17/1/18

Χωρίς πρόσωπο, του Stefan Ahnhem


Δεν μου άρεσε. Υπήρχαν κάποια σημεία που ήταν πολύ καλό αλλά σε γενικές γραμμές δεν μου φάνηκε ενδιαφέρον. Σίγουρα η ιδέα είναι πολύ καλή, περνάει και καταπληκτικά μηνύματα για τον σχολικό εκφοβισμό, την αδιαφορία γονιών, δασκάλων και συμμαθητών και πραγματικά ελπίζω να το διαβάσει πάρα πολύς κόσμος ώστε τα μηνύματά του να πιάσουν τόπο, αλλά ο τρόπος γραφής του κ. Ahnhem δεν μου ταίριαξε καθόλου.
Δεν μου άρεσε ο τρόπος που περιγράφει τη λειτουργία της σουηδικής Αστυνομίας. Τους περιέγραφε σαν να βαριούνται να δουλέψουν. Κατά τύχη πιάσανε τον δολοφόνο, όλοι ήταν ελαφρώς αδιάφοροι, ή έτσι μου φάνηκε εμένα. Και ο πρωταγωνιστής δεν μου άρεσε, δεν μπορώ να εξηγήσω σχεδόν καμία από τις ενέργειές του, δεν λειτουργούσε με τρόπο αποδεκτό για οποιαδήποτε ομάδα χώρια που ήταν τυχερός και τον βοηθούσαν όλοι χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος.
Επίσης, δεν ξέρω τίποτα για τις σχέσεις μεταξύ Σουηδίας και Δανίας. Δεν ξέρω τον τρόπο με τον οποίο συνεργάζονται οι Αστυνομίες δύο χωρών, δεν ξέρω και από "καλή γειτονία" χωρών. Λόγω τόπου κατοικίας όταν διαβάζω για σχέσεις δύο χωρών αυτόματα ανάγω την κατάσταση στη σχέση που έχουμε εμείς με την Τουρκία, οπότε δεν μπορώ να καταλάβω τις ενέργειες της Δανής αστυνομικού.
Τέλος, είχα την αίσθηση ότι κάποιος επέβαλλε στο συγγραφέα να μεγαλώσει το κείμενό του, ειδικά προς το τέλος μου φαινόταν ότι διαβάζω την ίδια πρόταση με άλλες λέξεις πολλές φορές.
Τι μου άρεσε; Έλα ντε. Το μήνυμα για το bullying θα πω. Και ο τρόπος που περιέγραφε χώρους και πρόσωπα. Αυτά.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν θα πρέπει να το αφήσω στην άκρη και να το διαβάσω άλλη φορά, μήπως δεν είχα όρεξη για αστυνομικό, μήπως συνέβαινε κάτι άλλο. Όμως όχι, τίποτα τέτοιο δεν συνέβαινε, πραγματικά είχα όρεξη για αστυνομικό (για αυτό και θύμωσα που δεν μου άρεσε), ούτε είχε κάτι η διάθεση και η ψυχολογία μου, όλα μια χαρά ήταν. Απλά δεν μου άρεσε το βιβλίο.

Βαθμολογία: 4/10, μη σου πω και 3/10 επειδή περίμενα περισσότερα.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ…
Δύο άντρες είναι νεκροί. Και οι δύο είχαν κατηγορηθεί για σχολικό εκφοβισμό στα μαθητικά τους χρόνια. Στον τόπο του εγκλήματος έχει βρεθεί ένα και μοναδικό στοιχείο: μία φωτογραφία της τάξης του 1982, με το πρόσωπο του πρώτου άντρα διαγραμμένο.

ΕΝΑΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΕΙ…
Ο Φάμπιαν Ρισκ συμμετέχει στην έρευνα και έχει μόλις επιστρέψει στην πόλη όπου μεγάλωσε. Είναι όμως κι ένα από τα παιδιά της φωτογραφίας. Νόμιζε ότι είχε αφήσει πίσω τα σχολικά του χρόνια, τώρα όμως αρχίζει να μετράει πτώματα των συμμαθητών του.
Το κάθε πτώμα θέλει να πει κάτι. Όλα φαίνονται προσχεδιασμένα από έναν ευφυέστατο δολοφόνο. Κάποιος έχει αποφασίσει να σκοτώσει και τους είκοσι πρώην συμμαθητές. Ο Φάμπιαν Ρισκ ίσως είναι το επόμενο θύμα αλλά και ο βασικός ύποπτος…

Θυμίζει τον Χένινγκ Μανκέλ (Ο κόσμος του Κουρτ Βαλάντερ) στα καλύτερά του.
Sunday Times

Συγκλονιστικό μέχρι το τέλος!
Braunschweiger Zeitung, Germany

Ένα έξυπνο, γεμάτο αδρεναλίνη θρίλερ! Για 600 σελίδες, ο αναγνώστης καθηλώνεται κυριολεκτικά από τη μοναδική πλοκή, που κατατάσσει το βιβλίο στα κορυφαία του είδους. Ο Ahnhem, με περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας ως σεναριογράφος, είναι ένας εξαιρετικός αφηγητής και όλα δείχνουν πως θα είναι ο επόμενος Σουηδός βασιλιάς των θρίλερ.
Κριτική Επιτροπή Crimetime Specsavers Award

10/1/18

Ζωές του ανέμου, του Θοδωρή Παπαθεοδώρου


Με αυτό το βιβλίο κλείνει η διλογία που διαδραματίζεται λίγο πριν και κατά τη διάρκεια των ετών της δικτατορίας στην Ελλάδα (το πρώτο βιβλίο είναι το "Ζωές του φθινοπώρου" ). Αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου τόμου αφού στην ουσία ξεκινάει από το σημείο που σταμάτησε η διήγηση στο τέλος του προηγούμενου βιβλίου οπότε θα πρότεινα να μη διαβαστεί μόνο του. 
Πλέον ο καθένας από τους ήρωες παίρνει το δρόμο του, όλες οι διαπροσωπικές σχέσεις ξεκαθαρίζουν, δεν παρουσιάζονται πολλά νέα πρόσωπα αλλά μαθαίνουμε την πορεία όσων γνωρίσαμε στο πρώτο βιβλίο. Μεγάλο βάρος δίνεται στα συναισθήματα, ενώ μαθαίνουμε και την προσωπική ιστορία πολλών που είχαν δευτερεύοντα ρόλο στην πλοκή του πρώτου βιβλίου και τώρα παίζουν σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις. 
Και μετά έρχεται η δικτατορία. Μπορεί ο συγγραφέας να δηλώνει στο σημείωμά του στον πρώτο τόμο ότι δεν είναι ιστορικό βιβλίο (όπως είναι η τετραλογία για τον εμφύλιο του ιδίου), υπάρχουν όμως μέσα αρκετά ιστορικά γεγονότα που βοηθούν και εμάς που δεν ζήσαμε εκείνη την εποχή να καταλάβουμε τι συνέβη, πώς επιβλήθηκε η δικτατορία και όσα γινόταν τότε. 
Εκτός από την πλοκή που μου άρεσε πολύ, να τονίσω ότι μου αρέσει εξίσου πολύ και η γραφή του κ. Παπαθεοδώρου. Η σύνταξη των προτάσεων και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί είναι εξαιρετικά. Μοναδική ένσταση όσον αφορά το βιβλίο: θα ήθελα να μάθω και για την τύχη των υπολοίπων πρωταγωνιστών, αν και δίνονται τα απαραίτητα στοιχεία ώστε να μαντέψω τι μπορεί να τους συνέβη. 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
Αθήνα, 1967
Η χρονιά των σκιών.
Χούντα, κυνηγητά, φυλακίσεις, εξορίες.
Σε μια λαϊκή γειτονιά κάτω από την Ακρόπολη, οι απλοί, συνηθισμένοι άνθρωποι ζουν με μόχθο την κάθε μέρα τους και υφαίνουν με ελπίδες τα όνειρά τους. Ο αφελής φοιτητής Λουκάς, η άτυχη εργάτρια Αργυρώ, ο ξεπεσμένος ιδιοκτήτης Κόμης, η σκοτεινή θεατρίνα Λόλα, ο γοητευτικός νοικάρης Αλέκος. Μέσα σε μια νύχτα, το κατακλυσμιαίο πέρασμα της Ιστορίας θα σαρώσει τις ζωές τους. Η επιφυλακτική Άννα, στιγματισμένη απ’ τον καταδικασμένο αντάρτη πατέρα της, θα ζήσει τον φλογερό έρωτα που πάντα ονειρευόταν μα είχε πάψει να καρτερά, θα βιώσει απόλυτα την πίστη και τη θυσία και θα παλέψει με νύχια και δόντια για να κρατήσει το παιδί που βλασταίνει μέσα της.
Οι «Ζωές του Ανέμου» είναι η γλυκόπικρη αναπαράσταση μιας ολόκληρης εποχής και το πορτρέτο μιας κυνηγημένης γενιάς. Μα πάνω απ’ όλα είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα για τη μνήμη και την αγάπη.

4/1/18

Ζωές του φθινοπώρου, του Θοδωρή Παπαθεοδώρου


Το βιβλίο "Ζωές του φθινοπώρου" είναι το πρώτο μέρος μιας διλογίας που διαδραματίζεται τα χρόνια πριν τη δικτατορία στην Αθήνα. Τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν είναι πολλά, όλοι ο ένοικοι μιας πολυκατοικίας και κάποιοι ακόμη που σχετίζονται με τους ενοίκους. Η αφήγηση είναι στο τρίτο πρόσωπο, με τον συγγραφέα να μας εξιστορεί γεγονότα, σκέψεις και συναισθήματα για λογαριασμό των ηρώων του. 
Μια πολύ όμορφη εικονική αναβίωση της ζωής στην μεταπολεμική Αθήνα, όπου οι περισσότεροι άνθρωποι πάλευαν για ένα πιάτο φαγητό και ένα κατάλυμα για να κοιμούνται. Οικογένειες ρημαγμένες από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και (κυρίως) από τον εμφύλιο, παιδιά που αναγκάστηκαν να πάρουν πρόωρα τη ζωή στα χέρια τους και να γίνουν κηδεμόνες για τα αδέρφια τους, γονείς που θυσιάζονται μια ζωή για να αναθρέψουν το παιδί τους. Πόρνες, κλέφτες, ξεπεσμένοι αριστοκράτες... Όλοι μας ανοίγουν την πόρτα και μας αφήνουν να παρακολουθήσουμε τη ζωή και τον καθημερινό αγώνα τους για επιβίωση αλλά και τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο.
Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από την αφήγηση η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα της εποχής. Οι "αριστεροί" έχουν σταματήσει να διώκονται (επίσημα) αλλά τα κοινωνικά φρονήματα παίζουν ακόμη σημαντικό ρόλο στην επαγγελματική αποκατάσταση και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Δεν υπάρχει μέσα στο βιβλίο παράθεση γεγονότων, δεν είναι ιστορικό το μυθιστόρημα, δίνονται όμως τα στοιχεία που πρέπει ώστε να μπορούμε και εμείς που δεν τα ζήσαμε εκείνα τα χρόνια να καταλάβουμε τις συνθήκες. 
Ο τίτλος "Ζωές του φθινοπώρου" ταιριάζει απόλυτα με την πλοκή και την ατμόσφαιρα που δημιουργεί το μυθιστόρημα πάντως, μπράβο σε όποιον το σκέφτηκε. 


Βαθμολογία: 8/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
Αθήνα, 1966
Η πλατεία Ηρώων, η οδός Ήβης, η οδός Νυμφών, τόποι και δρόμοι σαν όλους τους τόπους και δρόμους της Αθήνας, μικροί, ασήμαντοι, λυπημένοι, τυραννικοί, μα κι απέραντα τρυφεροί. Έχουν πολλή σκόνη, πολύ βάσανο, πολλές γυναίκες, πολλά παιδιά, πολλή φασαρία και πολλή σιωπή. Σ’ αυτούς τους δρόμους γεννιούνται και πεθαίνουν οι επιθυμίες και τα όνειρα των ανθρώπων που έρχονται κάθε δειλινό με το γλυκό αεράκι και χάνονται κάθε αυγή με τη θλιβερή σειρήνα της φάμπρικας.
Οι ελπίδες του νεαρού Λουκά, η νοσταλγία του ξεπεσμένου «Κόμη», ο αδιέξοδος έρωτας του μεσόκοπου Αγησίλαου, η γονατισμένη ζωή της εργάτριας Αργυρούλας, ο σκληρός Βλάσης και η εξαπατημένη Φρόσω, η απογοήτευση της Άννας που ικετεύει για δυο λέξεις τρυφερές, ο φιλότιμος Σπύρος κι ο γοητευτικός Αλέκος που την πολιορκούν, αλλά κι η θεατρίνα, ο χαφιές, ο τραμπούκος, οι παπατζήδες, οι πόρνες, οι ιδρωμένοι άντρες στα μηχανουργεία και οι γυναίκες που βρίζονται στα κεφαλόσκαλα, προτού αγκαλιαστούν και σταυροφιληθούν ξανά αλλάζοντας λόγια συγγνώμης κι αγάπης.
Ζωές γλυκές και ζωές φαρμακωμένες, αξιοπρεπείς και μικρόψυχες, τραχιές και τρυφερές. Άλλες εύκολες, άλλες δύσκολες, άλλες ακύμαντες κι άλλες φουρτουνιασμένες. Ζωές ασπρόμαυρες, γρατζουνισμένες, φθαρμένες, μα και ζωές ανυπόφερτα νοσταλγικές.