Η βασική πρωταγωνίστρια είναι η Λία, που λίγο μετά τα σαράντα της εμφανίζει για δεύτερη φορά καρκίνο. Κοντά σε αυτήν, παρακολουθούμε και τη ζωή των πιο κοντινών συγγενικών της προσώπων, ενώ υπάρχει και η διήγηση από κάποιον άλλο, έναν τρίτο αφηγητή.
Δεν κατάλαβα τίποτα από το βιβλίο. Δεν ένιωσα κανένα συναίσθημα, ο τρόπος διήγησης με κούρασε, το λεξιλόγιο το βρήκα πολύ εξεζητημένο- το ίδιο και τη δομή των προτάσεων, μου ήταν όλα κουραστικά. Θα μπορούσα υπερβάλλοντας βέβαια να πω ότι δεν υπήρχε ροή στην ιστορία. Μια το παρόν, μια το παρελθόν, μια η κόρη και μια οι άλλοι συγγενείς- πάνω που ξεκινούσε να δημιουργείται κάποιο ίχνος συμπάθειας για τη Λία άλλαζε το θέμα και έφευγε το οποιοδήποτε συναίσθημα. Και ξέρεις κάτι; Δεν νιώθω να διάβασα ένα βιβλίο που αφορά μια καρκινοπαθή. Πιο πολύ μου φαίνεται ότι ήταν η ιστορία μιας οικογένειας αλλά χωρίς να επιμείνει σε κάτι, χωρίς να μας αφήσει να δούμε τα συναισθήματα των προσώπων.
Για να μην πω για τον μυστήριο, εξαιρετικά αντιπαθητικό, εκνευριστικό και ακατανόητο "αφηγητή", που μέχρι την τελευταία σελίδα δεν κατάλαβα ποιος ήταν. Μια πίστευα ότι είναι η αρρώστια που εξαπλώνεται και μια ένας αθέατος παρατηρητής της ζωής της, μια ότι είναι το μυαλό της μια οι επιθυμίες της μια τα όνειρά της...Μέχρι το τέλος δεν κατάλαβα. Και εμφανιζόταν κάθε τρεις και λίγο, διέκοπτε τη ροή της ιστορίας και μιλώντας εντελώς ακατανόητα έλεγε τα δικά του. (Πείτε ελεύθερα ότι δεν καταλαβαίνω από τέχνη ή ό,τι άλλο θέλετε, ούτε που με νοιάζει, εγώ τις περισσότερες φορές δεν καταλάβαινα καθόλου τι έλεγε). Έχανα το νόημα, δεν έβρισκα τον λόγο για τον οποίο γράφτηκαν αυτά που διάβαζα και αδυνατούσα να τα συνδέσω με την πλοκή, όσο προσεχτικά και να το διάβαζα.
Καταλαβαίνω ότι ήθελε να γράψει κάτι διαφορετικό, μπράβο για την όμορφη παρουσίαση και την εικόνα που παρουσιάζει το κείμενο (περιστασιακά είναι λίγο σαν να ζωγραφίζει με τα γράμματα), αλλά δεν μου άρεσε. Προφανώς κάτι δεν κατάλαβα από το μυθιστόρημα, δεν μπορεί τόσος κόσμος να ενθουσιάστηκε και εγώ να το κοιτάω σαν να διαβάζω Λατινικά.
Βαθμολογία: 2- 3/10, ίσως και χαμηλότερα
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Κάτι κινείται με κακόβουλη χαρά μέσα στο σώμα της Λία, μαθαίνοντας τη ζωή της με κάθε λεπτομέρεια.
Κάτι που αλλάζει σχήματα και διαφεύγει ταξιδεύει μέσα της απ’ άκρη σ’ άκρη. Εξαπλώνεται.
Η Λία, ο άντρας της και η κόρη τους είναι μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ώσπου μια ξαφνική διάγνωση απειλεί να εκτροχιάσει τις ζωές τους.
Καθώς ο εισβολέας κατακτά το σώμα της και η ιστορία της γίνεται ιστορία του, η Λία θέλει κι άλλο χρόνο. Θέλει να ζήσει, να χαρεί την κόρη της, που μόλις μπαίνει στην εφηβεία.
Και να κλείσει επιτέλους τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Αλλά πώς μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας τα γεγονότα που μας σημάδεψαν, όταν το ίδιο μας το σώμα είναι αυτό που φέρει τα σημάδια; Και υπάρχει άραγε η στιγμή που είμαστε έτοιμοι να πούμε αντίο;
Ένα μυθιστόρημα που ακροβατεί με τόλμη ανάμεσα στο προσωπικό και στο καθολικό, στη θλίψη και στην ελπίδα.
Μια ιστορία για το τι σημαίνει να ενηλικιώνεσαι, ακόμη και στο τέλος της ζωής σου.
Μια ιστορία για το φως και το σκοτάδι που κατοικούν μέσα μας, μέσα στα υπέροχα, μοναδικά σώματά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου