Η λέσχη ανάγνωσης και πατατόπιτας του Γκέρνζι - Mary Ann Shaffer και Annie Barrows

Προφανώς και ξίνισα τα μούτρα μου όταν έπεσε το μάτι μου στον τίτλο, απορώντας με τη λογική μερικών να βάζουν τέτοιους αλλοπρόσαλλους τίτλους στα βιβλία τους. Και προφανώς δεν το είχα ξανακούσει, ούτε σαν βιβλίο ούτε σαν ταινία. Όμως τελικά αποδείχτηκε ότι πρόκειται για ένα πολύ ωραίο κοινωνικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στην Αγγλία λίγο μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Είναι πρωτότυπα γραμμένο με την αφήγηση να γίνεται μέσα από επιστολές που ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι πρωταγωνιστές. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη ζωή της Τζούλιετ, μιας επιτυχημένης συγγραφέως που ψάχνει θέμα για το καινούριο της βιβλίο και αντί για αυτό ανακαλύπτει έναν νέο τρόπο ζωής και ανθρώπους που καταλήγει να αγαπήσει σαν συγγενείς της. 

Θα πω ότι στην αρχή με ξένισε πολύ η διήγηση μέσω επιστολών. Ενοχλήθηκα επειδή δεν υπήρχε η γραμμική ροή αφήγησης και επειδή για να βγαίνει νόημα έπρεπε να προσέχω ποιος είναι ο συντάκτης και ο παραλήπτης του κάθε σημειώματος (δεύτερο ξίνισμα μούτρων). Αν είστε (στραβόξυλα) σαν εμένα μην αφήσετε το βιβλίο στην άκρη για αυτόν το λόγο, συνηθίζεται πάρα πολύ γρήγορα. Στην πραγματικότητα θα ομολογήσω ότι τελικά μου άρεσε πολύ αυτή η πρωτοτυπία αφού η αφήγηση είναι πολυπρόσωπη και μαθαίνουμε τις εξελίξεις μέσα από τα βιώματα όλων των πρωταγωνιστών. Πολύ ευρηματικό, πρωτότυπο και σίγουρα πολύ δύσκολο για τις συγγραφείς να πετύχουν αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα. 

Φαντάζομαι ότι τα γεγονότα που αναφέρει όντως συνέβησαν οπότε χάρηκα που απ' το πουθενά βρήκα άλλο ένα βιβλίο που αφορά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Έχει και αναφορές σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς όμως να αποτελούν κύριο μέρος της ιστορίας. Κυρίως περιγράφει τη ζωή των κατοίκων του Γκέρνζι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και τα πρώτα χρόνια μετά από αυτήν. 

Προφανώς διαβάζεται πάρα πολύ εύκολα, είναι γρήγορο, ενίοτε αστείο και με μια πρωταγωνίστρια πολύ συμπαθητική. Χαίρομαι στ' αλήθεια που το διάβασα,  με άφησε με μια αίσθηση ηρεμίας και χαράς πάρα το ότι ενίοτε τα γεγονότα που περιγράφει είναι στενάχωρα. 

Βαθμολογία: 10/10 (τελικά)

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

«…Απορώ πώς έφτασε το βιβλίο μέχρι το Γκέρνζι. Ίσως υπάρχει κάποιο ένστικτο που κάνει τα βιβλία να βρίσκουν το σπιτικό τους και τους κατάληλλους αναγνώστες τους…»

Από τους μαγευτικούς βράχους και τους κατάλευκους αμμουδερούς κόλπους ως τα υπέροχα λιθόστρωτα του Σεντ Πίτερ Πορτ, το Γκέρνζι είναι ένα πανέμορφο νησί να τριγυρνάς. Σ’ αυτό, λοιπόν, το νησί της Μάγχης καταφθάνει το 1946, στον απόηχο του πολέμου, η νεαρή συγγραφέας Τζούλιετ Άστον ενόσω ψάχνει να βρει θέμα για το βιβλίο της. Τελικά την πηγή έμπνευσης τη βρίσκει στους κατοίκους του Γκέρνζι, που της μαθαίνουν την αξία των μικρών πραγμάτων και πόσο βοηθούν τους ανθρώπους να μεγαλουργούν, υπηρετώντας έννοιες σαν την αγάπη, την ειρήνη κόντρα στον πόλεμο, τη γενναιότητα, την αυτοθυσία, τη συντροφικότητα. Κι ύστερα ήρθε ο έρωτας…

Εντέλει όλοι και όλα, και οι Νησιώτες και η Τζούλιετ και τα βιβλία, πρωταγωνιστούν στο ανά χείρας ρομαντικό επιστολικό μυθιστόρημα των Μέρι Ανν Σέφερ και Άννι Μπάροουζ, Η Λέσχη Ανάγνωσης και Πατατόπιτας του Γκέρνζι, που για έντεκα εβδομάδες κατείχε την πρώτη θέση στη λίστα των ευπώλητων των Νιου Γιορκ Τάιμς και έγινε μπεστ σέλερ πουλώντας πάνω από 7,5 εκατομμύρια αντίτυπα, το δε 2018 γυρίστηκε σε ταινία που προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία.

Ένας ύμνος στην αθωότητα με την οποία αφοσιώνονται οι άνθρωποι στο νόημα και την ουσία της ζωής.