12/10/17

Ο άνθρωπος σκιά, του Κόντι ΜακΦέιντεν



Καιρό είχα να διαβάσω ένα καλό αστυνομικό, το ευχαριστήθηκα. Δεν μάντεψα ούτε το δράστη ούτε τίποτα άλλο από τα βασικά στοιχεία της πλοκής, με έπιασε απροετοίμαστη (αλλά προσωπικά δεν μπαίνω στη διαδικασία να μαντέψω τον ένοχο, απλά κάθομαι και απολαμβάνω τη διαδικασία με την οποία μας δίνονται τα στοιχεία στα αστυνομικά μυθιστορήματα).
Λοιπόν. Βρήκα τον τρόπο που είναι γραμμένο το βιβλίο εξαιρετικά άρτιο. Μιλάω για τη δομή του βιβλίου, τον τρόπο με τον οποίο σταδιακά μας αποκαλύπτονται όσα πρέπει να ξέρουμε τόσο για την πλοκή όσο και για την προσωπική ζωή και το παρελθόν του καθενός από τους πρωταγωνιστές. Η ιστορία σε γενικές γραμμές ήταν καλή, ίσως και πολύ καλή, και τα γεγονότα δεμένα όμορφα μεταξύ τους. Δε λέω ότι δεν είχε κάποιες υπερβολές αλλά προσπάθησε να αιτιολογήσει τα πάντα και σε εμένα τουλάχιστον δεν έμειναν απορίες. Επίσης συμπάθησα τη βασική ομάδα των πρωταγωνιστών και χαίρομαι που βλέπω ότι είναι το πρώτο από μια σειρά βιβλίων με τη Σμόουκι Μπάρετ (και προφανώς ολόκληρη την ομάδα της), θα χαρώ να μεταφραστούν και τα υπόλοιπα.
Μια μικρή ένσταση μόνο έχω όσον αφορά τη Σμόουκι, θα την ήθελα πιο ανθρώπινη όσον αφορά τις ικανότητές της, ας μην ήταν τόσο εξαιρετική και "διαισθητική". Επίσης κάποια στιγμή μου φαίνεται ότι παραμερίστηκαν λίγο όλοι οι υπόλοιποι της ομάδας της και η λύση ήρθε μόνο από τη Σμόουκι. (Τέλος πάντων, τις λεπτομέρειες κοιτάμε τώρα).
Οι σκηνές των φόνων που περιγράφει είναι ενίοτε σκληρές. Και το εννοώ αυτό. Δίνει με λεπτομέρεια περιγραφή δολοφονιών ή της εικόνας που είδαν οι αστυνομικοί όταν μπήκαν στον τόπο του εγκλήματος. Αυτό το λέω επειδή δεν θεωρώ το συγκεκριμένο βιβλίο κατάλληλο για όσους αποφασίζουν να ξεκινήσουν με αυτό την ανάγνωση αστυνομικών μυθιστορημάτων. (Ας πάρουν κάποιο άλλο οι συγκεκριμένοι για να μη λήξει πρόωρα η θητεία τους ως αναγνώστες αστυνομικής λογοτεχνίας). Όσοι έχουν στομάχι που αντέχει τέτοιες περιγραφές ας το διαβάσουν άφοβα. 
Σε γενικές γραμμές το θεωρώ ένα καλό αστυνομικό βιβλίο (με μικρές δόσεις σπλάτερ), το διάβασα με χαρά και απερίσπαστη και κυρίως χωρίς να βαρεθώ καθόλου. 


Απόσπασμα από το βιβλίο: 

"Καταπνίγω μια πομφόλυγα υστερίας "

....................................................
Ε; 
Τι καταπνίγει;
Συγχαρητήρια στον μεταφραστή, με έβαλε και έψαχνα λεξικό βραδιάτικα.  

Βαθμολογία:  8/10.


Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 



Η Σμόουκι, πράκτορας του FBI στο τμήμα δίωξης κατά συρροήν δολοφόνων, ήταν εξοικειωμένη με ό,τι κρύβεται στις πιο σκοτεινές γωνιές του ανθρώπινου μυαλού – τίποτα όμως δεν θα μπορούσε να την προετοιμάσει για τη μέρα που ένας δολοφόνος θα σημάδευε με τον χειρότερο τρόπο τη ζωή της. Όλα γύρω της γκρεμίστηκαν. Παραιτήθηκε από τη δουλειά της, παραιτήθηκε από την ίδια τη ζωή. Κι ενώ όλα πια έχουν γίνει συντρίμμια, μια διεστραμμένη ιδιοφυΐα, ένας φονιάς-τέρας, τη βγάζει από το τέλμα και επιστρέφει στην υπηρεσία της, και τότε βρίσκεται αντιμέτωπη με τους μεγαλύτερους φόβους της… Ποιος θα είναι το επόμενο θύμα στη λίστα του αδίστακτου δολοφόνου;

29/9/17

Περηφάνια, της Elif Shafak



Το βιβλίο το αγόρασα κάποια στιγμή που το είχα βρει σε προσφορά επειδή μου άρεσε η περίληψη στο οπισθόφυλλο, αλλά το κρατούσα στη βιβλιοθήκη μου και δεν το διάβαζα επειδή φοβόμουν ότι θα έχει πολλές βαρύγδουπες εκφράσεις, θα είναι πολύ περιγραφικό, με δύσκολο λεξιλόγιο (ότι θα είναι δυσνόητο με λίγα λόγια) και ότι θα με στεναχωρήσει. Δεν είχα διαβάσει και άλλο βιβλίο της συγγραφέως, οπότε το άφηνα κάθε φορά στην άκρη για κάτι πιο εύκολο ή εύπεπτο.

Τελικά το διάβασα και μάλιστα ταχύτατα και το ευχαριστήθηκα κιόλας. Ο τρόπος γραφής είναι στρωτός, ήρεμος, όμορφος, περιγραφικός όσο χρειάζεται χωρίς περιττά στοιχεία, κάποιες στιγμές μάλιστα μου φαινόταν σαν να διαβάζω παραμύθι. Και φυσικά η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα.
Η Πεμπέ και η Τζαμίλα είναι δίδυμες, τα δύο τελευταία παιδιά μιας οικογένειας που έχει ήδη άλλες έξι κόρες. Όλοι μαζί ζουν σε ένα σπίτι σε ένα Κουρδικό χωριό στις όχθες του Ευφράτη στην Τουρκία. Η Πεμπέ παντρεύεται, μετακομίζει στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στο Λονδίνο και δημιουργεί τη δική της οικογένεια. Η Τζαμίλα συνεχίζει να ζει στο χωριό τους.
Ως αναγνώστες παρακολουθούμε την πορεία της ζωής της Πεμπέ από τη γέννησή της μέχρι το θάνατό της. Δυστυχώς (για εμένα) δεν έχει δοθεί μεγάλη έκταση στα γεγονότα των πρώτων χρόνων της ζωής της στο μικρό χωριό, θα ήθελα να "δω" λίγο περισσότερο τον τρόπο ζωής των φτωχών Κούρδων εκείνα τα χρόνια. Με κάλυψε ωστόσο πλήρως η πλοκή και η εξιστόρηση και αιτιολόγηση των γεγονότων για την ενήλικη ζωή της.
Η αφήγηση γίνεται τόσο σε πρώτο όσο και σε τρίτο πρόσωπο και η πλοκή ενώ στην αρχή φαίνεται λίγο μπερδεμένη αφού μεταφέρεται από το παρόν στο παρελθόν (αν και η χρονολογία αναφέρεται στον τίτλο του κεφαλαίου) στη συνέχεια στρώνει. Μου άρεσε πολύ η σκιαγράφηση των χαρακτήρων που εμφανίζονται στην ιστορία όπως επίσης και η επιγραμματική περιγραφή των ηθών και των συνηθειών που επικρατούσαν στους μουσουλμανικούς κύκλους του Λονδίνου τη δεκαετία του 1970 και οι διαφορές τους με τους Άγγλους.
Συνοψίζοντας θα πω ότι είναι ένα πολύ ωραίο κοινωνικό μυθιστόρημα που περιγράφει με όμορφο τρόπο δύσκολες καταστάσεις.


Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

«Η μητέρα μου πέθανε δύο φορές. Εγώ υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δε θ’ άφηνα την ιστορία της να ξεχαστεί…» Αφήνοντας πίσω τη δίδυμη αδελφή της, η Πεμπέ εγκαταλείπει την Τουρκία για την αγάπη – ακολουθώντας το σύζυγό της Αντέμ στο Λονδίνο. Εκεί οι Τοπράκ ελπίζουν να φτιάξουν μια καινούρια ζωή για τον εαυτό τους και για τα παιδιά τους. Κι όμως, όσο μακριά κι αν ταξιδέψουν, οι παραδόσεις και οι πεποιθήσεις που άφησαν πίσω τους οι Τοπράκ μένουν μαζί τους – μεταγγισμένες στο αίμα τους. Ο πρωτότοκος γιος τους είναι ο μικρός Ισκεντέρ, ο οποίος θυμάται την Τουρκία και νιώθει την προδοσία πιο βαθιά απ’ όλους. Η αδελφή του, η Εσμά, είναι πιστή και αφοσιωμένη παρά τον πόνο και τη θλίψη της. Και τέλος, ο Γιούνους, ο οποίος γεννήθηκε στο Λονδίνο, είναι ντροπαλός και αλλιώτικος από τους άλλους. Παγιδευμένα από τα λάθη του παρελθόντος, τα παιδιά των Τοπράκ βλέπουν τη ζωή τους να διαλύεται και να μεταμορφώνεται εξαιτίας μιας άγριας δολοφονικής πράξης. Ένα δυνατό μυθιστόρημα που ξετυλίγεται στην Τουρκία και το Λονδίνο τη δεκαετία του ’70 και του σήμερα, και διερευνά τον πόνο και την απώλεια, την αφοσίωση και την προδοσία, τα βάσανα των μεταναστών, τη ρήξη της παράδοσης με τον σύγχρονο κόσμο, καθώς και την αγάπη και την απογοήτευση που πολύ συχνά διαλύει τις οικογένειες.

Σκοτεινός αρκτικός, του Ίαν Μακγκουάιρ


Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο νόμιζα ότι θα διαβάσω ένα βιβλίο που να αφορά μια κόντρα μεταξύ του κακού (Ντραξ) και του καλού (Σάμνερ), γεμάτο με καυγάδες και σιχαμερές εικόνες. Ε, έπεσα έξω, δεν είναι έτσι.
Βασικός πρωταγωνιστής είναι ο Σάμνερ, πρώην στρατιωτικός χειρούργος, ο οποίος αποπλέει με το φαλαινοθηρικό Volunteer. Στο πλήρωμα ανήκει και ο Ντραξ, ένα τρισάθλιο κάθαρμα που οι πράξεις του σε κάνουν να τον σιχαθείς. Όσοι δεν διαβάζουν πολλά αστυνομικά ή θρίλερ με μεγάλη ευκολία θα τον χαρακτηρίσουν ως τον χειρότερο χαρακτήρα που συνάντησαν σε βιβλίο - ακόμη και εγώ που μια αδυναμία στα θρίλερ την έχω, με άνεση τον κατατάσσω στους αντιπαθέστατους που αν κάποιος τους σκοτώσει θα κάνει χάρη στον υπόλοιπο κόσμο. Τέλος πάντων, μαζεύεται όλο το πλήρωμα του φαλαινοθηρικού και ξεκινούν για τον Αρκτικό κύκλο προκειμένου να κυνηγήσουν φάλαινες.
Η υπόθεση είναι από τις πιο πρωτότυπες που έχω διαβάσει.  Ούτε σε ένα σημείο δεν μου φάνηκε υπερβολική, η ιστορία προχωρούσε σταδιακά χωρίς να αφήνει κενά, για τα πάντα υπήρχε επαρκής αιτιολόγηση, δεν έμεινα με αναπάντητες απορίες και γενικά το έκλεισα απόλυτα ευχαριστημένη.  Πρέπει να τονίσω επίσης ότι η περιγραφή του τοπίου και των καιρικών συνθηκών είναι εξαιρετικά ζωντανή.
Εκτός όμως από την ιστορία που μας διηγήθηκε ο συγγραφέας, το βάρος για εμένα πρέπει να δοθεί και κάπου αλλού: στα ιστορικά στοιχεία που μας δίνει. Διαδραματίζεται την εποχή της πολιορκίας του Δελχί από τους Άγγλους, κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα,  μια εποχή για την οποία δεν έχουν γραφτεί πολλά βιβλία με ιστορικά στοιχεία. Εκτός από τις προφανείς πληροφορίες σχετικά με το κυνήγι φάλαινας και τον τρόπο που αποσπούσαν τα χρήσιμα τμήματα του σώματός της, ο συγγραφέας μας δίνει πληροφορίες και για το ρουχισμό, τις διατροφικές συνήθειες και σε γενικές γραμμές τον τρόπο ζωής των φτωχών της εποχής. Δεδομένου ότι ο Σάμνερ είναι γιατρός, υπάρχουν επίσης πολλές πληροφορίες για την ιατρική και τα φάρμακα που χρησιμοποιούσαν τότε.
Γενικά, μου άρεσε πολύ.  Αν το συστήνω; Κοίτα:  αν τα αναγνώσματά σου αφορούν κοινωνικά βιβλία με βασική πλοκή "η φτωχή αλλά πανέμορφη κοπέλα που ερωτεύεται τον πλούσιο νέο και αφού περάσουν από σαράντα κύματα καταλήγουν ευτυχισμένοι μαζί" μην το διαβάσεις, δε νομίζω ότι θα σου αρέσει.  Αν διαβάζεις αστυνομικά και θρίλερ πήγαινε να το πάρεις, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Αν είσαι κάπου ανάμεσα δεν ξέρω τι να σου πω, διάβασε σε ένα βιβλιοπωλείο το πρώτο κεφάλαιο και κρίνε μόνος σου αν το αντέχεις.

Βαθμολογία:  10/10, (κυρίως για τα ιστορικά στοιχεία και την πρωτοτυπία)


Το οπισθόφυλλο του βιβλίου


Ίδε ο άνθρωπος: δυσώδης, μέθυσος και βάναυσος. Ο Χένρι Ντραξ είναι μέλος του πληρώματος του φαλαινοθηρικού «Volunteer», που ξεκινά από το Γιόρκσερ για τα νερά του Αρκτικού Κύκλου. 

Στην αποστολή συμμετέχει για πρώτη φορά και ο Πάτρικ Σάμνερ, πρώην στρατιωτικός χειρουργός, με αμαυρωμένη φήμη και καθόλου χρήματα. Μην έχοντας καλύτερη επιλογή, αποφασίζει να αποπλεύσει μαζί με το υπόλοιπο πλήρωμα ως γιατρός του πλοίου, σε αυτό το καταδικασμένο, βίαιο, βρόμικο ταξίδι. 


Στην Ινδία, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Δελχί, ο Σάμνερ είχε δει πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ο άνθρωπος. Ήλπιζε να βρει προσωρινή ανακούφιση στο «Volunteer», ωστόσο η ανάπαυση αποδεικνύεται ανέφικτη με έναν άνθρωπο όπως ο Ντραξ ανάμεσα στους επιβαίνοντες. Η ανακάλυψη κάτι σατανικού στο αμπάρι κινητοποιεί τον Σάμνερ. Και καθώς η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο ανδρών κλιμακώνεται με φόντο το παγωμένο σκότος του αρκτικού χειμώνα, ένα είναι το ερώτημα: Ποιος θα επιβιώσει μέχρι την άνοιξη; 

Με άγριο, ασταμάτητο ρυθμό και σκοτεινή αίσθηση του χιούμορ, ο Ίαν ΜακΓκουάιρ πλάθει μια αξεπέραστη ιστορία ανθρωπιάς κάτω από τις πιο ακραίες συνθήκες. 

Ψηφίστηκε από τους New York Times ανάμεσα στα 10 καλύτερα βιβλία για το 2016.

Υποψήφιο για το βραβείο Booker 2016. (less)