15/9/17

Την Κυριακή έχουμε γάμο, του Γιάννη Ξανθούλη


Όλος παραδόξως το βιβλίο αυτό αποτέλεσε την πρώτη μου επαφή με τη γραφή του κ. Ξανθούλη, οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω.  
Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι μου άρεσε σαν ιστορία, ήταν μια μικρή ματιά στον τρόπο που ζούσαν οι ευκατάστατοι της περιοχής μου τα περασμένα χρόνια. Οπωσδήποτε επίσης ήταν πολύ όμορφο να διαβάζω περιγραφές για περιοχές της πόλης μου που έχουν υποστεί πολλές αλλαγές κατά τη διάρκεια των ετών που μεσολαβούν από την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία μέχρι σήμερα.
Όσο για την πλοκή, μπορώ να πω ότι αν και δεν υπήρχε έντονη δράση δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή, η ιστορία ήταν δοσμένη με τρόπο τέτοιο που μου κράτησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια να δω τι θα γίνει στη συνέχεια. Βρήκα κάποιους χαρακτήρες του βιβλίου λίγο τραβηγμένους (όπως την Κούλα και τους συμπέθερους) αλλά όλοι οι υπόλοιποι σκιαγραφηθηκαν επαρκώς και μου ήταν πολύ συμπαθείς.
Και όσοι είστε από την ευρύτερη περιοχή Αλεξανδρούπολης ή και Κομοτηνής λύστε μου μια απορία: υπάρχει κάποια περιοχή που να λεγόταν Μακρινή ή κάποια εκκλησία "Αγίου Ελισσαίου" που εγώ τα αγνοώ; Επειδή τείνω να πιστέψω ότι άλλαξε τα ονόματα των τοποθεσιών ή είναι δημιουργήματα της φαντασίας του. 
Συμπερασματικά να πω ότι το βιβλίο το διάβασα εύκολα, ευχάριστα και με άφησε με μια γλυκιά αίσθηση- ίσως νοσταλγική για εποχές που πέρασαν και δεν τις γνώρισα. 

Βαθμολογία: 7/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

…Ο γάμος γίνεται την Κυριακή και προκαλεί την ανατροπή στο ταξίδι. Ταξίδι στο παρατεταμένο καλοκαίρι μιας γυναίκας στα μαύρα και του μικρού γιου της. Μάνα και παιδί πενθούν έναν άντρα χαμένο στα χρόνια του πολέμου. Πληροφορίες δεν υπάρχουν παρά μόνο υποθετικό πένθος, υποθετική ορφάνια.
Και τώρα το ταξίδι. Μακρινό καλοκαιρινό ταξίδι από την Αθήνα στον Έβρο• ταξίδι φορτωμένο δισταγμούς και επιθυμίες. Εκεί θα ’ρθουν αντιμέτωποι με όλα τα διλήμματα της ζωής τους, επώδυνα και γεμάτα από τις χαρές που τους λείπουν. Πάνω τους, μια ύπουλη συναστρία ειρωνικών αστερισμών• και μέσα σ’ όλα ο γάμος, σαν οξύμωρο περιστατικό μεταξύ τρελού πανηγυριού και τραγωδίας.
Οι ήρωες της ιστορίας αυτής θα παίξουν και θα μπλεχτούν μέσα στον χρόνο. Στο παρόν και στο μέλλον, με τις τρικλοποδιές του αορίστου… Γι’ αυτό και τα αισθήματά τους, έντονα όσο ποτέ, θα ενηλικιωθούν με επικίνδυνη ταχύτητα. Μέσα από τη ματιά του παιδιού κι ενός καλοκαιριού με συστατικά τον έρωτα, το πάθος, τον θάνατο και το γέλιο. Όπως η ίδια η ζωή. Και πίσω απ’ όλα ο γάμος, σαν πρόσχημα σοβαρό, με την αστεία αθωότητά του.
Τώρα τι σχέση μπορεί να έχει ο Ιορδάνης Μακρής με τον Ιορδάνη Λεοντίου και την κοινή τους λαχτάρα για το ταξίδι-περιπέτεια, ας το αφήσουμε σε όσους συμμερίζονται τους γρίφους και αποδέχονται την πρόσκληση στον γάμο της Κυριακής.

7/9/17

Ο κήπος του χειμώνα, Kristin Hannah.


Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου με μια πρόταση: σίγουρα το βιβλίο είναι ένα από τα καλύτερα που διάβασα φέτος. Μπορεί να υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι με την ανομοιογένεια ανάμεσα στα δύο μέρη του βιβλίου, αλλά δεν με πείραξε καθόλου αυτό. 
Στο πρώτο μέρος (περίπου το πρώτο μισό του βιβλίου) που διαδραματίζεται στο παρόν, μας δίνεται με εξαιρετικά αναλυτικό τρόπο η σχέση της Άνιας με τις δυο της κόρες. Μετά το θάνατο του πατέρα οι τρεις γυναίκες πρέπει πια να βρουν τον τρόπο να επικοινωνήσουν. Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει έντονη δράση σε αυτό το τμήμα του βιβλίου, όμως δεν βαριόμουν καθόλου όσο το διάβαζα. Οι περιγραφές των χαρακτήρων και των συναισθημάτων των κοριτσιών χτίζονται σε κάθε σελίδα και μέχρι τη μέση του βιβλίου είχα αγαπήσει πολύ την υποχωρητική, πάντα έτοιμη να θυσιαστεί για την οικογένειά της Μέρεντιθ και την τελείως αντιθέτου χαρακτήρα Νίνα που δεν μπορεί να δεσμευτεί σε τίποτα. Θα μπορούσε να συνεχίσει έτσι για άλλες τόσες σελίδες το βιβλίο και θα μιλούσα για ένα σύγχρονο κοινωνικό μυθιστόρημα που δίνει βάση στην περιγραφή των χαρακτήρων και τις σχέσεις που αναπτύσσονται σε μια (δυσλειτουργική ίσως) οικογένεια. 
Όμως μετά έρχεται το δεύτερο μέρος του βιβλίου, όπου η διήγηση αλλάζει τελείως. Και μάλιστα η μεγάλη αλλαγή ξεκινάει από τη στιγμή που αλλάζει το πρόσωπο στην αφήγηση της μητέρας, από τρίτο γίνεται πρώτο. (έλα τώρα, εσύ που ήδη διάβασες το βιβλίο κάπου εκεί άρχισες να κλαις, έτσι δεν είναι; ). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάσει όλη του την αίγλη το πολύ ωραίο αλλά αρκετά στάσιμο πρώτο μισό του βιβλίου, και εσύ να καταλήξεις να κλαις σαν το χαζό κάθε τρεις και λίγο ("δε θα κλάψω- δε θα κλάψω- δε θα κλάψω- φτου, πάλι κλαίω"). 
Όλοι γνωρίζουμε το ρόλο που έπαιξε η Σοβιετική Ένωση στην πορεία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και ίσως οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει για την πολιορκία του Λένινγκραντ. Εδώ λοιπόν έχουμε ένα βιβλίο που περιγράφει τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα στην πόλη μέχρι οι πρωταγωνιστές να καταφέρουν να δραπετεύσουν μέσω της παγωμένης λίμνης. Οι περιγραφές είναι ζωντανές, καταλαβαίνεις τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν στο να βρουν φαγητό και νερό, να καταφέρουν να ζεστάνουν τα σπίτια τους σε σημείο που να είναι βιώσιμα, την κούραση από την καθημερινή πεζοπορία, την εξάντληση από την πείνα και γενικά όλες τις κακουχίες. Λίγο πολύ όλα αυτά τα περίμενα όταν είδα ότι το βιβλίο αναφέρεται στην εποχή της πολιορκίας, οπότε δεν ήταν αυτό που με ενθουσίασε. Η ιστορία γίνεται βαθιά συναισθηματική, οι σχέσεις των ηρώων περιγράφονται με απλές αλλά πολύ ζωντανές λέξεις και καταλήγεις να συμπάσχεις με όλους. Και μάλιστα πρέπει να δώσω συγχαρητήρια στη συγγραφέα επειδή δεν προχώρησε σε συναισθηματικούς εκβιασμούς με αναλυτικές περιγραφές των συναισθημάτων, αλλά έμεινε κατά το δυνατόν στα γεγονότα που περιγράφει- και φυσικά δεν αναφέρομαι στα ιστορικά γεγονότα αλλά στην πλοκή της ιστορίας.


Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Λένινγκραντ, 1941. Μια πόλη άλλοτε ονειρεμένη, τώρα πολιορκείται από τους Ναζί –θαμμένη στο χιόνι, αποκομμένη από κάθε βοήθεια… Μια πόλη γεμάτη γυναίκες που πασχίζουν απεγνωσμένα να σώσουν τα παιδιά τους και τον εαυτό τους –με κάθε τίμημα…
Σιάτλ, 2000. Η Άνια Γουίτσον χάνει τον σύζυγό της και νιώθει μεμιάς τα χρόνια και τη θλίψη να τη βαραίνουν αβάσταχτα. Είναι πια ώρα ν’ απλώσει το χέρι στις αποξενωμένες κόρες της. Σιγά σιγά, διστακτικά, αρχίζει να τους εξιστορεί ένα παραμύθι για μια όμορφη μικρή Ρωσίδα που ζούσε σε μια μαγική πόλη πριν από μια ολόκληρη ζωή…
Η Νίνα και η Μέρεντιθ έχουν ακούσει πολλές φορές την αρχή του παραμυθιού, αλλά ποτέ το τέλος. Αυτή τη φορά, αποφασισμένες να βρουν την αλήθεια πίσω από τον μύθο, θα πιέσουν τη μητέρα τους να διηγηθεί ολόκληρη την ιστορία. Και θα ανακαλύψουν ένα μυστικό τόσο αδιανόητο που θα τις ταράξει συθέμελα –και θα τις κάνει να δουν με άλλα μάτια τη μητέρα τους, την οικογένειά τους, αλλά και τη δική τους ζωή.
Ο Κήπος του Χειμώνα είναι μια επική ιστορία αγάπης στη Ρωσία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και μια ιστορία για τους ακατάλυτους δεσμούς ανάμεσα στις γυναίκες –μητέρες, κόρες, αδερφές– την ενοχή και την εξιλέωση. Είναι μια ιστορία για τον πόλεμο –όχι των ηρώων, αλλά των απλών ανθρώπων που τον κουβαλούν μέσα τους ακόμη κι όταν έχει πια από καιρό τελειώσει.

29/8/17

Το σπίτι με τις κούκλες, του M. J. Arlidge



Συνεχίζοντας με το τρίτο βιβλίο του συγγραφέα με βασική ηρωίδα την επιθεωρήτρια Έλεν Γκρέις, παρατηρώ ότι η γραφή του γίνεται όλο και πιο καλή. Η αγαπητή Έλεν συνεχίζει να έχει προβλήματα με τους ανωτέρους της στη δουλειά, παρόλα αυτά εξακολουθεί να βάζει τα δυνατά της για να λύσει κάθε υπόθεση που προκύπτει. 
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, αφού ξαφνικά σε μια παραλία ανακαλύπτουν το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας η οποία όμως συνεχίζει να έχει μια βασική επικοινωνία με τους δικούς της με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ταυτόχρονα, η Ρούμπι ξυπνά σε ένα υπόγειο και συνειδητοποιεί ότι έχει πέσει θύμα απαγωγής. Έτσι, εμείς από τη μια παρακολουθούμε τις κινήσεις της Έλεν και των συναδέλφων της να εντοπίσουν τον δολοφόνο πριν ξανασκοτώσει, και από την άλλη τις προσπάθειες της Ρούμπι να κρατηθεί ζωντανή, να μην τρελαθεί και να δραπετεύσει από το χώρο που την έχει κλειδωμένη ο απαγωγέας της. 
Σαν υπόθεση μου άρεσε περισσότερο από τα πρώτα δύο βιβλία. Είχε ωραίες, ζωντανές περιγραφές του χώρου και της εμφάνισης των πρωταγωνιστών, ωραία πλοκή, σταθερή ροή και η αιτιολόγηση των πράξεων του δολοφόνου ήταν επαρκής. 

Βαθμολογία: 8/10

(Το προηγούμενο βιβλίο: Γύρω γύρω όλοι

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 


Μια νεαρή κοπέλα ξυπνά μέσα σε ένα κρύο, σκοτεινό κελάρι, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα πώς βρέθηκε εκεί ΚΑΙ ποιος την απήγαγε. Ένας φριχτός εφιάλτης αρχίζει.
Κοντά της ανακαλύπτεται το πτώμα μιας άλλης νεαρής κοπέλας θαμμένο σε μια απόμερη παραλία. Όμως ποτέ δεν είχε δηλωθεί η εξαφάνιση της νεκρής κοπέλας - η αποξενωμένη οικογένειά της λάμβανε γραπτά μηνύματα από εκείνη τακτικά τα τελευταία χρόνια. Κάποιος την κρατούσε ζωντανή ακόμη και από τον τάφο.
Για την επιθεωρήτρια Έλεν Γκρέις, αυτό είναι μια ανατριχιαστική απόδειξη ότι δεν αναζητά μόνο ένα διεστραμμένο αλλά επίσης ένα πανέξυπνο και πολυμήχανο τέρας - ένα αρπακτικό που έχει σκοτώσει ξανά.
Και όσο η Έλεν πασχίζει να καταλάβει ποιο είναι το κίνητρο του δολοφόνου, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι κάνει έναν απελπισμένο αγώνα δρόμου ενάντια στον χρόνο..