20/2/18

Αμαρτωλά νυστέρια, της Tess Gerritsen


Μερικές φορές άλλα περιμένω από ένα βιβλίο και άλλα μου προκύπτουν. Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο περίμενα να έχει αγωνία, νόμιζα ότι το βιβλίο είναι αστυνομικό και απλά βασίζεται σε ιατρικό θέμα. Ε, δεν ήταν έτσι. Ούτε ιατρικό ήταν (κάτι σαν το Grey's Anatomy για παράδειγμα). Δείχνει στιγμές από τη ζωή ενός ειδικευόμενου χειρουργού, είναι και ένας αστυνομικός στην υπόθεση αλλά δεν υπάρχει κανένα μυστήριο και καμιά αγωνία για τους ενόχους, μας αποκαλύπτονται σχεδόν στην αρχή. 
Παρ' όλα αυτά το βιβλίο είναι πολύ ωραίο, καλογραμμένο, δεν με άφησε με απορίες. Είναι αρκετά στενάχωρο φυσικά (αφού το θέμα του είναι το εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων), πόσο μάλλον που φοβάμαι ότι δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα και τα πράγματα είναι ακριβώς όπως τα περιγράφει η συγγραφέας (που τυγχάνει να είναι και γιατρός). 

Βαθμολογία: 8/10 (μου έλειψε η ένταση)

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Έπρεπε να είσαι αστέρι για να γίνεις δεκτός στο νοσοκομείο Μπέισαϊντ της Βοστόνης, αλλά η γιατρός Άμπι Ντι Ματέο τα κατάφερε. Τώρα μέσα στην παραζάλη της εξοντωτικής κούρασης απ’ την άσκηση της ειδικότητας της χειρουργικής, απογειώνεται όταν η περιώνυμη ομάδα μεταμόσχευσης καρδιάς τής προτείνει συνεργασία. Αλλά η Άμπι πολύ σύντομα θα πάρει μια εναγώνια και καταλυτική απόφαση που δυναμιτίζει όλη της την καριέρα. Η υγιής καρδιά που πρόκειται να αφαιρεθεί από ένα θύμα τροχαίου θα μεταμοσχευτεί σε μια εκατομμυριούχο ιδιωτική ασθενή αντί στο δεκαεφτάχρονο ετοιμοθάνατο παιδί που ήταν πρώτο στη λίστα αναμονής. Η Άμπι καταστρώνει ένα τολμηρό σχέδιο για να εξασφαλίσει ότι η καρδιά θα πάει στο παιδί, αλλά οι συνέπειες της πράξης της θα πυροδοτήσουν σαρωτικές αποκαλύψεις: Μια πολύπλοκη και φονική αλυσίδα εμπορίου ανθρώπινων οργάνων και στο λιμάνι ένα πλωτό χειρουργείο όπου μερικά παιδάκια περιμένουν τον θάνατο. Ο θάνατος όμως περιμένει και την ίδια την Άμπι.

15/2/18

Άμυ, του Μάριου Καρακατσάνη



Έχοντας κλείσει πια την τελευταία σελίδα του βιβλίου, σκέφτομαι ότι είναι ωραίο να βρίσκεις βιβλία που σε αφήνουν στο τέλος μπερδεμένη, να σκέφτεσαι την ιστορία που μόλις διάβασες και να μην μπορείς να πεις ποιος είναι τελικά ο κακός και ποιος ο καλός. Δεν ξέρω αν το βιβλίο "Άμυ" ανήκει στην κατηγορία των ψυχολογικών θρίλερ, εγώ προσωπικά δεν θα το εντάξω σε αυτά, αλλά δεν ξέρω και σε ποια άλλη κατηγορία να το εντάξω. Σίγουρα έπαιξε με την ψυχολογία μου αλλά δεν με τρόμαξε. Μου έσφιξε την καρδιά, με έβαλε σε σκέψεις, όμως δεν μου δημιούργησε εφιάλτες- όπως άλλα βιβλία που εγώ τουλάχιστον χαρακτηρίζω ως ψυχολογικά θρίλερ. Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία: το βιβλίο είναι πάρα πολύ ωραίο και ας το βάλει ο καθένας σε όποια κατηγορία νομίζει, δεν έχει σημασία...
Η Άμυ και η Μελίνα, δύο αδερφές που δεν μοιάζουν στο χαρακτήρα καθόλου. Η Μελίνα είναι γλυκομίλητη, ήρεμη, γεμάτη κατανόηση- σε σημείο που να θεωρείται βαρετή. Η Άμυ είναι πιο έντονος χαρακτήρας- και χρίζει τον εαυτό της προστάτη της Μελίνας. Θεωρεί ότι πρέπει να λειτουργήσει ως κριτής και τιμωρός, να ανταποδίδει όσα της προσάπτουν και να γίνει "ο κακός" που κάποιοι πιστεύουν πως είναι. Αυτές είναι οι δύο βασικές πρωταγωνίστριες του βιβλίου, η Άμυ στον πρώτο ρόλο και από κοντά της η Μελίνα. Τις πλαισιώνουν οι υπόλοιποι συγγενείς, οι οποίοι παίζουν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην πλοκή με τις πράξεις τους.
Μου άρεσε η ιστορία. Με έπεισε και με προβλημάτισε αρκετά ως προς το αν κάποιος που έχει ψυχολογικά προβλήματα φταίει για τις πράξεις του. Προβληματίστηκα επίσης και για τη  στάση που θα κρατούσα εγώ σε περίπτωση που θα γινόταν διάγνωση βαριάς ψυχικής νόσου σε κάποιον δικό μου (δεν κατέληξα κάπου τελικά, στον προβληματισμό έμεινα).
Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που διηγείται ο κ. Καρακατσάνης. Η ροή είναι όμορφη, δεν σε αφήνει να βαρεθείς καθόλου και η γλώσσα είναι απλή, καθημερινή, με ζωντανούς διαλόγους. Ειδικά οι τελευταίες σελίδες είναι εξαιρετικές, ανέτρεψαν όλα όσα σκέφτηκα διαβάζοντας το βιβλίο, μπράβο του. Μου δημιούργησε έντονες εικόνες, κάποιες στιγμές ήταν τόσο κινηματογραφικός ο λόγος του που πραγματικά δημιουργήθηκαν σκηνές αβίαστα στο μυαλό μου. 
Έκλεισα το βιβλίο ευχαριστημένη και χαμογελαστή. Όχι επειδή ήταν ευχάριστο (με την έννοια του αστείου) το ανάγνωσμα, αλλά επειδή γνώρισα άλλον ένα συγγραφέα που πιστεύω ότι θα δω πολλές δουλειές του ακόμη στο μέλλον.

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Δύο αδελφές τόσο ίδιες όσο οι δύο πόλοι της γης... Η μία καλοκάγαθη και μόνιμο θύμα, η άλλη σκοτεινή προσωπικότητα μα με προστατευτικά ένστικτα. Η Μελίνα αδύναμη κι υποχωρητική. Η Άμυ δικαστής και τιμωρός σε έναν δικό της κόσμο, στον οποίο ο Θεός έδειχνε πάντα το πιο σκληρό του πρόσωπο.
Τι διαχωρίζει την τρέλα από τη λογική; Τον Θεό από τον Διάβολο; Το καλό από το κακό; Τα ερωτήματα αυτά σταμάτησαν να απασχολούν την Άμυ, όταν ένιωσε ότι βαθιά μέσα στην ψυχή της υπήρχε χώρος για όλα. Και όταν πια η σιωπή σπάει και το μυστικό αποκαλύπτεται, τότε η θυσία είναι μονόδρομος...
Και τότε εισέβαλε μέσα της για πρώτη φορά η οργή. Ένιωσε μια γλυκιά ζεστασιά να την τυλίγει, σχεδόν κυριεύτηκε από μια φλόγα που έκανε στάχτη τον ψυχικό πόνο της και σαν να ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα σχεδόν την άκουγε να της λέει: «Εγώ είμαι εδώ, μη σε νοιάζει τίποτα...»
Αποδεχόμενη εκείνη τη στιγμή τον νέο της «φίλο», τον αγκάλιασε, του παραχώρησε ολοκληρωτικά τον έλεγχο του εαυτού της, παραδομένη άνευ όρων, ψυχή τε και σώματι, σε ένα συναίσθημα που δεν ήξερε μέχρι τότε ότι υπήρχε μέσα της, αλλά της πρόσφερε ουσιαστικά την προστασία που εκείνη την ώρα είχε τόσο πολύ ανάγκη. Αγνοούσε όμως ότι αυτό θα την ακολουθούσε για πάντα...

5/2/18

Το άλλο πρόσωπο της Γκρέις, Margaret Atwood


Μερικές φορές όταν διαβάζω λεπτομερείς περιγραφές σε κάποια βιβλία εκνευρίζομαι. Θέλω να πιάσω τον συγγραφέα και να του ουρλιάξω "να τελειώνει γρήγορα γιατί βαρέθηκα τη ζωή μου με την πολυλογία του, λες και δεν έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε και πρέπει να μάθουμε πόσες πέτρες έχει το δρομάκι που οδηγεί στο σπίτι της πρωταγωνίστριας ΑΝΤΕ ΠΙΑ ΠΡΟΧΩΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ" (ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων). Υπάρχουν όμως και κάποιες φορές που όταν μου γράφει ότι η πρωταγωνίστρια "σηκώθηκε τουρτουρίζοντας, φόρεσε τις παντόφλες της, έβαλε τη ρόμπα της, άνοιξε το παντζούρι, κατέβηκε τα σκαλιά για τον κάτω όροφο" και συνεχίζει αναλύοντάς μου με απόλυτη λεπτομέρεια τι ήπιε, τι έφαγε και τι ακριβώς φορούσε, εγώ θέλω να πιάσω τον συγγραφέα και να του ουρλιάξω "Πες μου γρήγορα πόσο κρύο ήταν το νερό που ήπιε και πώς ακριβώς έπιασε τα μαλλιά της, δεν μπορώ θα σκάσω". 
Δεν ξέρω να πω ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στις τεχνικές γραφής, ξέρω μόνο ότι είναι τόσο σπάνιο να πετύχω συγγραφέα που να μην με κουράζει με τη λεπτομέρεια στις περιγραφές, που όταν τον πετυχαίνω παύω να έχω οποιαδήποτε περιέργεια για την πλοκή και απολαμβάνω απλώς τις περιγραφές. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει το βιβλίο "Το άλλο πρόσωπο της Γκρέις", που ήταν και η πρώτη μου επαφή με την Άτγουντ. Ευχαριστήθηκα λεπτομέρειες για τον ρουχισμό, τα σπίτια, τα έπιπλα, τους τρόπους μετακίνησης, τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν από τις γυναίκες (τις υπηρέτριες εν πάση περιπτώση) στον Καναδά της δεκαετίας του 1840. Υπήρχε αναβίωση θα τολμήσω να πω εκείνης της εποχής, με όλες τις διαφορές στις συμπεριφορές αντρών- γυναικών, πλουσίων- φτωχών, αφεντικών- υπηρετών.
Αν πρέπει να πω κάτι για την πλοκή θα πω απλά ότι ήταν επαρκής. Η Γκρέις κατηγορείται για συνεργεία σε διπλή δολοφονία και καταδικάζεται σε ισόβια. Υπάρχουν άνθρωποι όμως που πιστεύουν στην αθωότητά της και καλούν τον Σάιμον, έναν γιατρό (ψυχίατρο, πρωτοπόρο για την εποχή του) να την παρακολουθήσει ώστε να συμπεριλάβουν την γνωμοδότησή του στην αίτηση χάριτος της Γκρέις και να την απελευθερώσουν. Μέσα από τις κουβέντες τους μαθαίνουμε για το παρελθόν της Γκρέις, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούμε και τη ζωή του Σάιμον. Ήταν ένοχη για τη δολοφονία η Γκρέις; Ήταν ψυχρή δολοφόνος ή μια άβουλη γυναίκα που την εκμεταλλεύτηκαν; Θα σε αφήσω να σχηματίσεις τη δική σου άποψη...
Γενικά να πω ότι αν και από πλοκή το βιβλίο δεν με ενθουσίασε, ήταν τόσες πολλές οι λεπτομέρειες για έναν άγνωστο κόσμο και με κάλυψε τόσο πολύ, που η πλοκή λίγο με ενδιαφέρει. 

Βαθμολογία: 9/10

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 
Τορόντο, 1843. Η δεκαεξάχρονη καμαριέρα Γκρέις Μαρκς δικάζεται για την εν ψυχρώ δολοφονία του αφεντικού της Τόμας Κίνεαρ και της οικονόμου και ερωμένης του Νάνσι Μοντγκόμερι. Ο «συνένοχός» της, ο σταβλίτης Τζέιμς ΜακΝτέρμοτ, οδηγείται στην κρεμάλα κι εκείνη τιμωρείται με ισόβια. Δεκαέξι χρόνια μετά, ο δόκτωρ Σάιμον Τζόρνταν, πρωτοπόρος ψυχίατρος και αυθεντία σε θέματα αμνησίας, οδηγεί βήμα βήμα την Γκρέις σ' ένα συγκλονιστικό ταξίδι στο παρελθόν: ο δρόμος της ξενιτιάς από την Ιρλανδία στον Καναδά, ο θάνατος της μητέρας της, η σημαδιακή φιλία της με την άτυχη υπηρέτρια Μαίρη Γουίτνι. Και πάνω απ' όλα, η κρίσιμη ώρα του διπλού φονικού, θαμμένη στην πιο σκοτεινή γωνιά του μυαλού της. Είναι τελικά μια μοιραία γυναίκα, μια ψυχρή δολοφόνος, η προσωποποίηση του Κακού; Ή μήπως ένα αδύναμο και άβουλο θύμα στα χέρια του αχαλίνωτου Τζέιμς ΜακΝτέρμοτ;
Βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία, που συγκλόνισε τον Καναδά τον 19ο αιώνα, το 'Aλλο πρόσωπο της Γκρέις είναι το αριστούργημα της Μάργκαρετ 'Ατγουντ, της σημαντικότερης Καναδέζας μυθιστοριογράφου της εποχής μας. Έργο δεξιοτεχνικής πλοκής, πνευματώδες, ποιητικό, γεμάτο πάθος, παρασύρει τον αναγνώστη και τον κρατάει αιχμάλωτο ακόμη και μετά την τελευταία του σελίδα.