Μόρα: Σκιές στο χιόνι - Ευαγγελία Γιάννου

Το Λιοχώρι είναι ένα μικρό ορεινό χωριό την εποχή που οι άνθρωποι ακόμη μετακινούνταν με άμαξες και ο πρόεδρος υποσχόταν ότι "θα φέρει το ηλεκτρικό στο χωριό". Ο χειμώνας είναι βαρύς και οι κάτοικοι προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με ό,τι έχουν και όπως μπορούν. Μέχρι τη στιγμή που σκοτώνεται ο Έκτορας και αφήνει μόνη την νεαρή γυναίκα του την Αμαλία, νύφη φερμένη από την πόλη. Και μετά, αρχίζουν να συμβαίνουν ασυνήθιστα γεγονότα στο χωριό, τόσο τα βράδια όσο και τη μέρα. 

Η επιλογή των πρωταγωνιστών είναι εξαιρετική, στο μυαλό μου είναι αντιπροσωπευτική του πληθυσμού που είχαν τα απομακρυσμένα από τα αστικά κέντρα χωριά κάποιες δεκαετίες πριν. Όλοι παίζουν ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, δεν ξεχώρισα κάποιον από αυτούς ως βασικό πρωταγωνιστή.  Τόσο πολύ μου άρεσε ο κόσμος που δημιούργησε η συγγραφέας που θα ήμουν απόλυτα ευχαριστημένη ακόμη κι αν ολόκληρη η ιστορία περιοριζόταν στο να μας περιγράφει τη ζωή στο Λιοχώρι, χωρίς να υπάρχουν άλλες εξελίξεις. Απλά να διαβάζω για το πώς πέρασε η μέρα της Άννας, τι σκέφτηκε ο παπάς, πώς ένιωσε η Ματούλα και περιστασιακά να γελάω με την μαμά του Αναστάση. Και ας πήγαινε έτσι όλο το βιβλίο, ας περιέγραφε απλά έναν χειμώνα στο χωριό, εγώ πάλι υπέρ ευχαριστημένη θα ήμουν. 

Όμως μιλάμε για ένα μυθιστόρημα που ο εκδοτικός το χαρακτηρίζει ως μεταφυσικό και η αλήθεια είναι πως έχει πολλά στοιχεία του είδους. Όλη η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι σκοτεινή, γεμάτη από νύχτα, κρύο και χιόνι.  Και όταν έρχεται η ώρα που "η ζωή κι ο θάνατος παύουν να είναι δυνάμεις αντίθετες" (όπως λέει στο οπισθόφυλλο) έχουν ήδη δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες και είσαι έτοιμος να ταραχτείς με όσα διαβάζεις. Δε θα πω ότι είναι τρομαχτικό το βιβλίο, αλλά σίγουρα δημιουργεί απίστευτη ατμόσφαιρα και κατάφερε να με κρατήσει σε μια συνεχή ένταση. Από τα πολύ καλά του είδους. 

Η γραφή της συγγραφέως είναι μεστή, περιγραφική, γεμάτη εικόνες και ωραίους διαλόγους. Οι εξελίξεις είναι γρήγορες και παρά τον μεγάλο αριθμό πρωταγωνιστών δεν ένιωσα ούτε μια φορά ότι δεν γνωρίζω αυτόν που μιλάει. Υπάρχουν και αναδρομές στο παρελθόν για να μάθουμε όλη την ιστορία των συμμετεχόντων, οπότε με το τέλος του βιβλίου ξέρουμε τις προσωπικές ιστορίες και τον τρόπο που συνδέονται όλοι μεταξύ τους. Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα, το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ και απόλαυσα κάθε σελίδα. 

Βαθμολογία: 10/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ

ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ.

Πλάι στο ποτάμι στέκει σιωπηλά το Λιοχώρι, ένα ξεχασμένο ορεινό χωριό. Για τους κατοίκους του όμως είναι ολόκληρος ο κόσμος. Εκεί, η ζωή κυλά ήσυχα. Οι άνθρωποι ζουν ταπεινά, κουβαλούν κρυφές επιθυμίες, δε μιλούν ποτέ για εκείνους που έφυγαν και μαθαίνουν να ζουν με την απώλειά τους. Ο Έκτορας και η Αμαλία λαχταρούν ένα παιδί που δεν έρχεται ποτέ. Ο Λεωνίδας ζει κυνηγημένος από το θάνατο της αγαπημένης του. Η Άννα μεγαλώνει ολομόναχη τα τέσσερα παιδιά της. Κι ο παπάς κρατά την πίστη του σαν φανάρι, φωτίζοντας μόνο ό,τι πρέπει να φαίνεται.

Εκείνον το Δεκέμβρη, ένα τραγικό δυστύχημα στην πλαγιά του βουνού κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας θα έχει ως αποτέλεσμα τη μοιραία συνάντηση και τη σιωπηλή συμμαχία τριών αντρών, διαταράσσοντας τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Έκτοτε, πάντα κάτι θα κινείται ανάμεσά τους παίρνοντας για καθέναν τη μορφή του μεγαλύτερου φόβου του.

Στο ήσυχο Λιοχώρι, η ζωή κι ο θάνατος παύουν να είναι δυνάμεις αντίθετες· γίνονται αλληλένδετες και διεκδικούν ίσο μερίδιο…

Ένα σκοτεινό μεταφυσικό μυθιστόρημα για τα όρια της ύπαρξης, την ενοχή που δε θάβεται κι εκείνες τις επιλογές που απαιτούν το τίμημά τους, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν τελειωμένα.