Οστό και αγκάθι - T. Kingfisher

Τα μυθιστορήματα φαντασίας είναι δύσκολο είδος, δεν τα προτιμώ επειδή έχω την αίσθηση ότι απευθύνονται σε άλλο κοινό, πιο νεαρής ηλικίας από εμένα, νομίζω ότι μεγάλο ποσοστό αυτών είναι young adult. Το "Οστό και αγκάθι" όμως δεν είναι έτσι. Οι ήρωες όλοι είναι μεγάλης ηλικίας, η νεότερη είναι η Μάρα (η πρωταγωνίστρια) που είναι γύρω στα τριάντα. Τέλος πάντων, μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, είναι προσωπικό κόλλημα. 

Αυτό που έχει όμως μεγάλη σημασία είναι ότι το μυθιστόρημα είναι αυτοτελές. Ένα βιβλίο - μια ιστορία, τελειώνει και πάμε για άλλα. Τείνει αυτό πια να μην υπάρχει στα φαντασίας, τα περισσότερα είναι σειρές βιβλίων και εγώ δεν έχω υπομονή να περιμένω το επόμενο για να δω τι θα γίνει - χώρια που ξεχνάω όσα έχω διαβάσει. Για εμένα αυτό ήταν πολύ σημαντικό στο να επιλέξω να το διαβάσω. 

Σκοτεινή κληρονομιά - Γιώργος Αγγελίδης

 Άνετα παίρνει βραβείο για το πιο ωραίο εξώφυλλο, σωστά; Δε χορταίνω να το κοιτάω, νομίζω θα το δώσω στην κόρη μου που ζωγραφίζει όμορφα (εξαιρετικά για την ακρίβεια) για να το αντιγράψει και να το στολίσω κάπου να το βλέπω όλη την ώρα. Συγχαρητήρια στον δημιουργό, μπράβο. Και ταιριάζει κιόλας απόλυτα με το περιεχόμενο του βιβλίου. 

Το μεγαλύτερο μέρος διαδραματίζεται σε δύο χρόνους, με ισοκατανομή της ιστορίας και των σελίδων που αυτές καταλαμβάνουν. Το 1940 η ανήλικη Άννα πηγαίνει στο Μοναστήρι της Κυράς των Αγγέλων όπου πρόκειται να διαμείνει και να εργαστεί αλλά σιγά σιγά διαπιστώνει ότι τελικά είναι ένα πολύ επικίνδυνο μέρος. Το 1996 η Έμμα κληρονομεί το μοναστήρι και έρχεται με την κόρη της για να μείνουν σε αυτό. Έκπληκτη αντιμετωπίζει την εχθρότητα των κατοίκων του χωριού αλλά δεν υποχωρεί, μέχρι που διαπιστώνει τους κινδύνους που κρύβονται στο εγκαταλειμμένο οίκημα με την μεγάλη ιστορία. Ο συγγραφέας ως εισαγωγή και ως επίλογο για την ιστορία του μας μεταφέρει στο παρόν, όπου πια αποκαλύπτονται όλα τα μυστικά που ήταν κρυμμένα για σχεδόν ογδόντα χρόνια. 

Το βιβλίο των Θυρών - Gareth Brown

"Το βιβλίο των Θυρών" λοιπόν.  Νομίζω ότι κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο που απαντάει θετικά στις ερωτήσεις: "Υπάρχουν ακόμη ιδέες πρωτότυπες στη λογοτεχνία; Υπάρχει κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί;" Χώρια που έχει και πολύ ωραίο εξώφυλλο (για εμάς που είμαστε θύματα του marketing). 

Η Κάσσι είναι μια κοπέλα με απολύτως συμβατική ζωή: δουλεύει σε ένα βιβλιοπωλείο, επιβιώνει με τον μισθό της, έχει μια καλή φίλη και αγαπά πολύ το να διαβάζει βιβλία. Ξαφνικά, στα χέρια της έρχεται ένα βιβλίο μαγικό που της ανοίγει νέες πόρτες και την αναγκάζει να ζήσει μια ζωή που δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Έρχεται σε επαφή με άτομα που θα σταθούν δίπλα της και θα τη βοηθήσουν στους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει, αλλά και με ανθρώπους που ενσαρκώνουν το απόλυτο κακό και δεν θα διστάσουν να σκοτώσουν όποιον βρεθεί στο δρόμο τους. 

Όσο διάβαζα το βιβλίο μια από τις σκέψεις που κυριαρχούσε στο μυαλό μου ήταν ότι ο συγγραφέας πρέπει να πέρασε πάρα πολλές ώρες προσπαθώντας να δέσει την πλοκή. Πρώτα έκανε τον σκελετό της ιστορίας με κάθε δυνατή λεπτομέρεια και μετά ξεκίνησε να γράφει. Είναι πάρα πολλά αυτά που συμβαίνουν και θα έπρεπε να είναι πολύ δύσκολο να εξηγηθούν, όμως  προσωπικά, δεν μπορώ να βρω κανένα κενό, έχουν εξηγηθεί όλα και μάλιστα με απολύτως κατανοητό τρόπο. 

Δεν έχουμε ιδιαίτερη ανάλυση χαρακτήρων, εξάλλου το ζητούμενο στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι η πλοκή και όχι το να γνωρίσουμε τους πρωταγωνιστές. Υπάρχει επαρκής περιγραφή συναισθημάτων όταν χρειάζεται, χωρίς όμως να χαλάει η ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί. Τα τοπία περιγράφονται επαρκώς, το ίδιο και η εξωτερική εμφάνιση των ανθρώπων και των βιβλίων. Η μαγεία εμφανίζεται σε δόσεις που δεν κουράζουν, αντίθετα, όταν μπήκα στον κόσμο των "ιδιαίτερων" βιβλίων μου φαινόταν απόλυτα φυσιολογικές οι δυνάμεις που αποκτούσαν οι κάτοχοί τους. Υπάρχει και βία, κάποιες σκηνές είναι αρκετά σκληρές. 

Η ροή των γεγονότων είναι γρήγορη, συμβαίνουν πολλά και συνθέτουν μια πολύ ωραία ιστορία. Ειδικά στις αρχές που αποκαλύπτονται σταδιακά οι δυνατότητες του Βιβλίου των Θυρών και η ύπαρξη των άλλων βιβλίων, γύριζα τις σελίδες  έκπληκτη με την ιδέα που είχε ο συγγραφέας, ενθουσιασμένη με τον τρόπο που λειτουργεί η φαντασία του. Διαβάστε αν θέλετε το απόσπασμα που δίνει ο εκδοτικός αλλά μην σταθείτε εκεί, δεν είναι αρκετό για να σας βάλει στο κλίμα του βιβλίου. 

Βαθμολογία: 10/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Η Κάσσι Άντριους εργάζεται σε βιβλιοπωλείο της Νέας Υόρκης και συγκατοικεί με την καλύτερή της φίλη, την Ίζυ. Ζει μια ήσυχη ζωή, νιώθει όμως πως κάτι λείπει. Μέχρι που ένας αγαπημένος της πελάτης φέρνει ένα παλιό –και πολύ παράξενο– βιβλίο. Στην πρώτη του σελίδα υπάρχει ένα μήνυμα, γραμμένο με το χέρι: «Αυτό είναι το Βιβλίο των θυρών. Όταν το κρατάς στα χέρια σου, κάθε πόρτα είναι όλες οι πόρτες».

Η Κάσσι θα ανακαλύψει ότι πρόκειται, όντως, για ένα μαγικό βιβλίο, που χαρίζει εκπληκτικές ιδιότητες στον κάτοχό του. Σύντομα θα μάθει ότι υπάρχουν κι άλλα μαγικά βιβλία στον κόσμο, τα οποία μπορούν να κάνουν υπέροχα –αλλά και φριχτά– πράγματα. Όπου υπάρχει μαγεία, υπάρχει και δύναμη – και κάποιοι θα κάνουν τα πάντα για να την αποκτήσουν. Αίφνης, η Κάσσι, και η Ίζυ μαζί της, έρχονται αντιμέτωπες με τη βία και τον κίνδυνο. Ο μόνος που μπορεί να τις βοηθήσει είναι ένας άντρας που προσπαθεί να ξεφύγει απ’ τους δικούς του δαίμονες, αλλά διαθέτει μια ολόκληρη μαγική βιβλιοθήκη κρυμμένη στις σκιές…

Γιατί αυτό το βιβλίο είναι τόσο πολύτιμο, που κάποιοι θα σκότωναν για να τ’ αποκτήσουν.

Εκδόσεις Πατάκη

Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; - Ιωάννα Μπουραζοπούλου

Από τα πάρα πολύ καλά δυστοπικά μυθιστορήματα που έχουν περάσει από τα χέρια μου. Έχει συμβεί μια πλημμύρα ανάλογη της Βιβλικής με αποτέλεσμα πολλές χώρες να εξαφανιστούν. Στην Μαύρη Θάλασσα εμφανίζεται ένα μωβ αλάτι εξαιρετικής ποιότητας οπότε στήνεται μια αποικία με μοναδικό σκοπό την εξόρυξη του αλατιού. Οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι βαθμοφόροι βοηθοί του κυβερνήτη της αποικίας, και μόνο ένας είναι κάτοικος Παρισιού. 

Το μεγαλύτερο τμήμα της πλοκής δίνεται μέσα από αποσπάσματα επιστολών που έχουν γράψει οι άποικοι πρωταγωνιστές, τις οποίες διαβάζει ο κάτοικος του Παρισιού. Το πρόβλημα τώρα ποιο είναι: ότι οι επιστολογράφοι είναι έξι και εγώ μπλοκάρω όταν έχω να τα βγάλω πέρα με πολλά ονόματα. Κράτησα σημειώσεις σε ένα χαρτί όπου έγραψα τα ονόματα, την ιδιότητα (ή την εργασία) και ότι άλλο έκρινα βασικό και το είχα συνέχεια δίπλα μου και θα έλεγα ότι με βοήθησε πάρα πολύ μέχρι περίπου τη μέση του βιβλίου, μετά έμαθα ποιος είναι ο καθένας και δεν το χρειάστηκα ξανά. Η συγγραφέας έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στην περιγραφή των πρωταγωνιστών της, οι πράξεις και οι σκέψεις τους αναλύονται εξαιρετικά, όπως και τα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα τους. 

Η ιστορία είναι πραγματικά καλή. Σιγά σιγά μαθαίνουμε τα πάντα για τον νέο κόσμο, κυρίως για τη ζωή στην αποικία, ακριβώς όπως σταδιακά μαθαίνουμε και για το παρελθόν όλων των πρωταγωνιστών. Δεν κάνει καθόλου κοιλιά, κάθε στοιχείο είναι προσεχτικά μελετημένο και γραμμένο με τρόπο που να δένει όμορφα και σωστά με όλα τα υπόλοιπα. Θα το πω και με διαφορετικές λέξεις: η ροή είναι σταθερή, γρήγορη και εξαιρετική. Σε κάθε κεφάλαιο φαίνεται η προσοχή που έδωσε η συγγραφέας, μελέτησε καλά την πλοκή, πρόσεξε τις λεπτομέρειες και έδωσε ένα άρτιο αποτέλεσμα. 

Δεν έχει άλλα να πω, εκτός από το ότι το βιβλίο δίκαια έχει κάνει "ντόρο", είναι από τις λίγες φορές που θα συμφωνήσω με την πλειονότητα των κριτικών που μιλούν με πολύ καλά λόγια τόσο για αυτό όσο και για τις ικανότητες της συγγραφέως. Κρίμα μόνο που δεν τη γνώρισα νωρίτερα...

Βαθμολογία: 10/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Σαράντα αιώνες μετά τη βιβλική καταστροφή στα Σόδομα και τα Γόμορρα, η ίδια εκείνη γη στις όχθες της Νεκράς Θάλασσας ανοίγει και ένα μυστηριώδες βιολετί αλάτι αναβλύζει. Η εμφάνισή του αλλάζει τη γεωγραφία τριών ηπείρων και μονοπωλεί το ενδιαφέρον της αγοράς. H νέα ουσία δεν υπηρετεί, αλλά υπηρετείται. Καταδυναστεύει με τις ιδιοτροπίες της. Εθίζει με τη γεύση της. Υποδουλώνει με την αθόρυβη επιρροή της. Τα σύγχρονα Σόδομα, η "Αποικία", αποδεικνύονται πιο πανούργα και από τη βιβλική ακόμη εκδοχή τους. Μια αποπνικτική ατμόσφαιρα περιβάλλει τα καλά κρυμμένα μυστικά τους, και μόνο ένας άνθρωπος είναι σε θέση να τα ανακαλύψει: ο ανυποψίαστος Φιλέας Μπουκ, που μια νύχτα αλλιώτικη από τις άλλες θα κληθεί να λύσει το πιο σημαντικό σταυρόλεξο που επινοήθηκε ποτέ.

"Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;" Ένα φαντασμαγορικό μυθιστόρημα, ένα συνεχές διανοητικό παιχνίδι, μια ανεπανάληπτη αλληγορία για το φόβο, την αμαρτία και την ενοχή, που ενεδρεύουν στους υγρούς δρόμους του "παραθαλάσσιου" Παρισιού, αλλά και στους σκοτεινούς διαδρόμους της ανθρώπινης συνείδησης.

Η νύχτα των μαγισσών - Gustav Meyrink

"Η νύχτα των μαγισσών" μπορεί άνετα να μπει στο ράφι με τα παλιά, κλασικά "γοτθικού τύπου" μυθιστορήματα. Διαδραματίζεται στην Τσεχία, στην Πράγα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με τον συγγραφέα να δημιουργεί ένα σκηνικό με  κάστρα και πύργους μέσα στο οποίο κινούνται οι πρωταγωνιστές του. Αίθουσες σκοτεινές, γεμάτες με πορτρέτα, κεριά και καθρέπτες και χώροι που στο παρελθόν φιλοξένησαν νεκρούς φυλακισμένους ή τρελούς προγόνους των πρωταγωνιστών. Και σα να μη φτάνουν όλα αυτά, πλησιάζει η βαλπούργεια νύχτα κατά την οποία τα πνεύματα των νεκρών μπορούν να επισκεφτούν τον κόσμο των ζωντανών και να στοιχειώσουν τα σώματα των απογόνων τους. Αυτή είναι περίπου η υπόθεση του βιβλίου.

Η γραφή του συγγραφέα είναι σε κάποια σημεία πολύ συμπυκνωμένη (βασικά εννοώ ότι είναι το αντίθετο του "απλοϊκή"). Δε συμβαίνει σε όλο το βιβλίο, απλά κάποιες στιγμές έπρεπε να είμαι πολύ συγκεντρωμένη για να μη μου ξεφύγει κάτι αφού κάθε πρόταση έφερνε νέα δεδομένα. Δεν είχα πρόβλημα να παρακολουθήσω την πλοκή αλλά χρειάστηκε να ξαναδιαβάσω κάποιες προτάσεις για να είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα όλα όσα θέλει να μου πει ο συγγραφέας. Για παράδειγμα ο μονόλογος του Ζρτσάντλο: δυσκολεύτηκα λίγο να τον παρακολουθήσω και αυτό γιατί σχεδόν σε κάθε πρόταση έλεγε σημαντικά πράγματα που έχουν σημασία και εξηγούσε πολλά. Επίσης (και αναφέρομαι κυρίως σε όσους δεν έχετε διαβάσει κλασική λογοτεχνία), να ξέρετε ότι η εξέλιξη είναι αργή, ο τρόπος που περιγράφεται η ιστορία δεν έχει πολλά κοινά με αυτόν των σύγχρονων μυθιστορημάτων, ιδιαίτερα όσον αφορά τον ρυθμό εξέλιξης. 

Στον αντίποδα όσων λέω παραπάνω, βρίσκεται το εξαιρετικό χιούμορ που είναι διάσπαρτο σε πολλά σημεία του μυθιστορήματος. Οι περιγραφές των εσωτερικών χώρων είναι επίσης εξαιρετικές, το ίδιο και των πινάκων και γενικά όπου χρειάστηκε περιγραφή ήταν πολύ καλή. Η ατμόσφαιρα που δημιούργησε ο συγγραφέας είναι καταπληκτική, με μετέφερε σε κρύες αίθουσες πέτρινων κάστρων, γεμάτες σκιές και σκοτεινά σημεία. Γενικά, είναι λίγο σαν να βλέπεις έναν εφιάλτη, όσα συμβαίνουν και ο τρόπος που συμβαίνουν θυμίζει άσχημο όνειρο. Ατμοσφαιρικό, χωρίς ανάλυση χαρακτήρων ωστόσο οι πρωταγωνιστές είναι από αυτούς που πιστεύω θα μου μείνουν στο μυαλό. Αν υποθέσουμε δηλαδή ότι θα θυμάμαι τα ονόματά τους τα περισσότερα από τα οποία δεν έχω ξανακούσει. 

Κλείνοντας να πω ότι καταλαβαίνω για ποιο λόγο απαγορεύτηκε, την εποχή που γράφτηκε θα μπορούσε να θεωρηθεί δογματικό και θρησκευτικά προκλητικό, σήμερα όμως δε νομίζω ότι μπορεί να προκαλέσει ιδιαίτερα σε αυτόν τον τομέα. Επίσης, βρήκα την εικονογράφηση εξαιρετική ιδέα, απόλυτα ταιριαστή με το πνεύμα και την ατμόσφαιρα της ιστορίας.

Βαθμολογία: 6/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ένα απαγορευμένο βιβλίο φαντασίας με φόντο τη Βοημία στα τέλη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, που απετέλεσε σταθμό στη λογοτεχνία του φανταστικού!

Στη σκιά ενός κάστρου της Βοημίας, στα τέλη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, λαμβάνει χώρα μια σειρά από φαντασμαγορικές καταστάσεις, όλες κατά τη διάρκεια της λεγόμενης Βαλπούργειας Νύχτας.

Τη βραδιά αυτή το διαχωριστικό πέπλο μεταξύ των κόσμων αδυνατίζει και τα πνεύματα των νεκρών επιτρέπεται να το διασχίσουν. Η νύχτα μετατρέπεται σε ένα όργιο απελευθέρωσης και τρόμου, μια στιγμή κατά την οποία ο κόσμος ανατρέπεται και ο υπηρέτης και ο αφέντης μπορούν να αλλάξουν προσωρινά θέσεις.

Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου στοιχειώνονται από τους δικούς τους προγόνους, με τους νεκρούς να επιστρέφουν συμβολικά και κυριολεκτικά σε μια αλλόκοτη ιστορία επανάστασης και νεκρομαντείας.

Οι αριστοκράτες, έρμαια του νοσηρού παρελθόντος τους, περικυκλώνονται από επαναστάτες των οποίων το μόνο κίνητρο είναι η απληστία. Ο ανόητος του χωριού δίνει τον ρυθμό με τύμπανο φτιαγμένο από ανθρώπινο δέρμα. Το πλήθος ξεχύνεται στους δρόμους της Πράγας και οι δαιμονισμένοι βαδίζουν για να στέψουν έναν φτωχό φοιτητή Αυτοκράτορα του Κόσμου.

Είναι το Μαύρο Σάββατο των Μαγισσών. Μια βραδιά όπου κάθε κανονικότητα παραδίδεται στην οργιαστική μέθη μιας αλλοπρόσαλλης μεταμόρφωσης…

Από τον συγγραφέα του Γκόλεμ, σε πρώτη μετάφραση στα ελληνικά, ένα έργο που αποτέλεσε σταθμό στην λογοτεχνία του φανταστικού, το οποίο είχε απαγορευτεί από τους Γερμανούς Ναζί.

Η Αμάρι και ο μεγάλος αγώνας - Μπ. Μπ. Άλστον

Η Αμάρι και ο μεγάλος αγώνας είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς και όπως φαντάζεστε μας περιγράφει το δεύτερο καλοκαίρι της Αμάρι στην Ακαδημία ως εκπαιδευόμενος πράκτορας.

Αυτή τη φορά όλα είναι γνωστά, η Αμάρι ξέρει τι την περιμένει και το Υπερφυσικό δεν την τρομάζει. Φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει η σεζόν με ηρεμία, αφού όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο "ένα μυστηριώδες γεγονός" γίνεται η αφορμή να στραφούν όλα τα πλάσματα του υπερφυσικού κόσμου εναντίον των μάγων και η Αμάρι για άλλη μια φορά πρέπει να παλέψει για να αποδείξει την αθωότητά της. Ταυτόχρονα, καλείται να συμμετάσχει στον Μεγάλο Αγώνα, ο νικητής του οποίου θα στεφθεί αρχηγός και ο ηττημένος θα χάσει τα πάντα, και πρώτα απ' όλα τη μαγεία του. 

Βρήκα και αυτό το βιβλίο πολύ ωραίο, μου άρεσε εξίσου με το πρώτο της σειράς: Η Αμάρι και οι αδερφοί της νύχτας. Οι μορφές των υπερφυσικών πλασμάτων περιγράφονται εξαιρετικά, ο συγγραφέας κατάφερε και μου μετέφερε την εικόνα όπως την δημιούργησε η φαντασία του. Οι δοκιμασίες του μεγάλου αγώνα επίσης μου άρεσαν πολύ, νομίζω ότι ήταν αρκετά πρωτότυπες και σίγουρα οι περιγραφές είναι αρκετά έντονες ώστε να κρατήσουν απορροφημένο ένα παιδί χωρίς να το τρομάξουν. Και περιμένω να δω πώς θα εξελιχθεί στο μέλλον η σχέση της Αμάρι με τον Ντίλαν και τους υπόλοιπους συμμαθητές της. 

Με λίγες λέξεις: είναι γρήγορο, πολύ καλογραμμένο, ίσως λίγο πιο συναισθηματικό από τον πρώτο τόμο αλλά εξίσου γοητευτικό. Αυτονομείται πια εντελώς, έχει βρει το δικό του ύφος και δεν θυμίζει καθόλου Χάρι Πότερ. Επίσης, οι ήρωες που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας, ειδικά οι ανήλικοι, είναι πολύ συμπαθητικοί αν και τελείως διαφορετικοί ως χαρακτήρες μεταξύ τους. 

Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορεί να διαβαστεί χωρίς να προηγηθεί το πρώτο βιβλίο, κάνει κάποιες αναφορές στα πολύ βασικά στοιχεία της ιστορίας αλλά δεν αρκούν για να μπεις στο πνεύμα οπότε δεν θα το συνιστούσα. Επίσης, σίγουρα υπάρχει κι άλλος τόμος (τελειώνει απότομα) και τον περιμένουμε εναγωνίως. 

Και κάτι τελευταίο: νομίζω ότι δεν θα υπάρχει τρόπος να ξεκολλήσετε εύκολα τα παιδιά σας από το βιβλίο- ειδικά όταν θα διαβάζουν σκηνές δράσης, οπότε φροντίστε να έχουν λίγο χρόνο μπροστά τους. Και διαβάστε το κι εσείς, μη διστάσετε, σε εμένα άρεσε πολύ. 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Η ΑΜΑΡΙ ΠΙΤΕΡΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ.

Αφού βρήκε τον αδελφό της και έσωσε ολόκληρο τον υπερφυσικό κόσμο, το δεύτερό της καλοκαίρι στην Υπηρεσία Υπερφυσικών Υποθέσεων θα είναι παιχνιδάκι – σωστά;

Τα πράγματα όμως δεν πάνε όπως τα ονειρεύεται. Ένα μυστηριώδες γεγονός διχάζει τον υπερφυσικό κόσμο, ο οποίος θεωρεί υπεύθυνο γι’ αυτό τους μάγους. Τότε είναι που επιστρέφει ένας γνώριμος εχθρός, για να καταλάβει την εξουσία, και πυροδοτείται μια αρχαία, μαγική δοκιμασία, προκειμένου να αναδειχθεί ο αρχηγός των μάγων.

Ο Μεγάλος Αγώνας κρύβει μυστήρια και θανάσιμους κινδύνους, αλλά, αν η νίκη είναι η μόνη ελπίδα της Αμάρι να σπάσει την κατάρα του αδελφού της, γίνεται να μη συμμετάσχει;

Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ Ο ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΩΝΑ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ.

Παιδικά τραγουδάκια - Μαρία Ράπτη

Εμπνευσμένη από ένα πραγματικό γεγονός η συγγραφέας μας έδωσε ένα πολύ ωραίο βιβλίο μυστηρίου με γρήγορη πλοκή που σε απορροφά. Η ιστορία διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1970 σε ένα μικρό απομονωμένο ορεινό χωριό. Η Λίζι, νεαρή καθηγήτρια από τη Χαλκιδική, αποδέχεται ένα πολύ δύσκολο έργο: καλείται να αναλάβει τη θέση της Διευθύντριας και να κάνει τις απαιτούμενες ενέργειες προκειμένου  να λειτουργήσει ένα νέο σχολείο που θα έχει τη δυνατότητα να φιλοξενεί κιόλας τους μαθητές του. Ο χώρος υπάρχει ήδη: ένα μοναστήρι του οποίου η λειτουργία έχει ανασταλεί πριν αρκετά χρόνια, με το υπουργείο να έχει ήδη φροντίσει να υπάρχει ένα συνεργείο που επιμελείται την ανακαίνιση των χώρων. Ε, κάντε μόνοι σας την εικόνα: βουνό, απομόνωση, χειμώνας με τα ατέλειωτα βράδια του και μια γυναίκα μόνη της σε έναν αχανή, σκοτεινό, κρύο χώρο. Έτοιμο το σκηνικό.

Δεν μπορώ να πω ότι με τρόμαξε πολύ, σίγουρα όμως δεν θα ισχυριστώ ότι με άφησε αδιάφορη. Η συγγραφέας κατάφερε και δημιούργησε μια αγχωτική ατμόσφαιρα, είχα συνέχεια την αίσθηση ότι κάτι άσχημο θα συμβεί στην επόμενη σελίδα, και κάθε φορά που όντως συνέβαινε κάτι απρόοπτο ταραζόμουν. Σ' αυτό βοήθησε πολύ και η εξαιρετική περιγραφή των χώρων, με τις εικόνες να δημιουργούνται πανεύκολα στο μυαλό μου.

Η Λίζι, η πρωταγωνίστρια, είναι μια πολύ συμπαθητική και καθημερινή προσωπικότητα, θα μπορούσε να είναι η καθεμιά από εμάς. Μου άρεσε, βρίσκω ότι πολλά από όσα μας διηγείται για το παρελθόν της έχουν σοβαρά μηνύματα να μεταφέρουν. Επίσης, μου θύμισε λίγο τους πρωταγωνιστές των αμερικάνικων ταινιών θρίλερ που όταν είναι μόνοι τους σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι και ακούν έναν ήχο πηγαίνουν να δουν τι είναι αντί να κάτσουν μέσα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο και να μπουν κάτω από ένα πάπλωμα (που ως γνωστόν προσφέρει απόλυτη ασφάλεια και προστασία 😉 ) Δεν το λέω για κακό, αντίθετα μου άρεσαν οι εικόνες που μας περιγράφει η συγγραφέας όσο η Λίζι κινείται μέσα στο σκοτάδι και το κρύο.

Βρήκα πάρα πολύ δυνατή την ιστορία με τα πλάγια γράμματα, ήταν πολύ έξυπνη ιδέα και η άψογη εκτέλεσή της πρόσθεσε πολλά στο βιβλίο. Μου άρεσαν επίσης πολύ τα ποιηματάκια που υπάρχουν στην αρχή κάθε κεφαλαίου, ταιριάζουν με την πλοκή και την ατμόσφαιρα. Δεν είμαι σίγουρη αν μου άρεσε το τέλος, με ξάφνιασε λίγο...σίγουρα όμως ταίριαζε με την ιστορία.

Όσον αφορά τον τρόπο γραφής, ενώ στην αρχή με ξένισε μετά από λίγες σελίδες μου άρεσε πολύ. Περιστασιακά, στην ίδια πρόταση επαναλαμβάνει τις ίδιες λέξεις με λίγο διαφορετική σύνταξη, να, όπως στην ακόλουθη πρόταση:

 Μόνο το χαμόγελο, εκείνο το χαμόγελο, το χαμόγελό του.

Τι παράξενο. Να το πάλι εκείνο το χαμόγελο. 

Αφού το συνήθισα μου άρεσε πολύ, βρίσκω ότι έδινε με εξευγενισμένο τρόπο ένταση στο κείμενο, ενώ ταυτόχρονα μου θύμιζε λίγο από διήγηση παραμυθιού. Μπράβο της, το χάρηκα, έχει ένα δικό της, ολόδικό της ύφος να διηγείται. Μπράβο της, το χάρηκα, έχει ένα δικό της, ολόδικό της ύφος να διηγείται.

Ελπίζω να δούμε πολλά βιβλία ακόμη στο μέλλον από τη συγγραφέα, χάρηκα που την γνώρισα.

Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Δεκέμβριος 1975

Η Λίζυ, μια νεαρή εκπαιδευτικός, φτάνει σε μια ορεινή περιοχή της ελληνικής επαρχίας, με στόχο να μετατρέψει ένα παλιό μοναστήρι σε πρότυπο σχολείο.

Καθώς ο χειμώνας περικυκλώνει το βουνό, μια σειρά από ανεξήγητα, ανατριχιαστικά γεγονότα βάζουν την ίδια –αλλά και όλο το έργο– σε κίνδυνο, ενώ, καθώς περνούν οι μέρες, οι άνθρωποι γύρω της φαίνονται όλο και πιο ύποπτοι.

Η Λίζυ πρέπει να προλάβει να ανακαλύψει την αλήθεια, πριν η ιστορία της γίνει τραγουδάκι, σαν αυτά που σιγοψιθυρίζουν τα παιδιά για να τρομάζουν…

Αν ήξερε για πού κινούσε, να πετρωθεί θα προτιμούσε.

Να πετρωθεί και να βουλιάξει, παρά εκεί μέσα να κοιτάξει.

Η Αμάρι και οι αδερφοί της νύχτας - B. B. Alston

Η Αμάρι και οι αδερφοί της νύχτας. Βιβλίο κατάλληλο για αναγνώστες άνω των 10 ετών, το οποίο απόλαυσα αληθινά και εγώ που είμαι ενήλικη. Η αλήθεια είναι ότι η κόρη μου επέμενε να το διαβάσω και μάλιστα αρκετά φορτικά, οπότε το ξεκίνησα για να της κάνω το χατίρι αλλά τελικά μάλλον πρέπει να αρχίσω να εμπιστεύομαι το γούστο της στα βιβλία.  

Η Αμάρι είναι 12 ετών, ζει σε γκέτο και υφίσταται καθημερινά τις ειρωνείες και την καταπίεση των πλουσίων συμμαθητριών της. Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια εύκολη οδός διαφυγής, μέχρι τη μέρα που την επισκέπτεται στο σπίτι της ένας άντρας που έχει ένα μήνυμα για αυτήν. Ε, κάπως έτσι ξεκινά μια περιπέτεια που θα αλλάξει τη ζωή της.

Αν σας θυμίζει κάτι από Χάρι Πότερ είναι μάλλον φυσιολογικό, πιστεύω πως ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από αυτόν. Υπάρχουν και κάποιες ομοιότητες (αν και οι διαφορές είναι πάρα πολλές). Η βασική δομή για παράδειγμα είναι παρόμοια αφού η Αμάρι μεγαλώνει χωρίς να γνωρίζει τίποτα για την ύπαρξη του υπερφυσικού κόσμου και ξαφνικά καλείται να ανταγωνιστεί άλλα παιδιά που μεγάλωσαν γνωρίζοντας τα πάντα για αυτόν. Εννοείται επίσης ότι υπάρχει και κάποιος κακός μάγος και εδώ - αν και είναι πιο προσιτός από τον Βόλντεμορτ. Η υπόλοιπη ιστορία όμως διαφέρει αρκετά, το περιβάλλον είναι πιο ανταγωνιστικό και η ανάμειξη των "ενηλίκων" πιο έντονη σε όλη την πλοκή. Επίσης, ο συγγραφέας καταφέρνει να δώσει ιδιαίτερο βάρος σε αξίες όπως η αγάπη, η φιλιά, η ανάγκη για αποδοχή, η καλοσύνη και άλλα τέτοια. 

Μου άρεσε πολύ.  Δεν αγχώθηκα φυσικά σε κανένα σημείο, αποροφήθηκα όμως πολύ σε όλα τα σημεία δράσης. Πιστεύω ότι εξ ίσου εύκολα με εμένα θα απορροφηθούν και τα παιδιά σας. Επίσης, δεν εντόπισα κάτι που θα μπορούσε να αγχώσει ένα μικρό παιδί, οπότε όντως είναι κατάλληλο για δεκάχρονα. Αλλά και για ενηλίκους είναι εξαιρετικό, χρειάστηκε κάνα δυο φορές να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι διαβάζω παιδικό βιβλίο και αυτό σε στιγμές που έβρισκα μη αναμενόμενες τις αντιδράσεις των ενηλίκων πρωταγωνιστών. Μπράβο του, μακάρι να έχει ωραία έμπνευση και να βγάλει πολλά βιβλία με τους ίδιους πρωταγωνιστές. 

Βαθμολογία: 9/10 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Η ΑΜΑΡΙ ΠΙΤΕΡΣ ξέρει τρία πράγματα. Ο αδελφός της, ο Κουίντον, αγνοείται. Κανείς δε μιλά γι’ αυτό. Η μυστηριώδης δουλειά του κρύβει κάποιο στοιχείο…

Όταν την καλούν για μια συνέντευξη στην Υπηρεσία Υπερφυσικών Υποθέσεων, η Αμάρι είναι σίγουρη πως της δίνεται η ευκαιρία να τον σώσει. Όμως, θα χρειαστεί πρώτα να συνηθίσει στο νέο περιβάλλον της Υπηρεσίας, όπου υπάρχουν γοργόνες, εξωγήινοι και μάγοι, ενώ η συγκάτοικός της είναι δρακάνθρωπος. Η Αμάρι πρέπει να συναγωνιστεί παιδιά που είναι εξοικειωμένα με τον υπερφυσικό κόσμο όλη τους τη ζωή. Όμως, με τους συμμαθητές της να την αποφεύγουν και με έναν πανίσχυρο μάγο να απειλεί αυτόν τον κόσμο, η Αμάρι δεν έχει νιώσει ποτέ τόσο μόνη. Ωστόσο, αν δεν περάσει τις τρεις δοκιμασίες, ίσως να μην ανακαλύψει τι συνέβη στον Κουίντον. Για να σώσει τον αδελφό της, η Αμάρι πρέπει ν’ αγωνιστεί όσο ποτέ άλλοτε…

Αργότερα - Stephen King

Όσο περνάνε τα χρόνια μαλακώνει τελικά και αυτός. Καλό σαν ιστορία, διαβάζεται εύκολα και έχει αρκετό ενδιαφέρον. Όμως μέχρι εκεί. Νομίζω σε λίγες μέρες δεν θα θυμάμαι και πολλά, και αυτό δεν είναι καλό για τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Αν σκεφτείς ότι θυμάμαι εικόνες από άλλα βιβλία του όπως τις δημιούργησα στο μυαλό μου όταν τα διάβαζα προ εικοσαετίας, καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ να κατατάξω το συγκεκριμένο βιβλίο στα "καλά του". *

Δεν δημιουργεί έντονα συναισθήματα, δεν τρομάζει και σίγουρα δεν δημιουργεί εφιάλτες, παρότι λέει ξανά και ξανά μέσα ότι πρόκειται για ιστορία τρόμου. Δεν πολυλογεί, δεν φλυαρεί (όπως κάνει στα παλιά κλασικά του έργα) και λείπουν οι λεπτομέρειες στις περιγραφές. Κατά τ΄ άλλα καλό είναι.  

* Θυμάμαι κάτι με μια απλώστρα και κάτι πράσινο που φωσφορίζει, όπως και τον βασικό σκελετό της ιστορίας στους "Νυχτερίτες". Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω...... Την κυρία με την αρθρίτιδα στο "Χρήσιμα αντικείμενα" (νομίζω) και τον πόνο που ένιωθε...... Ή ήταν στο "Αϋπνία"; Την κοπέλα που έθαβε τον πατέρα της (ή και τους δυο γονείς της;;;) στο "Κοράκι" και το πόσο πετυχημένες ατάκες είχε το συγκεκριμένο βιβλίο. ...Τον αστυνομικό που έβαλε στο περιπολικό την οικογένεια και εμβόλιμα σε όσα τους έλεγε είπε "Θα σας σκοτώσω", νομίζω στο Ντεσπερέισον...Όλη τη βασική πλοκή  του "Ρόουζ Μάντερ", κι ας μην είναι τρομαχτικό. Την κοπέλα με τις χειροπέδες στο "Παιχνίδι του Τζέραλντ". Και αυτά τα διάβαζα φοιτήτρια, τελείωσα τις σπουδές μου το 2002, αρχές του έτους. 

Πιο πρόσφατα; Υπάρχει περίπτωση γονιός να ξεχάσει συγκεκριμένες σκηνές από το "Κούτζο"; Προσωπικά το διάβασα ελεύθερη, όμως δυστυχώς πολλές σκηνές μου ήρθαν στο μυαλό όταν γέννησα. Το ίδιο ακριβώς έγινε και με το "Νεκροταφείο Ζώων", με συγχωρείτε που δεν θυμάμαι την λανθασμένη ορθογραφία με την οποία κυκλοφορεί. 

Ε, τέτοιες σκηνές που καταγράφονται στο μυαλό σου και δυστυχώς επανέρχονται όταν (δεν) πρέπει δεν υπάρχουν σε αυτό. Αυτά, όσοι γνωρίζετε τον συγγραφέα καταλάβατε.

Βαθμολογία: Ξέρω 'γω; βάλε ένα 5/10, άντε 6/10 γιατί διαβάζεται εύκολα.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Μερικές φορές, ενηλικίωση σημαίνει να μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις τους δαίμονές σου.
Το μόνο που θέλει ο Τζέιμι Κόνκλιν είναι μια συνηθισμένη παιδική ηλικία. Όμως ο Τζέιμι δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδί. Γεννημένος με μια αφύσικη ικανότητα, την οποία η μητέρα του τον πιέζει να κρατήσει κρυφή, μπορεί να βλέπει ό,τι δεν μπορούν να δουν οι άλλοι και να μαθαίνει πράγματα που δεν μπορούν να μάθουν οι άλλοι. Όταν μια ντετέκτιβ της αστυνομίας της Νέας Υόρκης τον εμπλέκει στην καταδίωξη ενός δολοφόνου, ο Τζέιμι ανακαλύπτει ότι το τίμημα για την ξεχωριστή αυτή ικανότητά του είναι μεγαλύτερο απ’ όσο φανταζόταν.
Mια τρομακτική και συγκινητική ιστορία της χαμένης αθωότητας και των δοκιμασιών που ελέγχουν την ικανότητά μας να διακρίνουμε το καλό από το κακό, το Αργότερα είναι μια δυνατή, επίμονη και αλησμόνητη διερεύνηση της ψυχικής δύναμης που πρέπει να διαθέτει κανείς για να αντισταθεί στο κακό, σε όλες του τις μορφές.

Εφιάλτες (η τριλογία) - Άρτεμις Βελούδου - Αποκότου

Οι εφιάλτες λοιπόν. Τρία βιβλία που δεν διαβάζονται αυτόνομα, το καθένα αποτελεί συνέχεια και προαπαιτούμενο του άλλου. Κατευθείαν θα πω ότι μου άρεσε πολύ, ικανοποίησε την διάθεση που είχα εκείνη τη στιγμή να διαβάσω ένα καλό βιβλίο φαντασίας (και όταν λέω "στιγμή" εννοώ τις περίπου δύο εβδομάδες που μου πήρε για να διαβάσω όλη την τριλογία). Η συγκεκριμένη τριλογία τα είχε όλα: μύθους, θρύλους, αίμα, φαντάσματα, δαίμονες, παραφυσικά φαινόμενα. Ε, είχε και έρωτες, ειδύλλια, οικογενειακά προβλήματα και άλλα τέτοια, με κάποιον όμως τρόπο αποδεικνύεται ότι όλα αυτά τα γλυκανάλατα χρειάζονται για την εξέλιξη της ιστορίας. 

Στο πρώτο βιβλίο έχουμε το στήσιμο της υπόθεσης. Τολμώ να πω ότι είναι μια εκτεταμένη εισαγωγή, μια γνωριμία με τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών, την οποία πρέπει να διαβάσεις για να προχωρήσεις στο δεύτερο βιβλίο. Υπάρχουν πολλοί διάλογοι, πολλές κουβέντες κυρίως ανάμεσα στον Ρέιμοντ και την Ονόρα (τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές) που λίγο ένιωσα ότι καθυστερούσαν την πλοκή, ενώ το ειδύλλιο μεταξύ τους εξελίσσεται αργά αργά. Εκτός όμως από όλα αυτά, εμφανίζονται και κάποια λίγα στιγμιότυπα από τον μυστηριώδη φανταστικό κόσμο που έχει στήσει η συγγραφέας για εμάς.

Τα άλλα δυο βιβλία είναι από τα λίγα που κατάφερα να βρω στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας που ασχολούνται με φαντάσματα και με ικανοποίησαν τόσο πολύ. Ο τρόπος γραφής αλλάζει, το ίδιο και η ταχύτητα με την οποία κινείται η ιστορία. Το σκηνικό είναι κατά κύριο λόγο σκοτεινό, νέα πρόσωπα μπαίνουν και συστήνονται και γενικά τα πράγματα αγριεύουν. Οι εφιάλτες του Ρέι γίνονται πιο έντονοι, πιο συχνοί και έχουν πολλές φορές  απρόβλεπτες συνέπειες. Υπάρχουν επίσης σκηνικά που είναι πολύ ατμοσφαιρικά, η συγγραφέας δημιουργεί εικόνες με καλύτερο τρόπο απ΄ ότι μια ταινία. Και πάνω απ' όλα αυτά, οι σκοτεινές υπάρξεις από τον άλλο κόσμο αναλαμβάνουν μεγάλο ρόλο στην ιστορία. Οι πρωταγωνιστές πια ψάχνουν να τις βρουν και έρχονται σε επαφή συνέχεια μαζί τους, με όσους τρόπους μπορεί να φανταστεί κάποιος. Αναβίωση θρύλων, παραφυσικά φαινόμενα, επικλήσεις πνευμάτων και ότι άλλο μπορεί να θελήσει κάποιος είναι μέσα, εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που να μου έλειψε.

Πραγματικά δεν το περίμενα να μου αρέσει τόσο, είναι σίγουρα ένα έργο (τρίτομο) που αξίζει να διαβάσει όποιος αρέσκεται στις μεταφυσικές ιστορίες, όσο και αν του φανεί συγκριτικά υποτονικό το πρώτο μέρος. Έξτρα μπόνους στη συγγραφέα για το χιούμορ σε κάποιους διαλόγους που άλλαζαν όλη την ατμόσφαιρα και αρκετές φορές με κάνανε να χαμογελάσω εύθυμα.

Βαθμολογία (για την τριλογία): 9/10


Το οπισθόφυλλο των βιβλίων: (ΠΡΟΣΟΧΗ, ΤΑ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΑ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΣΠΟΪΛΕΡ)


Εφιάλτες #1: Συμβόλαιο ψυχής


Ο Ρέιμοντ ήταν επικίνδυνος. Τουλάχιστον ως τέτοιον τον αντιμετώπιζαν όλοι γύρω του. Ο ίδιος θεωρούσε τη ζωή του τέλεια έτσι όπως ζούσε στα άκρα, χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις. Όταν όμως έφτασε στο κατώφλι του θανάτου μια μοιραία νύχτα, ανέλαβε η οικογένεια του τα ηνία. Έπειτα από τον αγώνα της απεξάρτησης βρέθηκε εξορισμένος σ ένα ζοφερό χωριό, υπό την κηδεμονία των παππούδων του.

Εγκλωβισμένος στο Ντάνγουϊτς, ξεκινάει πάλι από την αρχή. Αλλάζοντας τον τρόπο ζωής του, οδηγείται σταδιακά στο να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό. Η Ονόρα, ένα μυστήριο κορίτσι, εισβάλλει στη ζωή και το μυαλό του. Για κάποιο λόγο νιώθει να τη μισεί, αλλά σύντομα του γίνεται εμμονή καθώς προσπαθεί να σηκώσει το πέπλο της μυστικοπάθειας της, και να ανακαλύψει την αλήθεια για τη ζωή της. Ανεξήγητα γεγονότα προηγούνται πάντα της παρουσίας της, και ο Ρέιμοντ ήθελε πάση θυσία να ικανοποιήσει την περιέργεια του. Πλησιάζοντας την όμως εμπλέκεται σε έναν συναισθηματικό πόλεμο, που αντιστρέφει τους όρους της γνωριμίας τους και τα κίνητρα της αναζήτησης του.

Στη νέα αυτή διαδρομή, θρύλοι και μύθοι αποδεικνύονται αληθινοί, η ομίχλη δεν είναι πάντα τόσο αθώα, και τα φαινόμενα μονίμως απατούν την αντίληψη. Ο Ρέιμοντ έμπλεξε σε μια περιπέτεια η οποία τον ταξίδεψε σ έναν κόσμο που ποτέ δεν φανταζόταν ότι υπάρχει, και δεν χρειάστηκε να κάνει βήμα παραπέρα από τον δικό μας για να τον αντικρύσει. Έμαθε με τον χειρότερο τρόπο ότι δεν υπάρχουν όρια σ αυτά που μπορείς να κάνεις, για να σώσεις αυτόν που αγαπάς. Και ανακάλυψε πως ο καθρέφτης της ψυχής μας, είναι εκείνος που μας κάνει να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι.


Εφιάλτες #2: Ψευδαίσθηση


«Ήταν πλέον αργά για να σώσω τη ζωή της. Η υπόσχεση μου όμως, αφορούσε την ψυχή της.»

Η εκπνοή του καλοκαιριού βρίσκει τον Ρέιμοντ Κνάιτ στο Ντάνγουιτς με επώδυνες αναμνήσεις, και εξίσου δυσάρεστες επιλογές. 

Είτε θα άφηνε πίσω του το παρελθόν –για μια ακόμη φορά, είτε θα του επέτρεπε να τον κατασπαράξει, ψυχικά και σωματικά.

Έχοντας χάσει την Ονόρα, αποφασίζει να εκπληρώσει την υπόσχεση που είχε δώσει: Θα έσωζε την ψυχή της αγαπημένης του, έστω κι αν έπρεπε να βουτήξει ο ίδιος στην κόλαση για χάρη της.

Ξεκινάει, εκούσια πλέον, το ταξίδι του στον κόσμο των πνευμάτων με νέους και απρόσμενους συμμάχους στο πλευρό του. Και ακροβατώντας στα όρια της τρέλας θα φτάσει σε μια τρομερή ανακάλυψη, που θα γκρεμίσει όλα όσα ως εκείνη τη στιγμή θεωρούσε δεδομένα.


Εφιάλτες #3: Αποδέσμευση


Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια όμορφη κοντέσα με μαλλιά κόκκινα σαν τη φωτιά, σ’ ένα τόπο παραδεισένιο. Ώσπου εισέβαλαν εχθροί, και τον κατέκτησαν. Θάνατος, αρρώστιες και πείνα χτύπησαν ανελέητα τον λαό της. Για να τους σώσει, η νεαρή κοντέσα υπέγραψε ένα συμβόλαιο με δύο σκοτεινούς Επισκέπτες, αντάλλαξε την ψυχή της με την ευημερία των κατοίκων της περιοχής. Προκειμένου να μη θυσιαστεί, ένας ιππότης πάλεψε για εκείνη. Και έχασε το μυαλό του. Χρόνια μετά, ένας άλλος άντρας θα θυσίαζε αθώες ψυχές, σε αντάλλαγμα αυτής της αγαπημένης του. Και κάποιος άλλος θα στοίχειωνε τη γη, θα περιπλανιόταν σαν σκιά, θα επιβίωνε σαν φωνή, για να διεκδικήσει τη γαλήνη της δικής του αγαπημένης. Εκείνο το πρώτο συμβόλαιο ψυχής, δεν πληρώθηκε ποτέ. Και σαν κατάρα κυνηγάει μια ολόκληρη γραμμή αίματος, αιώνες τώρα.
Αυτό δεν είναι ένα παραμύθι, όχι τουλάχιστον για τον Ρέιμοντ Κνάιτ. Είναι ένας εφιάλτης που έγινε πραγματικότητα, μόλις ήρθε η ώρα να κάνει τη δική του επιλογή. Από την αρχή ήταν δεδομένο, πως ο δρόμος για την σωτηρία της Ονόρα απαιτούσε την αυταπάρνησή του, ίσως ακόμη και τον θάνατό του.
Στο συναρπαστικό τέλος της τριλογίας, οι πρωταγωνιστές ξεκινούν ένα κυνήγι φαντασμάτων στην Ιρλανδία, προκειμένου να βρουν τη λύση στην κατάρα που τους απειλεί. Έρχονται αντιμέτωποι με στοιχειά, κακόβουλα πνεύματα και δαίμονες, με κάθε μυστικό που αποκαλύπτεται να τους φέρνει όλο και πιο κοντά σε θανάσιμο κίνδυνο. Ο Ρέιμοντ και η Ονόρα, μαζί αυτή τη φορά, καλούνται να δώσουν την πιο σημαντική μάχη στη ζωή τους ως τώρα∙ αυτή απέναντι στον ίδιο τον φόβο.

Έρεβος - Ursula Poznanski

Μερικές φορές κάποια βιβλία αποδεικνύονται εξαιρετικά ευχάριστες εκπλήξεις, και το Έρεβος σίγουρα είναι μια τέτοια περίπτωση. Εφηβικό υποτίθεται, και σίγουρα είναι αφού όλοι οι πρωταγωνιστές είναι μαθητές ακόμη, αλλά μια χαρά το διάβασα και εγώ που έφηβη ήμουν προ πάρα πολλών ετών. Σύγχρονο, γρήγορο και σκοτεινό όταν πρέπει, μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που μετέφερε στο χαρτί ολόκληρο τον κόσμο ενός παιχνιδιού. Μου θύμισε τις μέρες που στα νιάτα μου αντί να προτιμήσουμε μια βραδινή έξοδο πολλές φορές μαζευόμασταν σε ένα σπίτι και παίζαμε τέτοιου είδους παιχνίδια, λύναμε γρίφους και ψάχναμε να βρούμε τον τρόπο ώστε ο ήρωάς μας να προχωρήσει παραπέρα στην υπόθεση... 

Το εξαιρετικό εύρημα του βιβλίου είναι ό τρόπος που έμπλεξε τον φανταστικό κόσμο του παιχνιδιού με τον πραγματικό καθώς και το πόσο όμορφα περιέγραψε τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του Νικ, του πρωταγωνιστή του βιβλίου. Το τέλος δεν μου άρεσε τόσο πολύ αλλά όλο το υπόλοιπο βιβλίο είναι τόσο καλογραμμένο και η πλοκή τόσο όμορφα δοσμένη που δεν έχει σημασία.

Γενικά, θα έλεγα ότι όποιος το βρει μπροστά του να του ρίξει μια ματιά. Όχι το οπισθόφυλλο, αυτό δεν λέει τίποτα απολύτως, κάντε έναν κόπο και διαβάστε κάνα δύο σελίδες από το κείμενο. Βλέπω υπάρχει και Έρεβος 2, δεν νομίζω ότι θα το διαβάσω ακόμη κι αν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, δεν βλέπω τι υπάρχει παραπάνω να ειπωθεί σε αυτή την ιστορία. Σίγουρα όμως θα διαβάσω και το άλλο δικό της που έχει μεταφραστεί ( "ξένοι" το λένε). 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Σ’ ένα σχολείο του Λονδίνου κάνει θραύση ένα βιντεοπαιχνίδι που περνάει μυστικά από τον έναν μαθητή στον άλλο — το Έρεβος. Οι κανόνες του είναι ασυνήθιστα αυστηροί: Θα πρέπει να είσαι ολομόναχος όταν παίζεις, να μη μιλήσεις σε κανέναν γι’ αυτό και να μην αποκαλύψεις σε κανέναν το ψευδώνυμό σου.

Κάποτε το Έρεβος φτάνει στα χέρια του δεκαεξάχρονου Νικ. που, παρά τους αρχικούς του ενδοιασμούς, δεν αργεί να εθιστεί. Το παράξενο με το παιχνίδι είναι ότι μοιάζει να διαθέτει νοημοσύνη και να γνωρίζει τα πάντα για τους παίκτες, τους φόβους, τις προτιμήσεις και τους πόθους τους. Επιπλέον οι αποστολές που τους αναθέτει δεν εκτελούνται στον εικονικό κόσμο του παιχνιδιού, αλλά στην πραγματική ζωή!

Όταν το Έρεβος απαιτεί από τον Νικ να σκοτώσει, αυτός αρνείται και αποβάλλεται από το παιχνίδι. Τότε θα ζητήσει τη βοήθεια της Έμιλυ, της κοπέλας που του αρέσει στο σχολείο, για να ξεσκεπάσουν ποιος κρύβεται πίσω από το παιχνίδι και χειρίζεται με τέτοιον τρόπο τις ζωές όλων τους. Τα όρια μεταξύ πραγματικού και εικονικού κόσμου θα καταργηθούν και οι δύο ήρωες θα βιώσουν τον τρόμο σε μια διαρκώς κλιμακούμενη ένταση.

Η τελευταία ευχή - the witcher - Andrzej Sapkowski

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μόλις τελείωσα το βιβλίο είναι: "Γιατί έγραψε κι άλλα μετά από αυτό ο συγγραφέας;". Είναι από τα ελάχιστα βιβλία που διαβάζοντάς το άλλαξα ένα σωρό φορές συναισθήματα. Στις πρώτες σελίδες ενθουσιάστηκα και έψαχνα να δω τι τιμές έχουν τα άλλα δύο της σειράς που κυκλοφορούν στα Ελληνικά για να τα πάρω. Στη μέση άρχισα να βαριέμαι, λίγο μετά χαχάνιζα σαν χαζή και έλεγα "Μα τι ωραίο βιβλίο είναι τελικά" και στο τέλος βαριόμουν τόσο αφόρητα που απλά διάβαζα τις σελίδες για να το τελειώσω. Οπότε σαν βαθμό θα βάλω ένα μεγαλόπρεπο πεντάρι.

Λοιπόν. Έχουμε τον Γκέραλτ, ο οποίος είναι κατ' επάγγελμα γητευτής, δηλαδή, ας πούμε, τριγυρνάει και σκοτώνει τέρατα. Ακούγεται πάρα πολύ ωραίο ως ιδέα και είναι ξεκάθαρα ο λόγος που ήθελα να διαβάσω το βιβλίο. Το πρόβλημα είναι ότι σε κάποιες από τις ιστορίες του βιβλίου δεν μου άρεσε η συμπεριφορά του. Ειδικά στην τελευταία οι πράξεις του μου ήταν τελείως ακατανόητες, η τελική του κίνηση δεν ανταποκρινόταν στην ιδέα και στην εικόνα που είχα φτιάξει στο μυαλό μου για αυτόν. Επίσης, για επαγγελματίας δολοφόνος μιλούσε πολύ. Πάρα πολύ. Αντί να σκοτώνει σε κάποιες ιστορίες απλά μίλαγε. Ε, δεν ξέρω, δεν μου ταίριαξε. 

Άλλο που δεν μου άρεσε στο βιβλίο ήταν ότι δεν είχε ροή, συνέχεια. Εννοώ, στην ουσία πρόκειται για διήγηση των περιπετειών του Γητευτή, αυτοτελείς ιστορίες και όχι ένα διήγημα που ρέει χρονικά. 

Στα θετικά του βιβλίου είναι το χιούμορ του συγγραφέα. Πραγματικά, υπήρχαν σκηνές που γέλαγα δυνατά. Επίσης, μου άρεσε σε κάποια κεφάλαια η περιγραφή των τεράτων και των "γητειών", καθώς και ο τρόπος που τα αντιμετώπισε ο Γκέραλτ. Αντιστοίχως, σε κάποια άλλα κεφάλαια οι περιγραφές των μαχών μου ήταν παντελώς ακατανόητες και η πληθώρα των ονομάτων άσκοπη, το μόνο που κατάφερε ήταν να με κάνει να μπερδευτώ. 

Τέλος πάντων, καλή συνέχεια σε όσους επιλέξετε να διαβάσετε όλη τη σειρά των βιβλίων, εγώ δεν ξέρω καν αν θα δω την τηλεοπτική μεταφορά...

Βαθμολογία: 5/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ο Γκέραλτ από τη Ρίβια, ο μεταλλαγμένος κυνηγός τεράτων που ενέπνευσε το διάσημο RPG "The Witcher" καθώς και μια σειρά από τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές στην Πολωνία, χρησιμοποιεί την ευστροφία του και τις ανεξάντλητες υπερφυσικές του ικανότητες για να εξουδετερώνει τις σκοτεινές δυνάμεις που απειλούν την ανθρωπότητα. Κάποτε, όμως, συνειδητοποιεί ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο σύνθετος από εκείνο που δείχνει: δεν είναι κάθε τερατόμορφο πλάσμα μοχθηρό και το ωραίο δεν είναι πάντοτε συνώνυμο του αγαθού.

Νεκρονομικόν, το χειρόγραφο των νεκρών, του Αντώνη Αντωνιάδη

Λοιπόοοον. Δυστυχώς, δεν μου άρεσε ιδιαίτερα το βιβλίο. Η θεματολογία του ήταν καλή, ή μάλλον όχι απλά καλή, είναι σπάνιο να βρεις βιβλίο που να ασχολείται με τέτοιο θέμα. Μάλιστα, είμαι σίγουρη ότι για τους οπαδούς του Λάβκραφτ θα σημαίνει περισσότερα το βιβλίο, πιθανόν να τους ενθουσιάσει. Όμως εγώ δεν έχω διαβάσει Λάβκραφτ, καθόλου. Η μυθολογία Κθούλου μου είναι παντελώς άγνωστη, μόνο το όνομα ξέρω. 

Θα μου πεις: "Πειράζει αυτό; Δεν σε κάλυψε το βιβλίο; Δεν τα εξηγεί αρκετά;" Και εγώ θα απαντήσω πως όχι, είχα συνεχώς την αίσθηση ότι το βιβλίο απευθύνεται σε γνώστες της μυθολογίας και όχι τόσο στο ευρύ κοινό. Έχει λίγες μέρες που το τελείωσα, και αυτό που μου έμεινε από την ιστορία... είναι ότι δεν κατάλαβα και πολλά. 

Εκτός από αυτό, είχα πολλές φορές την αίσθηση ότι ο συγγραφέας άσκοπα χρησιμοποιεί εξεζητημένο λεξιλόγιο που όποτε το συναντούσα με έκανε να κολλάω στη λέξη (γράφω από μνήμης μια πρόταση που μου έμεινε: " η στεντόρεια εσωτερική της φωνή..." ).

Δε θέλω να παρεξηγηθώ, το βιβλίο δεν είναι κακό. Μάλιστα βρίσκω εξαιρετική την τοποθέτηση της ιστορίας στο Μεσαίωνα, ταιριάζει πολύ με την πλοκή, ενώ με κάλυψαν και οι πληροφορίες που δίνει ο συγγραφέας για την εποχή. Είναι γραμμένο όμορφα, η ιστορία ρέει σχετικά γρήγορα, απλά με ξένισαν πολύ τα όσα γράφω πιο πάνω. 

Βαθμολογία: 4/10 (δυστυχώς). 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Το βιβλίο Νεκρονομικόν, Το Χειρόγραφο των Νεκρών, πρωτοκυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 2015 από τις εκδόσεις Hippocampus Press.

Μεσαίωνας. Στο πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης καταφτάνει ένας παράξενος μοναχός που ζητάει ακρόαση από τον πατριάρχη Θεοφύλακτο Λεκαπηνό. Πρέπει να αφηγηθεί μια απίθανη, αλλά αληθινή, ιστορία και να φανερώσει όλα εκείνα τα στοιχεία για τις κακόβουλες δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο. Ο πατριάρχης μαζί με άλλους επισκόπους δέχονται να ακούσουν τον μοναχό και...

Όταν ο αμερικανός συγγραφέας Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ εμπνεύστηκε και έγραψε για το Νεκρονομικόν, το καταραμένο και απαγορευμένο βιβλίο «μαγείας», θεώρησε ότι μ’ αυτό θα άνοιγε τις πύλες για άλλους κόσμους και διαστάσεις μέσα στις λογοτεχνικές του ιστορίες. Εκείνο που δεν περίμενε ήταν ότι θα άνοιγε τις πύλες του χρόνου και της φαντασίας, με αποτέλεσμα χιλιάδες άλλοι συγγραφείς, ζωγράφοι, γλύπτες, ποιητές, μουσικοί και σκηνοθέτες σ’ όλον τον κόσμο επηρεασμένοι από το δημιούργημά του να συνεχίσουν την ανάπτυξη των ονείρων-εφιαλτών του. 

Ποια είναι όμως η ιστορία του Νεκρονομικού; Σύμφωνα με τον Χ. Φ. Λάβκραφτ, ο συγγραφέας του διαβολικότερου βιβλίου που υπήρξε ποτέ είναι ο Άραβας Αμπντούλ Αλχαζρέντ και ο αρχικός τίτλος του βιβλίου είναι Αλ Αζίφ. Νεκρονομικόν το ονόμασε ο Έλληνας που το μετέφρασε από τα αραβικά στα ελληνικά, ο Θεόδωρος Φιλήτας. Στο βιβλίο που κρατάτε θα διαβάσετε τα γεγονότα και τις περιπέτειες της ζωής του Θεόδωρου Φιλήτα, πριν και μετά την ανακάλυψη του καταραμένου βιβλίου που έμεινε γνωστό στην Ιστορία με το όνομα που του έδωσε. 

Ο τέταρτος καβαλάρης - η επώαση, του Μανώλη Παλαβούζη

Πολύ ωραίο βιβλίο που καταπιάνεται με ιατρικό θέμα, γεγονός σχετικά σπάνιο στη λογοτεχνία. 

Κυλάει ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους: τον μεσαίωνα (1347) στην Ευρώπη, όπου κάνει την εμφάνισή της η πανώλη (πανούκλα, μαύρος θάνατος) και στην εποχή μας, το 2017 όπου επανεμφανίζεται η ίδια αρρώστια στη Θεσσαλονίκη. 

Η ιστορία που αναφέρεται στον μεσαίωνα είναι πολύ ωραία. Μας δίνει με αρκετές λεπτομέρειες τον τρόπο που εξαπλώθηκε η νόσος, σε μια εποχή που τα ταξίδια ήταν δύσκολα και διαρκούσαν πολύ. Έχει ωραίες σκηνές όπου περιγράφει τις συνθήκες που επικρατούσαν στις θάλασσες την εποχή εκείνη που κυριαρχούσαν οι πειρατές, αλλά και εξαιρετικές περιγραφές των μαχών των Γενοβέζων με τους Μογγόλους που προσπαθούσαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο.

Πιο πολύ μου άρεσε η ιστορία της σύγχρονης εποχής. Αποδίδει παραστατικά την ταχύτητα με την οποία μεταδίδεται η νόσος τώρα που οι μετακινήσεις είναι εύκολες και γρήγορες. Μου άρεσε που έβαλε στην ιστορία τις σύγχρονες δομές που υπάρχουν για τον έλεγχο και την πρόληψη των λοιμωδών νοσημάτων (όπως ο Π.Ο.Υ. και το ΚΕΕΛΠΝΟ). Μου άρεσε επίσης που έχει βάλει πολλά πρόσωπα στην ιστορία και το ότι δεν επικεντρώνεται ιδιαίτερα στα συναισθήματα του καθενός- πραγματικά το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να δω τι θα γίνει με την πανώλη, πόσο θα εξαπλωθεί και αν θα καταφέρουν να την περιορίσουν ή αν θα νικήσει η φύση εξαλείφοντας σχεδόν τον ανθρώπινο γένος. 

Περιμένω το δεύτερο και τελευταίο μέρος της διλογίας. Ελπίζω να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό και με τον ίδιο τρόπο και να μην το κάνει μελό (με έρωτες και δακρύβρεχτες ιστορίες). 

(Να σημειώσω ότι δεν πρόκειται για αυτοτελείς ιστορίες- ο δεύτερος τόμος είναι συνέχεια του πρώτου και μάλιστα η διήγηση σταματά σε αρκετά κρίσιμο σημείο και στις δύο ιστορίες). 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Χειμώνας 1347 μ.Χ.: Στις στέπες της Κιργισίας γεννιέται ένας θανάσιμος εχθρός. Ο Πάμφιλος, ένας Βυζαντινός πολεμιστής, βρίσκεται στο επίκεντρο της καταστροφής. Μία πολιορκημένη πόλη καίγεται συθέμελα, και οι επιζώντες, αγωνιζόμενοι για την επιβίωσή τους, καταφεύγουν για σωτηρία στην Κωνσταντινούπολη, μεταφέροντας μαζί τους κάτι που θα αλλάξει τη ροή της ιστορίας. Χειμώνας 2017 μ.Χ.: Σε ένα εργοτάξιο του μετρό της Θεσσαλονίκης, ένας εργάτης ανακαλύπτει μία υπόγεια κρύπτη. Άθελά του, θα ξυπνήσει τον μεγαλύτερο βιολογικό εχθρό της ιστορίας. Η πανδημία εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλο τον κόσμο, κι ο Άλεξ, επιδημιολόγος του ΚΕΕΛΠΝΟ, βρίσκεται αντιμέτωπος με υπέρτερες δυνάμεις, έχοντας στο πλευρό του την Σκάρλετ, απεσταλμένη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Καθημερινοί άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την απειλή σε ένα θανάσιμο παιχνίδι. Οι κανόνες διαχρονικοί. Η επιβίωση μονόδρομος. Το πρώτο μέρος της διλογίας "Ο τέταρτος καβαλάρης" πραγματεύεται ένα θανάσιμο σενάριο στον σύγχρονο κόσμο του υπερπληθυσμού και της άμεσης αεροπορικής σύνδεσης κάθε γωνιάς του πλανήτη, όπου τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας μοιάζουν λεπτότερα από κάθε άλλη φορά.

Νεκρή γραμμή, Κωνσταντίνος Κέλλης

Έχει όλα όσα ζητάω από ένα μυθιστόρημα τρόμου: φαντάσματα, μυστήριο και ωραία ατμόσφαιρα. Η βασική ιδέα είναι ωραία και μπορώ να πω ότι ο συγγραφέας την ανέπτυξε πολύ καλά. Υπάρχουν στιγμές που η ατμόσφαιρα είναι υποβλητική και με  απορρόφησε τελείως, δείχνοντας τις δυνατότητες που έχει ο κ. Κέλλης. Δυστυχώς όμως δεν μου άρεσε το τέλος, η σκηνές της μεγάλης μάχης ανάμεσα στο καλό και το κακό μου ήταν αδιάφορες  και  φοβάμαι ότι χάθηκε η ατμόσφαιρα που κυριαρχούσε στο υπόλοιπο βιβλίο

Γενικά ήταν καλό, μια ωραία ιδέα σωστά εκφρασμένη με πολύ έντονες περιγραφές που δημιουργούσαν εύκολα την εικόνα στο μυαλό μου. 

Βαθμολογία: 7/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ο Σταμάτης Κόκκινος σκότωσε τη γυναίκα της ζωής του. Η σκέψη αυτή τον βασανίζει κάθε μέρα μετά το τροχαίο που την πήρε μακριά του και άφησε πίσω εκείνον.

Οι μέρες του κυλάνε χωρίς νόημα μέσα σ’ ένα άδειο διαμέρισμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μόνη του λύτρωση, τα τελευταία λόγια της Ιωάννας στον τηλεφωνητή του.

Ωστόσο, όλα όσα πίστευε ο πρώην αστυνομικός θα ανατραπούν όταν γνωρίσει τον Ιεροκλή, έναν αλλόκοτο ιδιωτικό ντετέκτιβ που ξέρει για εκείνον περισσότερα απ’ όσα θα ’πρεπε.

Μυστικά του παρελθόντος που αρνούνται να παραμείνουν θαμμένα.
Αμαρτίες που θα πρέπει να πληρωθούν με το μέγιστο τίμημα.
Και στη μέση όλων, ένα παλιό τηλέφωνο που χτυπάει τις νύχτες, με φωνές νεκρών στην άλλη άκρη της γραμμής.

Που ζητούν… τι;

Ειρήνη, εξιλέωση, εκδίκηση…

Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει άψογα την αστυνομική πλοκή με τον μεταφυσικό τρόμο!

Ωραίες κοιμωμένες

(Για την ακρίβεια έχω διαβάσει την πολυτελή έκδοση που κυκλοφορεί σε συλλεκτική κασετίνα, αλλά δεν βρίσκω φωτογραφία).  

Το πρώτο μισό του βιβλίου είναι ωραίο, σε βάζει στην υπόθεση με στρωτό λόγο και όμορφες περιγραφές. 

Από κάποιο σημείο και μετά όμως βαρέθηκα πάρα πολύ. Αν δεν ήταν King δεν υπήρχε περίπτωση να το τελειώσω, ο μόνος λόγος που κάθισα και το διάβασα όλο είναι"τιμής ένεκεν" για τις ατέλειωτες ώρες που έχω περάσει στη ζωή μου διαβάζοντας τα.βιβλία του. Ξαφνικά, από ένα στρωτό μυθιστόρημα γίνεται ένα μπάχαλο από άντρες που μαζεύονται, κυκλοφορούν, βρίσκουν όπλα, σκοτώνουν και όλα αυτά προσπαθώντας να αποκτήσουν πρόσβαση στο "έπαθλο". Σαν να βλέπω πολεμική ταινία με άντρες να σχεδιάζουν επιθέσεις και να τις πραγματοποιούν. Κανένα ενδιαφέρον, έχασα και τη μπάλα με τα πολλά ονόματα, απλά περίμενα να δω ποια ομάδα θα νικήσει. Και δεν είναι και λίγες οι σελίδες που γίνεται αυτό, είναι καμιά 300 περίπου.

Επίσης: στην προσωπική μου ζωή βρίζω. Ξέρω και χρησιμοποιώ πολλές άσχημες λέξεις, όμως όταν τις διαβάζω με ενοχλεί. Ο γραπτός λόγος πιστεύω ότι πρέπει να διατηρεί κάποια επίπεδα ευπρέπειας. Κάποιες λέξεις είναι καλό να μην γράφονται, δεν είναι αισθητικά σωστό και δεν μπορώ να δεχτώ ως αιτιολογία ότι ταιριάζουν με το κλίμα του βιβλίου. Ειδικά σε αυτήν την περίπτωση μια (χυδαία) λέξη της καθομιλουμένης χρησιμοποιείται συχνότατα και μάλιστα με πολλά παράγωγά της. Το υβρεολόγιο των πρωταγωνιστών του βιβλίου με ενόχλησε αφάνταστα, και σε συνδυασμό με την πλοκή που σε μεγάλο μέρος της είναι ανιαρή, σίγουρα με ωθούν στο να μην προτείνω καθόλου το βιβλίο σε άτομα που όπως εγώ έχουν απαιτήσεις αναφορικά με τον "λόγο" που χρησιμοποιείται στο βιβλίο που διαβάζουν.  

Βαθμολογία: 4/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Τι θα συνέβαινε αν οι γυναίκες εξαφανίζονταν;
Σε ένα μέλλον τόσο αληθινό και κοντινό που θα μπορούσε να είναι το παρόν, αρχίζει να συμβαίνει το εξής παράδοξο: Όταν οι γυναίκες κοιμούνται, τυλίγονται σε κάτι που μοιάζει με κουκούλι και… δεν ξυπνούν ξανά. Αν κάποιος προσπαθήσει να σκίσει τον ιστό, αντιδρούν με αφάνταστη βιαιότητα.
Στη μικρή πόλη του Ντούλινγκ, ο ιός εξαπλώνεται σε μια γυναικεία φυλακή προσβάλλοντας όλες τις τροφίμους εκτός από μία, την Ιβ Μπλακ. Είναι, άραγε, η Ιβ μια ιατρική ανωμαλία που πρέπει να μελετηθεί ή ένας δαίμονας που πρέπει να θανατωθεί;
Έρμαια των αρχέγονων παρορμήσεών τους, οι άντρες χωρίζονται σε αντιμαχόμενες φατρίες. Κάποιοι θέλουν να σκοτώσουν την Ιβ, άλλοι να τη σώσουν.
Αυτό που δεν γνωρίζουν όμως είναι πως οι γυναίκες, αφού αποκοιμηθούν, ανοίγουν τα μάτια τους σ’ έναν ολότελα νέο κόσμο… Μην τις ξυπνήσεις!

Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου (7), της J. K. Rowling

Επιτέλους το τελείωσα.  Μου πήρε σχεδόν μια βδομάδα, είχα χρόνο αλλά δεν κατάφερνα να συγκεντρωθώ. Ως ροή κειμένου δεν μου άρεσε καθόλου, βρίσκω ότι κάνει κοιλιά στο μεγαλύτερο τμήμα του και επίσης βαριόμουν και δεν μου μετέφερε κανένα απολύτως συναίσθημα. Ως ιδέα ήταν καλή, μου άρεσε πολύ που μας είπε και την ιστορία του Ντάμπλντορ.

Γενικά νομίζω ότι είναι το βιβλίο που μου άρεσε λιγότερο από τη σειρά, δεν έχει την αθωότητα των τριών πρώτων, ούτε την έμπνευση των υπολοίπων, απλώς είναι ένα αξιοπρεπές κλείσιμο για τη σειρά.  

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ο Χάρι περιμένει στην οδό Πριβέτ 4. Το Τάγμα του Φοίνικα έρχεται να τον φυγαδέψει κρυφά από τον Βόλντεμορτ και τους οπαδούς του, αν τα καταφέρει. Είναι πια ώρα ο Χάρι να αναλάβει δράση και να προσπαθήσει να φέρει σε πέρας το σχεδόν ακατόρθωτο καθήκον που του άφησε ο καθηγητής Ντάμπλντορ.

Στο έβδομο και τελευταίο βιβλίο, η Τζ.Κ. Ρόουλινγκ αποκαλύπτει με θεαματικό τρόπο τις απαντήσεις που όλοι περιμέναμε και αποδεικνύει ότι τα βιβλία του Χάρι Πότερ θα διαβαστούν ξανά και ξανά και ξανά...

Ο Χάρι Πότερ και ο ημίαιμος πρίγκιψ (6), της J. K. Rowling.

Πολύ ενδιαφέρον. Μου άρεσε ο τρόπος που μας δίνει σταδιακά την ιστορία του Βόλντεμορτ, εξηγούνται κάποια πράγματα όμως δεν εξηγεί πουθενά το "γιατί"  είναι τόσο κακός. 

Επίσης, δεν ξέρω από ποια ηλικία θα ήταν θεμιτό να αφήσουμε ενα παιδί να το διαβάσει.  Δεν είναι μόνο ο θάνατος του Ντάμπλντορ- και το λέω χωρίς τη σήμανση για spoiler, μέχρι και εγώ που πρώτη φορά διαβάζω τα βιβλία και δεν έχω δει τις ταινίες (εκτός από τις δύο πρώτες και την τέταρτη)  το ξέρω ότι πεθαίνει σε αυτό το βιβλίο.  Έχει κάποιες περιγραφές αρκετά τρομακτικές,  πιστεύω μπορεί να ταράξουν ένα μικρό παιδί αφού πια γνωρίζω παιδιά τετάρτης δημοτικού που έχουν διαβάσει όλη τη σειρά.  Τέλος πάντων, δεν ξέρω, απλά εφιστώ λίγο την προσοχή. 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ακόμη ένα καλοκαίρι στο σπίτι των Ντάρσλι πλησιάζει στο τέλος του. Ο Χάρι Πότερ περιμένει με ανυπομονησία την επίσκεψη του καθηγητή Ντάμπλντορ. Η τελευταία φορά που είχε συναντήσει το διευθυντή της Σχολής "Χόγκουαρτς" ήταν σε μιαν άγρια μονομαχία με τον Βόλντεμορτ. Ο Χάρι δεν μπορεί να κρύψει την αγωνία του. Γιατί ο Ντάμπλντορ βιάζεται να τον δει τώρα; Τι είναι αυτό που δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να αρχίσει η νέα σχολική χρονιά;

Ο έκτος χρόνος στη Σχολή "Χόγκουαρτς" προμηνύεται εκρηκτικός και θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του Χάρι και των φίλων του...

Ο Χάρι Πότερ και το τάγμα του φοίνικα (5), της J. K. Rowling

Εδώ το βιβλίο πια είναι άλλου επιπέδου. Καλύπτει τις απαιτήσεις ενήλικου.  Ίσως κάποιοι διάλογοι να είναι απλοϊκοί για εμένα-  δε νομίζω όμως ότι θα ενοχλήσουν έναν έφηβο και σίγουρα έχω διαβάσει πιο απλοϊκός διαλόγους σε βιβλία ενηλίκων.  Επίσης έχει πλάκα, ειλικρινά. 

Μέχρι τώρα το καλύτερο από τα 5 που έχω διαβάσει. 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ο Ντάμπλντορ κατέβασε τα χέρια του και κοίταξε τον Χάρι πάνω από τα πολυεστιακά γυαλιά του. "Έφτασε ο καιρός", άρχισε, "να σου πω αυτό που έπρεπε να σου είχα πει πριν από πέντε χρόνια. Κάθισε, σε παρακαλώ, Χάρι. Θα σου τα πω όλα. Σου ζητώ μόνο να κάνεις λίγη υπομονή. Όταν τελειώσω, θα έχεις την ευκαιρία να οργιστείς μαζί μου με την άνεσή σου… να κάνεις ό,τι θέλεις. Δε θα σε εμποδίσω".

Καλοκαίρι, κι ο Χάρι Πότερ έχει βαρεθεί να λαμβάνει παράξενα, ολιγόλογα γράμματα από τους φίλους του. Δε βλέπει την ώρα ν’ αρχίσουν τα σχολεία, για να μάθει τι ήταν αυτό που του κρατούσαν κρυφό τόσο καιρό. Γιατί ο Ρον κι η Ερμιόνη κάτι ξέρουν, κάτι που εκείνος αγνοεί. Το Τάγμα του Φοίνικα ετοιμάζεται για πόλεμο, ενώ εκείνος δεν υποψιάζεται ούτε την ύπαρξή του...

Ο Χάρι Πότερ και το κύπελλο της φωτιάς (4), της J.K. Rowling

Πολύ ωραίο. Διαβάζεται εύκολα, ξεκούραστα και με μεγάλο ενδιαφέρον. Καθόλου δε θυμίζει βιβλίο για παιδιά, η γλώσσα και η πλοκή είναι ικανές να απορροφήσουν πλήρως το ενδιαφέρον ενός ενηλίκου ανθρώπου. 

Δεν έχει κάτι άλλο να πω, δεν έχει και νόημα, νομίζω ότι είμαι η τελευταία σε αυτόν τον πλανήτη που δεν έχω διαβάσει όλη τη σειρά ούτε και έχω δει όλες τις ταινίες.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Το καλοκαίρι φεύγει και οι διακοπές πλησιάζουν στο τέλος τους αλλά αυτό δε στενοχωρεί ιδιαίτερα το νεαρό Χάρι Πότερ. Αντίθετα μάλιστα, τον γεμίζει προσμονή και λαχτάρα. Ξέρετε γιατί; Γιατί τον περιμένει η Σχολή "Χόγκουαρτς" για μαγείες και ξόρκια, οι φίλοι του Ρον και Ερμιόνη, ο Χάγκριντ, οι καθηγητές του κι ένα σωρό καινούργια μαθήματα. Ένα βράδυ, όμως, ο Χάρι βλέπει ένα παράξενο όνειρο και ξυπνά τρομαγμένος μ’ έναν έντονο πόνο στο σημάδι στο μέτωπό του. Γρήγορα το ξεχνάει καθώς λαμβάνει μια πρόσκληση από τον Ρον για το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς. Εκεί θα ζήσει συναρπαστικές στιγμές αλλά και μια σειρά από επικίνδυνα γεγονότα που θα τον οδηγήσουν στην πιο απίθανη και συγκλονιστική περιπέτεια της ζωής του..