Η λεία - Yrsa Sigurdardottir

Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία της Yrsa και μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές μου αρέσει σαν συγγραφέας, σε άλλα βιβλία λιγότερο και σε άλλα περισσότερο (πχ η Εκδίκηση εξακολουθεί να είναι από τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία). Το συγκεκριμένο δεν μου άρεσε καθόλου. Καθόλου όμως. Ήταν απλά οριακά ανεκτό ώστε να μην το παρατήσω, αν και το σκέφτηκα αρκετές φορές. 

Το βρήκα υπερβολικά φλύαρο. Ειδικά η ιστορία της Γιοχάνα (μιας εθελόντριας της ομάδας διάσωσης που ψάχνει τους αγνοούμενους) ήταν τόσο ανούσια φλύαρη που δυσκολευόμουν να την παρακολουθήσω. Πολλές περιγραφές σκέψεων και κινήσεων που δεν είχαν κανένα απολύτως νόημα ή σημασία για την ιστορία, απλά με έβγαζαν από το κλίμα και την (όποια) ατμόσφαιρα. Μην παρεξηγηθώ, όλο το βιβλίο ήταν γεμάτο με ανούσιες λεπτομέρειες, απλά στη Γιοχάνα το κακό παραέγινε. 

Επίσης, μου φάνηκε προχειρογραμμένο. Υπήρχαν πολλά σημεία που χρειάστηκε να τα διαβάσω ξανά και ξανά μπας και καταλάβω τι έγινε, ήταν απρόσεχτα γραμμένο. Θα βάλω παράδειγμα, δεν μπορώ να περιγράψω :

".....Έτσι, δεν πρόσεξε τις μικρές, υγρές πατημασιές στον διάδρομο. Οι πατημασιές αυτές δεν υπήρχαν εκεί νωρίτερα. Όταν όμως κοίταξε προς τον μεγάλο χώρο που στέγαζε τα δυο μεγάλα κιβώτια του ραντάρ, δεν μπόρεσε να μην προσέξει πως οι πατημασιές έσβηναν σιγά σιγά πάνω στη σκάλα, που οδηγούσε στον θόλο...". 

Τι έγινε τώρα ακριβώς; Πότε τις πρόσεξε τις ριμάδες τις πατημασιές; 

Και άλλο ένα: 

"Έπειτα ακούμπησε την πλάτη του στον τοίχο, κάθετα στο παράθυρο. Έτσι, θα μπορούσε να κοιτάζει έξω, χωρίς να χάνει από τα μάτια του την καφετέρια.

Κάθισε εκεί για μερικά λεπτά, χτυπώντας κατά διαστήματα το τζάμι και φωνάζοντας προς την ίδια κατεύθυνση, λες και ήθελε να τον ακούσει κάποιος που μάλλον βρισκόταν έξω. Στο τέλος, ξεκόλλησε την πλάτη του από τον τοίχο και βγήκε από την καφετέρια".  

Πού καθόταν τελικά αυτός, στην καφετέρια ή έξω από αυτήν; 

Δεν ξέρω, ήταν πολλές οι αβλεψίες αυτού του επιπέδου και μαζί με την άσκοπη φλυαρία με κούρασαν.

Υπήρχαν κάποιες καλές σκηνές αλλά δεν ήταν επαρκείς. Όχι μόνο σε ποσότητα, δεν ήταν ούτε καν αρκετά έντονες ώστε να με βγάλουν από το κλίμα βαρεμάρας στο οποίο μπήκα διαβάζοντας το βιβλίο. Ας πούμε, όταν διάβασα έξι σελίδες (τυχαίο το νούμερο) για το τι σκέφτηκε η Γιοχάνα, πόσο κουρασμένη ήταν και τι έφαγε (όχι και τόσο τυχαίες οι αναφορές), καθόλου δεν με ένοιαξε που μέσα σε μια μόλις γραμμή ένιωσε κρύα δάχτυλα να την ακουμπάνε και τρόμαξε. Χάθηκε η αίσθηση μέσα στην πολυλογία. 

Αυτά. Σαν να το έγραψε άλλος συγγραφέας ήταν. Προτιμήστε κάποιο από τα υπόλοιπα δικά της. 

Βαθμολογία: - (σιγά μην βάλω και βαθμό, σίγουρα πολύ πολύ χαμηλά). 

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Διασώστες στο Λοουνσοράιβι αναζητούν μια ομάδα αγνοούμενων.

Τι γύρευαν αυτοί οι άνθρωποι στην ερημιά το καταχείμωνο; Και γιατί εγκατέλειψαν το καταφύγιό τους, ακατάλληλα ντυμένοι, ευάλωτοι στις άγριες καιρικές συνθήκες;

Την ίδια ώρα, παράξενα συμβάντα παρατηρούνται στον απομονωμένο σταθμό των ραντάρ στο Στόκσνες.

Εδώ τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται — είτε πρόκειται για μια λίμνη αίματος στο πάλλευκο, απάτητο χιόνι, κάπου μακριά από τον πολιτισμό, μια ανωμαλία στο ραντάρ, ένα παιδικό παπουτσάκι που εμφανίζεται απροσδόκητα ολόκληρες δεκαετίες μετά την εξαφάνισή του ή μια τρύπα στα βράχια που φαίνεται πως παρασέρνει ανθρώπους στον χαμό τους…

Το νέο μυθιστόρημα της συγγραφέα της "Εκδίκησης" που θα κάνει το αίμα σας να παγώσει.