τους πολλαπλούς ρόλους στην σημερινή εποχή, για την πίεση στους άντρες όταν δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο ρόλο του "κυρίαρχου, δυνατού αρσενικού". Μιλά όμως και για την αγάπη, την καλοσύνη και τη συνεργασία. 

Είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο που αξίζει τον χρόνο που θα διαθέσετε και τα λεφτά που θα δώσετε. 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

ΚΙ ΑΝ ΦΟΡΕΣΕΙΣ ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ, ΠΟΙΑ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΣΑΙ;

Η Νίσα Κάντορ ζούσε μια κοσμοπολίτικη ζωή μες στα πλούτη ώσπου ο σύζυγός της, αφού την αποκόπτει από όλα αυτά, της ανακοινώνει ότι θέλει διαζύγιο. Η Νίσα είναι αποφασισμένη να μη χάσει τα προνόμιά της, αλλά στο μεταξύ πρέπει να σταθεί στα πόδια της με κάποιον τρόπο – αν και δεν έχει ούτε καν τα ψηλοτάκουνα τα οποία φορούσε μέχρι πριν από λίγο.

Κι αυτό επειδή η Σαμ Κεμπ –στη σκοτεινότερη στιγμή της ζωής της– πήρε κατά λάθος την τσάντα του γυμναστηρίου της Νίσα. Ωστόσο η Σαμ δεν μπορεί να ασχοληθεί με μια τσάντα γυμναστηρίου, καθώς παλεύει να συντηρήσει την οικογένειά της. Όταν, μάλιστα, δοκιμάζει τα κόκκινα κροκό δωδεκάποντα που βρίσκει μέσα στην τσάντα, η αυτοπεποίθησή της τονώνεται και συνειδητοποιεί ότι έχει έρθει η ώρα για αλλαγή – και η αλλαγή αφορά την ίδια.

Με το χαρακτηριστικό χιούμορ της Τζότζο, τη ζεστασιά και την ανυπέρβλητη αφηγηματικότητά της, αυτή η ιστορία παρεξηγήσεων και ανατροπών εστιάζει στο πώς κάτι μικρό, όπως ένα ζευγάρι τακούνια, μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Άθραυστες - Emilia Hart

Το "Άθραυστες" είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που μας περιγράφει την ιστορία τριών γυναικών που έζησαν σε τρεις διαφορετικές εποχές. Συνδετικοί κρίκοι των ιστοριών: ένα σπίτι και το κοινό αίμα των γυναικών. 

Η Άλθα ζει τον 17ο αιώνα και κατηγορείται για μαγεία. Η συγγραφέας  έχει επικεντρωθεί στα συναισθήματα και στις σκέψεις της Άλθας και όχι στον τρόπο ζωής, οπότε δεν υπάρχουν τόσες περιγραφές της καθημερινότητας την εποχή εκείνη (το λέω για όσους σαν εμένα αρέσκονται στο να διαβάζουν ιστορίες για τον Μεσαίωνα). Είναι όμως πάρα πολύ ωραία ιστορία και οι εικόνες από τους χώρους όπου κινείται η πρωταγωνίστρια είναι έντονες. 

Η δεύτερη γυναίκα είναι η Βάιολετ, κόρη υποκόμη, που ζει απομονωμένη στην έπαυλη της οικογένειας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Με τον τρόπο που είναι γραμμένη η ιστορία της θα μπορούσε με ελάχιστες αλλαγές να διαδραματίζεται οποιαδήποτε εποχή, στον 17ο αιώνα ή και σήμερα, δεν υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που να απαιτούν να βρισκόμαστε στα μισά του 20ου αιώνα. Τα περισσότερα μυστικά και πολλές από τις πιο σοβαρές ανατροπές υπάρχουν σε αυτή την ιστορία, νομίζω πως είναι η αγαπημένη μου- με μικρή διαφορά από την ιστορία της Άλθα

Η τρίτη ηρωίδα είναι η Κέιτ, ζει στην εποχή μας και αντιμετωπίζει τη φρίκη της ενδοοικογενειακής βίας από τον άντρα της μέχρι τη στιγμή που παίρνει κουράγιο και φεύγει, πηγαίνει να ζήσει σε μια επαρχιακή πόλη όπου κρύβεται από αυτόν. Αν και από μόνη της έχει πολύ ωραία πλοκή είναι η λιγότερο αγαπημένη μου ιστορία, μάλλον επειδή τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κέιτ είναι πολύ αληθινά και καθημερινά στην εποχή μας, δεν είναι βγαλμένα από τη φαντασία της συγγραφέως. 

Η αφήγηση γίνεται σε κεφάλαια που εναλλάσσονται με τίτλο το όνομα της γυναίκας που αφορά το καθένα. Η ιστορία προχωρά αρκετά στο κάθε κεφάλαιο και η πλοκή είναι χορταστική, ταυτόχρονα όμως δεν απλώνεται σε πολλές σελίδες οπότε δεν προλάβαινα να ξεχάσω τι συνέβη στις ζωές των άλλων κοριτσιών. Βρήκα εξαιρετικό τον τρόπο που δένονται μεταξύ τους οι ιστορίες, μου άρεσε πάρα πολύ ότι η πλοκή ξεκαθάριζε ή μπλεκόταν από τις κινήσεις και των τριών γυναικών, το ότι οι κινήσεις των γυναικών του παρελθόντος είχαν επίπτωση (θετική ή αρνητική) στη ζωή των πιο σύγχρονων. 

Γέμισε το μυαλό μου με εικόνες δέντρων, πουλιών και εντόμων, από το σκοτάδι σπιτιών εγκαταλειμμένων για χρόνια, από τη σκόνη αχρησιμοποίητων συρταριών και από τη μυρωδιά του παλιού χαρτιού που αποκαλύπτει μυστικά ζωής. Πάρα πολύ ωραίο βιβλίο, καλογραμμένο, γρήγορο με μια μικρή, πολύ μικρή δόση μαγείας, ίσα για να κλείσει η ιστορία. 

Βαθμολογία: 10/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Τρεις γυναίκες, πέντε αιώνες, ένα μυστικό που τις ενώνει για πάντα.

2019: Θέλοντας να αποδράσει από το κακοποιητικό παρελθόν της, η Κέιτ φεύγει από το Λονδίνο και βρίσκει καταφύγιο σε ένα ερειπωμένο εξοχικό που έχει κληρονομήσει. Σύντομα ανακαλύπτει ότι το σπίτι κρύβει ένα μυστικό που χάνεται στα βάθη του 17ου αιώνα.

1619: Η Άλθα κατηγορείται για χρήση μαγείας που οδήγησε στον θάνατο ενός αγρότη. Καθώς όλα τα στοιχεία είναι εναντίον της, θα χρειαστεί να επιστρατεύσει όλες της τις δυνάμεις για να διατηρήσει την ελευθερία της.

1942: Ενώ ο Β ́ Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται, η Βάιολετ ζει παγιδευμένη στη μεγαλοπρεπή, ετοιμόρροπη έπαυλη της οικογένειάς της και νοσταλγεί τη μητέρα της, που φημολογείται ότι τρελάθηκε πριν από τον θάνατό της. Τα μόνα ενθύμια που έχει από εκείνη είναι ένα μενταγιόν με το αρχικό Γ και η σκαλισμένη λέξη «γουέιγουορντ» στο υπνοδωμάτιό της.

Ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Οβ - Fredrik Backman

Πάρα πολύ ωραίο βιβλίο. Γέλασα, συγκινήθηκα, συμπάθησα όλους τους πρωταγωνιστές, μου άρεσε πάρα πολύ. 

Είναι από τα βιβλία που δεν χρειάζεται να πω πολλά. Ο συγγραφέας μας περιγράφει ολόκληρη τη ζωή του Οβ, ο οποίος δεν είναι και ο πιο εύκολος χαρακτήρας- θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω με ευκολία γκρινιάρη και καβγατζή. Υπάρχουν όμως άνθρωποι στη ζωή του που φέρνουν στην επιφάνεια τις όμορφες πτυχές του χαρακτήρα του. Εξαιρετική δουλειά από τον συγγραφέα στην περιγραφή των σκέψεων και των συναισθημάτων του, κάθε κίνηση και σκέψη του είναι απόλυτα αιτιολογημένη. Είναι σίγουρα ένας από τους χαρακτήρες που αγάπησα πολύ, κυρίως επειδή είναι αληθοφανής παρουσία. 

Πολύ καλογραμμένο βιβλίο, μου άρεσε πάρα πολύ (ναι, το ξέρω ότι το ξαναείπα, δεν πειράζει, τόσο πολύ μου άρεσε). 

(Το θεωρώ το καλύτερο του συγγραφέα και έχω διαβάσει την Μπριτ- Μαρί, τους ανθρώπους με άγχος και την γιαγιά που χαιρετά και ζητά συγγνώμη). 

Βαθμολογία: 10/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Εκ πρώτης όψεως, ο Οβ δείχνει να είναι ο πιο γκρινιάρης άνθρωπος που θα μπορούσες ποτέ να συναντήσεις, ένα στραβόξυλο, με σταθερές αρχές, αυστηρές συνήθειες και έλλειψη ψυχραιμίας. Οι άνθρωποι τον θεωρούν ξινό, ενώ ο ίδιος θεωρεί ότι περιστοιχίζεται από ηλίθιους.

Ο σχολαστικά οργανωμένος και μοναχικός κόσμος του δέχεται ένα δυνατό ταρακούνημα ένα πρωινό του Νοέμβρη με την εμφάνιση των νέων γειτόνων του, ενός φλύαρου νεαρού ζευγαριού με τις δύο θορυβώδεις κόρες του, οι οποίοι ανακοινώνουν την άφιξή τους με μία κατά λάθος ισοπέδωση του γραμματοκιβωτίου του Οβ με το ρυμουλκό αυτοκίνητό τους. Αυτό που ακολουθεί είναι μία συγκινητική ιστορία γεμάτη με απεριποίητες γάτες, απρόβλεπτες φιλίες και με την απροσδόκητη επανεκτίμηση ενός ανθρώπου, τον οποίο μέχρι πρότινος όλοι γύρω του θεωρούσαν ότι είχαν καταλάβει. Ένα μπεστ-σέλερ που διαδόθηκε από στόμα σε στόμα και που προκάλεσε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη, το ακαταμάχητο μυθιστόρημα του Φρέντρικ Μπάκμαν για τον θυμωμένο ηλικιωμένο άντρα της διπλανής πόρτας, διερευνά με ενθαρρυντικά αποτελέσματα το ζήτημα της αναξιοπιστίας των πρώτων εντυπώσεων και υπενθυμίζει ευγενικά ότι η ζωή είναι πιο γλυκιά όταν μοιράζεται με άλλους ανθρώπους!

Αύριο είναι μια καινούρια μέρα - Lori Nelson Spielman

Σύντομο ιστορικό: Πάω στη Δημοτική βιβλιοθήκη να δω μήπως βρω κάτι (ακόμη) να διαβάσω. Διαλέγω τρία βιβλία και φεύγοντας βλέπω αυτό σε ένα ράφι. Διαβάζω το οπισθόφυλλο (με δυο κουβέντες: μια μητέρα στη διαθήκη της υποχρεώνει την άνω των τριάντα κόρη της να πραγματοποιήσει μια λίστα επιθυμιών που είχε γράψει στα δεκατέσσερά της, προκειμένου να πάρει το μερίδιο της περιουσίας που της αναλογεί) και σκέφτομαι: "Α, ακόμη γράφουν βιβλία με τέτοια χαζά ουτοπικά θέματα, αν ήταν ταινία θα ήταν ρομαντική κομεντί, λες να σπάει νεύρα ή να αντέχεται;". Και το παίρνω χωρίς να υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος, ούτε καν μου άρεσε η περίληψη. Πάω σπίτι με τέσσερα βιβλία, αναρωτιέμαι "τι στο καλό μου ήρθε να το πάρω" και το διαβάζω πρώτο για να τελειώνω μαζί του (λες και υπάρχει κανένας νόμος που να σε υποχρεώνει να διαβάσεις όλα τα δανεισμένα βιβλία). 

Τελικά, με δεδομένο ότι βρίσκω την κεντρική ιδέα τελείως χαζή και ανεδαφική, το βιβλίο μου άρεσε. Επιλέγω προφανώς να αγνοήσω όλη τη βασική ιδέα του και το γεγονός ότι σύμφωνα με τη συγγραφέα η μητέρα ήξερε την κόρη καλύτερα απ' ότι η ίδια τον εαυτό της και επιπλέον περίμενε να πεθάνει για να της το πει μέσω της διαθήκης. Surprise!!!

Κατά τ' άλλα η ιστορία ήταν μια χαρά. Προχωρούσε γρήγορα, είχε ανατροπούλες μέσα, περνάει ωραία μηνύματα σχετικά με την αγάπη, ήταν και καλογραμμένο, είχε και λίγη πλάκα κάποιες στιγμές...μια χαρά, πέρασα καλά μαζί του. 

Δεν ξέρω αν σας το συστήνω να το διαβάσετε. Αν θέλετε κάτι που θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί ο Χιου Γκραντ με τη Τζούλια Ρόμπερτς (παλιά, όταν ήταν νέοι) διαβάστε το, ξέρω και 'γω, μπορεί να σας αρέσει. Αν θέλετε κάτι πιο σοβαρό (που έχει ψήγματα αληθοφάνειας) αφήστε το. 

Βαθμολογία: 6/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Η Μπρετ Μπολίνγκερ φαίνεται να έχει τα πάντα: μια καλή δουλειά, ένα τεράστιο σπίτι, έναν ακαταμάχητα όμορφο φίλο. Μια υπέροχη ζωή, απ’ όλες τις απόψεις. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που πεθαίνει η πολυαγαπημένη της μητέρα, αφήνοντας στη διαθήκη της έναν και μοναδικό όρο: Προκειμένου να πάρει την κληρονομιά της, η Μπρετ θα πρέπει να εκπληρώσει τη λίστα με τους στόχους που είχε γράψει όταν ήταν ένα αφελές δεκατετράχρονο κορίτσι.

Συντετριμμένη από τη θλίψη, η Μπρετ δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα της απόφασης της μητέρας της – τα παιδικά της όνειρα δεν έχουν καμία σχέση με τις φιλοδοξίες της στην ηλικία των τριάντα τεσσάρων χρόνων. Κάποια φαντάζουν αδύνατα. Πώς είναι δυνατόν να χτίσει μια σχέση με τον πατέρα της, ο οποίος πέθανε πριν από επτά χρόνια; Κάποιοι άλλοι στόχοι (να γίνει μια φανταστική δασκάλα!) απαιτούν να ξανασχεδιάσει από την αρχή ολόκληρο το μέλλον της.

Καθώς η Μπρετ ξεκινάει, θέλοντας και μη, ένα παράξενο ταξίδι αναζήτησης των εφηβικών της ονείρων, ένα πράγμα γίνεται ξεκάθαρο:

Μερικές φορές τα πιο γλυκά δώρα της ζωής βρίσκονται στα πιο απρόσμενα μέρη.

Η πέτρα της υπομονής - Atiq Rahimi

Ένα ιδιαίτερο βιβλίο, ένας ευρηματικός τρόπος για να περιγραφεί η ζωή μιας γυναίκας. Δεν μαθαίνουμε το όνομά της, ούτε και κάποιου από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στην ιστορία, είναι "η γυναίκα", ο "άντρας", "η θεία"...Και  η αλήθεια είναι ότι δεν έχει σημασία, στο πρόσωπό της προφανώς εκπροσωπείται μεγάλο μέρος των γυναικών που ζουν σε χώρες όπου κυριαρχούν στην καθημερινότητα οι επιταγές της Σαρία. Θα μπορούσε να είναι το Αφγανιστάν ή και όχι, ακριβώς όπως τα λέει στο οπισθόφυλλο. 

Η γυναίκα της ιστορίας λοιπόν έχει δημιουργήσει οικογένεια με τον άντρα στον οποίο την παρέδωσαν σε νεαρή ηλικία μετά από οικογενειακή συμφωνία, χωρίς φυσικά η ίδια να ρωτηθεί και χωρίς το ζευγάρι να γνωρίζεται. Τον συνήθισε όμως, είναι ο άντρας της και (μάλλον) τον αγαπά τώρα πια. Η χώρα έχει πόλεμο, εμφύλιο, και στρατιώτες των δύο πλευρών συγκρούονται έξω από την αυλή του σπιτιού. Ο άντρας της ήταν στρατιώτης "με αυτούς". Δεν λέει ποια πλευρά υποστήριζε, μπορεί να αφήνει κάποια στοιχεία εγώ όμως δεν έχω τις γνώσεις για να καταλάβω. Δεν κάνει άλλωστε διαφορά στην εξέλιξη της ιστορίας. Χτυπήθηκε σε μια μάχη  και τώρα είναι σε κώμα, ξαπλωμένος σε ένα από τα δωμάτια του σπιτιού. Και εκεί, πάνω από το κρεβάτι όπου βρίσκεται ξαπλωμένος, η γυναίκα εξομολογείται τις βασικές στιγμές της ζωής της, όσα την πλήγωσαν, κάποια όνειρα της, και όσα κράτησε μυστικά μέχρι τώρα. 

Έτσι λοιπόν, σαν να βλέπουμε θεατρικό μονόλογο και με ελάχιστες μόνο παρεμβάσεις άλλων ανθρώπων, μαθαίνουμε τη ζωή της γυναίκας και μαζί με αυτήν μαθαίνουμε κάποια στοιχεία της ζωής πολλών γυναικών στον πλανήτη μας. Και μέσα από τις σκέψεις της, την βλέπουμε να προσπαθεί να αιτιολογήσει τις συμπεριφορές των αντρών που προτιμούν να συνεχίζουν έναν πόλεμο και να αφήνουν πίσω την οικογενειακή τους ζωή. 

Δεν είναι γρήγορο, δεν υπάρχει ιδιαίτερη εξέλιξη στην πλοκή, η κατάσταση εξελίσσεται ελάχιστα. Όμως αυτό που αλλάζει και εξελίσσεται συνέχεια είναι ο τρόπος που μιλάει η γυναίκα στον σύζυγό της, το πόσο εμβαθύνει στα μυστικά της και το ποσό του ανοίγεται. 

Ένα πολύ ωραίο βιβλίο το οποίο θα μπορούσε να είναι και αληθινή ιστορία. 

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

«Ξέρεις, εκείνη την πέτρα που τη βάζεις µπροστά σου και οδύρεσαι για όλες τις συµφορές σου, όλα τα βάσανά σου, όλους τους πόνους και τις δυσκολίες σου, της εµπιστεύεσαι όλα όσα έχεις στην καρδιά και δεν τολµάς να τα αποκαλύψεις στους άλλους... Της µιλάς, της µιλάς. Και η πέτρα σε ακούει, ρουφάει τις λέξεις σου, τα µυστικά σου. Μέχρι που µια ωραία µέρα σπάει. Γίνεται θρύψαλα. Και εκείνη τη µέρα, λυτρώνεσαι απ’ όλα τα βάσανά σου, απ’ όλους τους καηµούς σου... Αυτή η πέτρα είναι η σενγκέ σαµπούρ, η πέτρα της υποµονής».

Μια γυναίκα, στο Αφγανιστάν αλλά και αλλού, ίσως, παραµένει στο πλευρό του πληγωµένου άντρα της. Κατά βάθος οι δυο αυτοί άνθρωποι δε γνωρίζονται. Οι ώρες, οι µέρες περνούν, ο πόλεµος πλησιάζει απειλητικά, η γλώσσα της γυναίκας λύνεται και αρχίζει να αφηγείται µια ζωή γεµάτη ταπεινώσεις, µε την ελπίδα µιας πιθανής λύτρωσης.

Σ’ αυτό το µοναδικό, αλληγορικό και υπέροχο βιβλίο, που τιµήθηκε µε το κορυφαίο γαλλικό βραβείο Γκονκούρ, µεταφράστηκε µε εξαιρετική απήχηση σε περισσότερες από 25 γλώσσες και έγινε, από τον ίδιο τον συγγραφέα, συγκλονιστική ταινία, ο Ατίκ Ραχίµι δίνει φωνή αλλά και πρόσωπο σε µια αξέχαστη γυναικεία µορφή και, µέσω αυτής, σε µια πλειάδα εκατοµµυρίων γυναικών που καταδικάζονται στη σιωπή.