Σάλεμς Λοτ - Stephen King

Ο King έχει υπάρξει ο αγαπημένος συγγραφέας των πρώτων νεανικών μου χρόνων, τότε που τα βιβλία του τα βρίσκαμε στα περίπτερα. Περνούσες μπροστά από ένα περίπτερο (ήταν και πολλά τότε), κοιτούσες στο σταντ με τα βιβλία (ήταν όρθια, περιστρεφόμενα και με σιδερένιες θήκες, σαν αυτά που βάζουν τώρα περιοδικά) και έπαιρνες τη νέα κυκλοφορία. Δε γλίτωνες από τον πειρασμό ότι ώρα και να ήταν, τα περίπτερα ήταν μέχρι τα ξημερώματα ανοιχτά. Τα δύο τελευταία βιβλία που διάβασα πριν γίνω μητέρα ήταν δικά του. Τελειόμηνη, με την κοιλιά να προεξέχει σαν βουνό μέσα από τα σκεπάσματα, εγώ διάβαζα το "Νεκρωταφίο ζώων" και τον "Θόλο" (με το χρυσό εξώφυλλο - συλλεκτική έκδοση) και αφού τα τελείωσα πήγα και γέννησα (σαν καλό παιδί δεν άφησα αδιάβαστα βιβλία). 

Τέλος πάντων το Σάλεμς Λοτ δεν το είχα. Δεν θυμόμουν καν αν το είχα διαβάσει δανεικό στο παρελθόν οπότε πήγα και το πήρα. Και μου άρεσε, παρότι κυκλοφόρησε πριν μισό αιώνα και είναι ένα από τα πρώτα βιβλία του συγγραφέα. Δεν με εξέπληξε με τη θεματολογία, εξάλλου όλος ο κόσμος ξέρει ότι έχει σαν θέμα τους βρικόλακες, ακόμη και άτομα που δεν διαβάζουν βιβλία πιθανότατα το γνωρίζουν. Επίσης, δεν με τρόμαξε. Δε νομίζω ότι μπορεί να τρομάξει έναν τακτικό αναγνώστη, δεν έχει έντονες σκηνές. Ούτε καν σκοτεινή ατμόσφαιρα δεν δημιουργεί, οι εξελίξεις τη νύχτα είναι λίγες, κυρίως παρακολουθούμε τους ήρωες μέρα. Δε μου δημιούργησε έντονα συναισθήματα (ούτε τρόμο, ούτε άγχος, ούτε σφίξιμο στο στομάχι, ούτε συγκίνηση ούτε τίποτα).  Και δε νομίζω ότι σε λίγο καιρό θα θυμάμαι τα ονόματά των πρωταγωνιστών. Μη σου πω ότι όσο διάβαζα μπέρδευα συνέχεια κάποιους από αυτούς (μα τώρα: Ματ και Μαρκ;).

Ε τότε τι; Τι καλό έχει; Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να σου πω. Δεν έχει τίποτα από αυτά που με τραβάνε άλλες φορές στα βιβλία που μου αρέσουν, δεν υπάρχει κάτι μετρήσιμο. Τελικά όμως, νομίζω ότι αυτή ακριβώς είναι η μαγεία του King, αυτό που τον κάνει να διαφέρει από όλους τους υπόλοιπους και να είναι μοναδικός. Παίρνει μια ιδέα που για να αναπτυχθεί πλήρως χρειάζεται εκατό με διακόσιες σελίδες και την ξεχειλώνει, την κάνει οχτακόσιες. Αλλά εσένα σαν αναγνώστη δεν σε πειράζει, δεν σε ενοχλεί. Και ξέρεις κάτι; Καθόμουν οκλαδόν στον καναπέ με το βιβλίο στα γόνατα, έσκυβα το κεφάλι και δίπλα κρύωνε ο καφές επειδή εγώ διάβαζα. Και τα πόδια μου μούδιαζαν επειδή περνούσε η ώρα και δεν το ένιωθα εγκαίρως για να αλλάξω στάση. Και ας διάβαζα για μια ολόκληρη σελίδα τι έφαγαν για δείπνο οι κάτοικοι ολοκλήρου του Σάλεμς Λοτ... αλήθεια τώρα, συνειδητοποίησα έκπληκτη ότι διαβάζω με απόλυτη αφοσίωση ότι ο "τάδε" έφαγε βραστές πατάτες. Και όχι, δεν μου φαινόταν ανιαρό, ήταν μέχρι και αυτό ενδιαφέρον. Και όλο αυτό, ήταν όπως "τότε", τριάντα χρόνια πριν, που αντί να βγω για καφέ με την παρέα ξόδευα το χαρτζιλίκι για να πάρω το νέο βιβλίο του King και το διάβαζα έτσι, αφοσιωμένη, και ήμουν (και τότε) χαρούμενη με αυτό. 

Έχει είπαμε, κάτι μαγικό ο τρόπος που γράφει ο King. 

Τέλος πάντων, για εσάς τους πέντε που δεν το έχετε διαβάσει και θα πάρετε την έκδοση του Κλειδάριθμου, να ξέρετε ότι έχει καταπληκτικές εικόνες πριν την αλλαγή κεφαλαίου (τέσσερις; πέντε; Όχι πολλές δυστυχώς). Επίσης έχει στο τέλος κάποιες αδημοσίευτες σκηνές που προφανώς έχει δώσει ο ίδιος ο King. Στην αρχή σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να υπάρχει σημείωση στο κατάλληλο σημείο μέσα στο κείμενο ώστε όποιος θέλει να πηγαίνει και να διαβάζει τις εν λόγω σκηνές, αλλά τελικά μάλλον καλά κάνανε και τις έβαλαν σαν παράρτημα, μια χαρά είναι και έτσι. Επίσης, έχει δύο μικρές ιστορίες του τύπου "τι έγινε στην περιοχή του Σάλεμς Λοτ σε άλλες χρονικές περιόδους ". Η μια μου άρεσε, η άλλη όχι τόσο. Αλλά οκ, ήταν κάτι σαν δώρο, δεν θα γκρινιάξουμε τώρα και για τα δώρα. 

ΥΓ: Νομίζω ότι τελικά όντως το είχα διαβάσει κάποια στιγμή (οι αρουραίοι μου χτυπούσαν καμπανάκια) αλλά εντάξει, δεν θυμόμουν και πολλά, σαν πρώτη φορά ήταν. Καλή διασκέδαση σε όσους επιλέξετε να το διαβάσετε. 

Μου πήρε 10 μέρες να το διαβάσω (κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου) 

Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ο Μπεν Μίαρς, επιτυχημένος συγγραφέας, επιστρέφει στο Σάλεμς Λοτ για να γράψει ένα μυθιστόρημα που θα βασίζεται στα χρόνια που έζησε εκεί ως παιδί, σε μια προσπάθεια να ξορκίσει τους φόβους που τον στοιχειώνουν απ’ την παιδική του ηλικία. Ήταν μάρτυρας ενός συμβάντος στο παλιό σπίτι στον λόφο, εκεί όπου τώρα μένει ένας άντρας που του προκαλεί μια ανεξήγητη ανησυχία. Την ίδια ώρα, περίεργα γεγονότα συμβαίνουν στην πόλη –ένα παιδί εξαφανίζεται, ένας σκύλος θανατώνεται με βάναυσο τρόπο– και η λίστα ολοένα και μεγαλώνει… Σύντομα, την ανησυχία θα διαδεχθεί ο τρόμος…